Korona Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego zadebiutowała w 2025 roku i spotkała się z dużym zainteresowaniem zawodników oraz kibiców. Sukces pierwszej edycji sprawił, że w tym roku wydarzenie powróciło z jeszcze większym rozmachem. Organizatorem cyklu jest Stowarzyszenie Wolf Race Trzcianka, na czele z Marcinem Ćwirzeniem – doświadczonym zawodnikiem OCR, trenerem oraz promotorem aktywności fizycznej. Realizacja przedsięwzięcia była możliwa między innymi dzięki środkom przyznanym przez powiat czarnkowsko-trzcianecki w ramach otwartego konkursu ofert na wsparcie realizacji zadań publicznych w 2026 roku, a także przy wsparciu Miasta Czarnków, które było współgospodarzem drugiego etapu cyklu.

Czarnkowski etap miał w tym roku wyjątkową rangę. Zawody były biegiem eliminacyjnym do Mistrzostw Świata Biegów z Przeszkodami OCR 2026 w Irlandii, dzięki czemu na starcie stanęli doświadczeni zawodnicy walczący o kwalifikację do światowego czempionatu. Wysoki poziom sportowy wydarzenia zaowocował również dodatkowym wsparciem finansowym ze strony firmy STEICO, która dołączyła do grona partnerów przedsięwzięcia.

Pogoda sprzyjała sportowej rywalizacji. Słoneczne niebo i temperatura nieco przekraczająca 20 stopni stworzyły idealne warunki do biegania, choć sama trasa nie należała do łatwych. Na zawodników czekało blisko siedem kilometrów wymagającego terenu, ponad 300 metrów przewyższeń oraz 34 przeszkody techniczne i naturalne. Ścianki wspinaczkowe, multirigi, Monkey Fly, Drabina Salamona, baseny z wodą, betonowe wiadra czy widowiskowy finisz w pianie sprawiły, że uczestnicy musieli wykazać się siłą, wytrzymałością oraz odpornością psychiczną. Dla wielu był to prawdziwy sprawdzian charakteru.

Wyniki II etapu Korony Czarnkowsko-Trzcianeckiego. W klasyfikacji Elite wśród mężczyzn: 1. Szymon Rękawek, 2. Miłosz Siwiec, 3. Stanisław Wojewódzki, natomiast Elite Kobiet: 1. Iza Mazepa, 2. Katarzyna Porębska, 3. Alexa Motylska. Kategoria Open Mężczyzn: 1. Wojciech Wardęga, 2. Sławomir Jaworski, 3. Adam Błędzki. Kategorii Open Kobiet: 1. Monika Dubiel, 2. Barbara Cichocka, 3. Anna Pomianowska. Trail Open Kobiet: 1. Dorota Gadocha, 2. Katarzyna Nalewajek, 3. Anna Łyczkowska. Trail Open Mężczyzn: 1. Mikołaj Wykrota, 2. Marcin Pawelszczak, 3. Piotr Kucik.

Wysoki poziom prezentowali również uczestnicy kategorii Masters oraz drużyny, a najmłodsi zawodnicy udowodnili, że sportowa pasja nie zna wieku.

Sportowym zmaganiom przyglądali się przedstawiciele samorządów. Powiat czarnkowsko-trzcianecki reprezentowali wicestarosta Izabela Bobińska oraz członek Zarządu Powiatu Bolesław Chwarścianek, którzy z zainteresowaniem obserwowali rywalizację, dopingowali zawodników, a następnie wspólnie z przedstawicielami Miasta Czarnków – zastępcą burmistrza Robertem Ratajczakiem oraz wiceprzewodniczącą Rady Miejskiej Martyną Chwarścianek-Bednarek – wręczyli medale i statuetki najlepszym zawodnikom.

Korona Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego to znacznie więcej niż sportowa rywalizacja. To projekt promujący aktywny styl życia, integrujący mieszkańców oraz pokazujący walory przyrodnicze i rekreacyjne naszego powiatu. Każdy z etapów odbywa się w innej lokalizacji, dzięki czemu uczestnicy mają okazję poznawać uroki regionu, a jednocześnie mierzyć się z trasami o zupełnie odmiennym charakterze.

Serdeczne podziękowania kierujemy do wszystkich partnerów i sponsorów, którzy wsparli organizację wydarzenia. Dzięki ich zaangażowaniu możliwe jest tworzenie zawodów na wysokim poziomie sportowym i organizacyjnym. Słowa uznania należą się również wszystkim zawodnikom, kibicom, wolontariuszom, sędziom i osobom zaangażowanym w przygotowanie wydarzenia. To właśnie oni tworzą atmosferę, dzięki której Wolf Race jest czymś więcej niż sportową rywalizacją. 

Przed uczestnikami jeszcze wielki finał tegorocznej Korony Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego. Już 25 lipca Trzcianka stanie się areną decydującej walki o zdobycie wyjątkowego medalu, który trafi do zawodników kończących wszystkie trzy etapy cyklu. Jeśli emocje w Drawsku i Czarnkowie były zapowiedzią tego, co czeka nas na zakończenie, finał zapowiada się niezwykle widowiskowo. Jedno jest pewne – sportowych emocji, walki do ostatnich metrów i niezapomnianej atmosfery z pewnością nie zabraknie.

Anna Maria Wojtyczko – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Okres intensywnych upałów to czas, kiedy gorączkowo szukamy ochłody i możliwości odpoczynku-najlepiej przy zbiornikach wodnych. Nasz powiat daje nam pod tym względem ogromne możliwości. Liczne jeziora, baseny, czy w końcu malownicza Noteć, stanowią idealne schronienie przed lejącym się z nieba żarem. Pomimo, że plażowanie nieodmiennie kojarzy się nam z beztroską zabawą i idealnymi wakacjami, to od nas samych zależy, czy takie wspomnienia pozostaną w naszej pamięci. Woda to potężny żywioł i należy o tym bezwzględnie pamiętać. Na szczęście w naszym powiecie nad ładem i bezpieczeństwem czuwają ratownicy z Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego „Anioły”. Pod ich czujnym okiem możemy bezpieczniej korzystać z uroków tutejszych kąpielisk.

Na rozmowę z Prezesem Oddziału, Michałem Lewandowskim, umówiłam się na jednej z baz ratowników-tzw. „Nowej Plaży” w Trzciance. To właśnie tam odbywały się kolejne intensywne szkolenia na młodszego ratownika. Warto bowiem dodać, że działalność „Aniołów” nie ogranicza się tylko do sezonu letniego. Poza nim stowarzyszenie organizuje prężnie działające szkółki pływackie na basenach, gdzie od najmłodszych lat uczy dzieci technik pływania oraz-co najważniejsze-fundamentalnych zasad bezpieczeństwa nad wodą.

Rodzic zawsze na wyciągnięcie ręki

Jakie są najważniejsze zasady bezpiecznego wypoczynku nad wodą, które należy w sposób szczególny uświadomić rodzicom?

Michał Lewandowski: Kluczowa zasada jest prosta: rodzic musi być zawsze na wyciągnięcie ręki. Dziecko z natury jest ciekawe świata i zawsze znajduje się o krok przed nami. W przypadku dzieci do 13. roku życia musimy bezwzględnie przebywać bezpośrednio przy nich. Mniejsze maluchy powinny znajdować się w odległości nie większej niż pół metra od opiekuna.

Niestety, nagminną praktyką na kąpieliskach strzeżonych jest to, że rodzice – wiedząc o obecności ratownika – całkowicie zostawiają dziecko samemu sobie. Pamiętajmy: ratownik jest od ratowania i interweniowania w sytuacjach zagrożenia życia, a nie od prywatnego pilnowania naszych pociech. Rodzice na plaży nazbyt często czują się jak na wakacjach zwolnionych z odpowiedzialności i opieki nad własnym dzieckiem. Przy ogromnym tłumie ratownicy nie są w stanie upilnować każdego malucha i – powtórzę – nie jest to ich zadaniem. W takich warunkach niezwykle łatwo dochodzi do sytuacji, w której dziecko zrobi o jeden krok za daleko, straci grunt i zaczyna się podtapiać. To krytyczny, szalenie niebezpieczny moment, ponieważ w tłumie i hałasie jest to niemal niezauważalne. Dziecko zaczyna wtedy tzw. „spławikowanie”, czyli ciche i niezauważalne opadanie oraz unoszenie się pod powierzchnią wody.

Dzikie plaże – ukryte pułapki

Często szukamy ustronnych miejsc. Plaże niestrzeżone i tzw. „dzikie plaże”-korzystać z nich czy kategorycznie unikać?

Michał Lewandowski: Zdecydowanie najlepiej jest je omijać. Kąpieliska oficjalnie oznaczone i zgłoszone są odpowiednio przygotowane, sprawdzone oraz rekomendowane do bezpiecznej kąpieli. Ratownicy i odpowiednie służby weryfikują je pod kątem ukształtowania dna, występowania nagłych uskoków, nadmiaru niebezpiecznego mułu czy gęstych glonów.

Jeżeli jednak z jakiegoś powodu bardzo chcemy skorzystać z dzikiej plaży, musimy zachować potrójną czujność. Przede wszystkim należy unikać miejsc silnie mulistych, ponieważ grozi to dosłownym wciągnięciem w głąb mułu. Poważne zagrożenie stanowią także miejsca gęsto zarośnięte glonami i wodorostami, w które łatwo można się zaplątać, tracąc możliwość ruchu. Kolejną niewiadomą są nagłe uskoki dna-bez profesjonalnego zanurkowania i sprawdzenia terenu nie jesteśmy w stanie ich przewidzieć. Dlatego z pełną odpowiedzialnością rekomenduję kąpiele wyłącznie w miejscach sprawdzonych, a najlepiej tych oznaczonych i strzeżonych przez ratowników.

Niemy krzyk tonącego

Wielu z nas żyje w przekonaniu, że gdy komuś dzieje się krzywda w wodzie, usłyszymy wołanie o pomoc. Jak to wygląda w rzeczywistości?

Michał Lewandowski: To jeden z największych i najbardziej niebezpiecznych mitów. W rzeczywistości mamy do czynienia z tzw. niemym krzykiem. Proces tonięcia wiąże się z gwałtownym zalewaniem górnych dróg oddechowych, co fizycznie uniemożliwia wydobycie jakiegokolwiek głosu czy zawołanie o pomoc.

Kiedy tonący wpada w panikę-co jest stałym i naturalnym elementem tego procesu-zaczyna chaotycznie i rozpaczliwie wynurzać się na powierzchnię, próbując za wszelką cenę zaczerpnąć powietrza. Te próby skutkują natychmiastowym zalewaniem nosa i gardła, przez co człowiek nie jest w stanie wydać żadnego dźwięku ani zasygnalizować, że dzieje się coś złego. Wbrew filmowym wyobrażeniom, głośne chlapanie wodą praktycznie nie występuje, ponieważ cała dramatyczna walka o życie rozgrywa się tuż pod jej powierzchnią.

Cztery minuty na życie

To pokazuje, jak kluczowy jest czas reakcji. Mówimy tu o minutach, a nawet sekundach.

Michał Lewandowski: Dokładnie tak. Pamiętajmy, że gigantycznym zagrożeniem są nie tylko wielkie jeziora, ale również małe, przydomowe baseny ogrodowe. Należy mieć dzieci na oku zawsze, bez wyjątków – a w szczególności wtedy, gdy w basenie są miejsca, w których najmłodsi użytkownicy tracą grunt pod nogami. Najlepszym, prewencyjnym rozwiązaniem jest fizyczne zabezpieczenie wejścia do takiego basenu przed dziećmi.

To są ułamki sekund – moment nieuwagi, podtopienie i nagłe zalanie górnych dróg oddechowych. Alarmuję i apeluję: nie spuszczajmy dzieci z oczu ani na chwilę! Po odcięciu dopływu tlenu mamy zaledwie 4 minuty na skuteczne przywrócenie oddechu i uratowanie człowiekowi życia bez poważnych następstw neurologicznych.

Dodatkowo, wspomniana panika potężnie utrudnia sam proces ratowania. Standardową, instynktowną reakcją osoby podtopionej na widok ratownika jest próba dosłownego „wspinania się” po nim jak po drabinie, byle tylko utrzymać się nad wodą. Tonący, działając w amoku, nieświadomie wciąga ratownika pod wodę. Jest to ekstremalnie niebezpieczna sytuacja, dlatego na naszych kursach bardzo rygorystycznie szkolimy ratowników, jak mają się zachować w takich momentach. Do działań ratowniczych podchodzimy zazwyczaj w kilka osób, wykorzystując specjalistyczny sprzęt asekuracyjny, co nieustannie trenujemy podczas regularnych ćwiczeń. Bezpieczeństwo nad wodą zaczyna się jednak od profilaktyki i naszej własnej odpowiedzialności.

ZŁUDNE BEZPIECZEŃSTWO DMUCHANYCH ZABAWEK Dmuchane koła, materace czy kolorowe zabawki bywają śmiertelnie niebezpieczne. Bardzo łatwo jest się z nich ześlizgnąć i niespodziewanie wpaść prosto do zimnej, głębokiej wody. Co więcej, dryfując na materacu, nie jesteśmy w stanie realnie ocenić głębokości i niezwykle łatwo możemy wypłynąć na strefę głęboką. Dmuchane akcesoria dają nam i dzieciom bardzo złudne poczucie bezpieczeństwa. Z tego powodu zaleca się, aby zabawa z takimi akcesoriami odbywała się wyłącznie w strefie płytkiej-optymalnie do 120 cm głębokości.

Woda to potężny żywioł, który potrafi dać mnóstwo radości, ale i w ułamku sekundy stać się śmiertelną pułapką. Aby letnie wspomnienia z urokliwych jezior czy basenów nie zamieniły się w życiowy dramat, musimy porzucić zgubną beztroskę i mity o dmuchanych zabawkach dających pełne bezpieczeństwo.

Wybierajmy wyłącznie kąpieliska strzeżone, szanujmy pracę ratowników WOPR i przede wszystkim – nie spuszczajmy z oczu naszych bliskich nawet na sekundę. Odpowiedzialność to najlepsza polisa na bezpieczne wakacje.

Starostwo Powiatowe - Alicja Augustyn-Sikorska

Czwarta edycja pokazuje, że dzięki świetnej organizacji, wyjątkowej atmosferze oraz niepowtarzalnym leśnym trasom uczestnicy chętnie wracają do Sarbii, a na start zjeżdżają się zawodnicy z całej Wielkopolski. Ogromne zainteresowanie potwierdziło również tempo zapisów – pakiety startowe rozeszły się bardzo szybko, a limit 300 miejsc został osiągnięty w krótkim czasie.

Mimo wymagających warunków, wysokiej temperatury i dusznej pogody, które stanowiły dodatkowe wyzwanie dla wszystkich uczestników, nie brakowało uśmiechów i dobrej energii. Ze względu na panujący upał ogromne znaczenie miało odpowiednie nawodnienie – na trasach i w strefach odpoczynku zużyto bardzo duże ilości wody, z której chętnie korzystali zarówno zawodnicy, jak i towarzyszące im rodziny. W odpowiedzi na warunki pogodowe organizatorzy uruchomili również dodatkowe punkty z wodą, aby zapewnić uczestnikom możliwość regularnego uzupełniania płynów i zwiększyć komfort oraz bezpieczeństwo podczas biegu. Dzięki temu zawodnicy mogli lepiej radzić sobie z wysoką temperaturą i skupić się na sportowej rywalizacji. Szczególnie najmłodsi pokazali ogromny hart ducha i sportowe zaangażowanie – z determinacją i entuzjazmem pokonywali swoje dystanse, nie poddając się mimo zmęczenia i upału.

Wzorowa współpraca Ośrodka Sportu i Rekreacji w Czarnkowie oraz Nadleśnictwo Sarbia, Lasy Państwowe oparta na zaangażowaniu, doświadczeniu i wspólnym działaniu, po raz kolejny przełożyła się na organizację wydarzenia na najwyższym poziomie.

Szczególne podziękowania kierujemy do Nadleśnictwa Sarbia, które jako współorganizator i gospodarz wydarzenia stworzyło niepowtarzalne warunki do aktywnego wypoczynku. Malownicze leśne trasy prowadzące przez tereny o wysokich walorach przyrodniczych pozwoliły uczestnikom poczuć wyjątkową bliskość natury i odkrywać uroki lokalnych lasów. To właśnie połączenie sportu z przyrodą sprawia, że Bieg „Po Kwiat Paproci” wyróżnia się na tle innych wydarzeń i przyciąga coraz więcej miłośników aktywności na świeżym powietrzu.

Wyrazy podziękowania kierujemy również do współorganizatorów i partnerów wydarzenia: UKS Jedynka Czarnków , Powiat Czarnkowsko-Trzcianecki oraz Gmina Czarnków ich wsparcie, zaangażowanie i wspólna praca miały ogromny udział w organizacji wydarzenia i stworzeniu wyjątkowej atmosfery tego dnia.

Uczestnicy mogli wybierać spośród kilku konkurencji – biegów dziecięcych i młodzieżowych, dystansów 5 i 10 kilometrów oraz marszu Nordic Walking. Na mecie na wszystkich czekały wyjątkowe nagrody – piękne medale wykonane z litego drewna, a dla najlepszych zawodników przygotowano efektowne statuetki oraz nagrody w poszczególnych kategoriach.

Po sportowych emocjach uczestnicy mogli odpocząć przy doskonale przygotowanym poczęstunku regeneracyjnym, który był okazją do rozmów, integracji i wspólnego świętowania sukcesów. Nie zabrakło atrakcyjnych pakietów startowych, stoisk edukacyjnych oraz licznych atrakcji dla całych rodzin.

Warto podkreślić, że przedsięwzięcie zostało dofinansowane ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Dzięki otrzymanemu wsparciu możliwe było jeszcze lepsze przygotowanie wydarzenia, połączenie sportu z edukacją ekologiczną i promocją aktywnego stylu życia, a także ufundowanie atrakcyjnych nagród dla uczestników i zwycięzców poszczególnych kategorii. IV Bieg „Po Kwiat Paproci” po raz kolejny udowodnił, że dzięki zaangażowaniu organizatorów, współorganizatorów i wyjątkowej lokalizacji można stworzyć wydarzenie, które na długo pozostaje w pamięci uczestników. Do zobaczenia podczas kolejnej edycji!

OSiR Czarnków

Na starcie przed Czarnkowskim Domem Kultury stanęło 67 turystów, którzy ze względu na oficjalne zakończenie mieli do przebycia wyjątkowo krótką, bo nieco ponad dwudziestokilometrową trasę wiodącą po obu stronach Noteci. Na turystach duże wrażenie robiły rozległe łąki, bocianie gniazda z młodymi, a także krajobrazy z panoramą Czarnkowa i całą Moreną Czarnkowską włącznie. Wprawny obserwator mógł również wypatrzeć pasące się sarny i rosnące czubajki kanie, popularnie zwane sowami, które dla wielu stanowią prawdziwy przysmak. Peleton, opuściwszy mostem miasto, przez Zofiowo i Amerykę dotarł do Ciszkowa, gdzie nastąpiła przeprawa promowa, możliwa ze względu na sianokosy, gdyż zwykle w weekendy jednostka nie kursuje. Po pokonaniu przeszkody grupa przez Górę i Pianówkę powróciła do Czarnkowa, a konkretnie na teren przystani rzecznej. Z powodu braku zwyczajowego postoju w połowie drogi, plenerowe biuro oraz posiłek przeniesiono na metę rajdu. Drożdżówki, oranżady oraz upominki dla każdego uczestnika ufundowała Czarnkowska Spółdzielnia Mieszkaniowa, pamiętając też o wartościowszych nagrodach w postaci sprzętu rowerowego i turystycznego, które osobiście wręczyła Anna Smolarek. Natomiast książeczki nie tylko podbijano, ale również wycinano z nich stronę potrzebną do losowania nagród, których atrakcyjność zależała od ilości zebranych pieczątek. Jak zwykle najcenniejszymi były aż trzy rowery. Pierwszy, sfinansowany przez Miasto Czarnków, z rąk burmistrza Jacka Klimaszewskiego odebrała Grażyna Flasińska, drugi, ufundowany przez Powiat Czarnkowsko - Trzcianecki, Leszkowi Trzebiatowskiemu przekazała wicestarosta Izabela Bobińskia, natomiast trzeci prezes Stowarzyszenia "Bezpieczny Powiat" Krzysztof Marcinkowski wręczył Małgorzacie Kołodziejczak. Po tym goście rozlosowali i wręczyli nieco drobniejsze nagrody rowerowe i turystyczne wszystkim, którzy przejechali pięć, cztery lub trzy etapy. Mnogość losowań sprawiła, że jedna osoba mogła wygrać więcej niż jedną nagrodę, co oczywiście miało miejsce. Sekretarz Rowerowej Sekcji Turystycznej w Czarnkowie Dariusz Jackowski podziękował fundatorom nagród oraz wszystkim, którzy przyczynili się do organizacji i uatrakcyjnienia Rodzinnych Rajdów Rowerowych, ze szczególnym uwzględnieniem członków sekcji, którzy odpowiedzialni byli za przygotowywanie tras, bezpieczeństwo podczas jazdy i pomoc techniczną na szlaku. Doceniono również wytrwałość rowerzystów spoza miasta, którzy oprócz pokonywania kilometrów podczas rajdów, muszą też do Czarnkowa dojechać, a później wrócić do swoich miejscowości.

Warto podkreślić, że organizatorem Rodzinnych Rajdów Rowerowych „Soboty na dwóch kółkach” jest Rowerowa Sekcja Turystyczna w Czarnkowie, która na realizację zadania publicznego pn. „Rowerowe imprezy turystyczno-krajoznawcze” otrzymała dofinansowanie z Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego w ramach otwartego konkursu ofert. Przyznane środki pozwalają na organizację wydarzeń promujących aktywny wypoczynek, turystykę rowerową oraz poznawanie walorów przyrodniczych i krajoznawczych naszego powiatu.

Na koniec kilka słów podsumowania. W wiosennej edycji "Sobót na dwóch kółkach" udział wzięło 287 rowerzystów, którzy pokonali 130 kilometrów. Każdy startujący otrzymał okolicznościową plakietkę rajdową, nagrodę z "worka szczęścia" na każdym etapie oraz możliwość losowania cenniejszych nagród. Rajdy zostały finansowo wsparte przez Powiat Czarnkowsko - Trzcianecki, Miasto Czarnków, stowarzyszenie "Bezpieczny Powiat" oraz sponsorów poszczególnych etapów. Całość patronatem medialnym objął Internetowy Serwis Informacyjny www.Czarnkow.INFO oraz Tygodnik Powiatowy Nadnoteckie Echa. Do zobaczenia jesienią.

Marcin Małecki

Red. Anna Maria Wojtyczko – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie 

Piękna pogoda wręcz zmusza nas do podjęcia aktywności na świeżym powietrzu. Rowery, hulajnogi, łyżworolki na dobre wpisały się w krajobraz okolicznych ścieżek rowerowych, parków i lasów. Wraz z nadejściem sezonu wiosenno-letniego na drogach pojawia się także coraz więcej motocykli, skuterów, quadów oraz rowerów elektrycznych. Rosnąca popularność tych środków transportu wiąże się również z licznymi pytaniami dotyczącymi dokumentów niezbędnych do ich legalnego użytkowania.

Pojazdy  obejmującej między innymi jednoślady, lekkie pojazdy czterokołowe oraz wybrane rodzaje pojazdów elektrycznych należą do tzw. kategorii L. Okres wiosenno -letni to idealny czas ,żeby spróbować czy taki środek komunikacji jest dla nas. Przed zakupem lub użytkowaniem takiego pojazdu warto upewnić się, czy spełnia on wymagania techniczne oraz posiada dokumenty potwierdzające możliwość dopuszczenia do ruchu drogowego. Zasady homologacji pojazdów kategorii L określają przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 oraz ustawy z dnia 14 kwietnia 2023 r. o systemach homologacji pojazdów oraz ich wyposażenia. Wiele wątpliwości budzi zwłaszcza kwestia homologacji pojazdów. Jest to procedura potwierdzająca, że pojazd spełnia obowiązujące wymagania techniczne i bezpieczeństwa. Brak odpowiednich dokumentów może skutkować problemami z rejestracją pojazdu lub użytkowaniem go na drogach publicznych. Transportowy Dozór Techniczny przygotował specjalną bazę wiedzy poświęconą homologacji pojazdów kategorii L. Na stronie znajdują się praktyczne informacje dotyczące wymaganych dokumentów, zasad dopuszczenia pojazdów do ruchu, procedur homologacyjnych oraz najczęściej zadawanych pytań. Materiały zostały opracowane z myślą o właścicielach motocykli, skuterów, quadów i rowerów elektrycznych, a także osobach planujących ich zakup.

Zachęcamy do odwiedzenia strony internetowej Transportowego Dozoru Technicznego i zapoznania się z dostępnymi materiałami informacyjnymi przed rozpoczęciem sezonu. Znajdują się tam również aktualne komunikaty, akty prawne oraz szczegółowe informacje dotyczące procedur homologacyjnych.

Niezwykle ważną, jeżeli nie najważniejszą kwestią jest bezpieczeństwo. Podstawową formą ochrony podczas użytkowania indywidualnych środków mobilnych jest kask. Debaty dotyczące tego, czy trzeba jeździć w kasku na rowerze, trwają od wielu lat. Temat regularnie pojawiał się w mediach, przez co część osób mylnie uważała, że regulacja już dawno została wprowadzona. Nowe przepisy wchodzą w życie 3 czerwca 2026 r. wprowadzone na mocy nowelizacji ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, mają na celu zwiększenie bezpieczeństwa najmłodszych uczestników ruchu drogowego. Zgodnie z nowelizacją prawa osoby poniżej 16. roku życia będą zobowiązane do używania kasku ochronnego podczas jazdy rowerem, rowerem elektrycznym, hulajnogą elektryczną oraz innymi urządzeniami transportu osobistego, takimi jak elektryczne deskorolki, monocykle, segwaye czy hoverboardy.

Nowe regulacje obejmą również dzieci do 7. roku życia przewożone w fotelikach rowerowych, przyczepkach rowerowych lub wózkach rowerowych, o ile konstrukcja tych urządzeń pozwala na stosowanie kasku. Za niedopełnienie tego obowiązku odpowiedzialność ponosić będą rodzice lub opiekunowie prawni. W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów może zostać nałożony mandat w wysokości do 100 zł. Eksperci podkreślają jednak, że najważniejszym celem nowych przepisów nie jest nakładanie kar, lecz ochrona zdrowia i życia dzieci. To realna odpowiedź na problem na naszych drogach. Odpowiednio dobrany kask może znacząco zmniejszyć ryzyko poważnych urazów głowy podczas upadku lub kolizji. Przygotowane przez Instytut Transportu Samochodowego dane pozwoliły wysnuć wniosek, że wielu poważnych obrażeń głowy, w tym wstrząśnień mózgu, a nawet śmierci, dałoby się uniknąć dzięki kaskom ochronnym. Według danych Komisji Europejskiej noszenie kasku podczas jazdy na rowerze zmniejsza liczbę śmiertelnych urazów głowy aż o 71%. Wyjątkiem są natomiast drogi oraz tereny prywatne. W takich miejscach kask rowerowy nie jest obligatoryjny, aczkolwiek ze względów bezpieczeństwa zachęcamy, aby dzieci zawsze jeździły z osłoniętą głową. 

Regulacje poza granicami kraju

Coraz częściej rower to sposób na turystykę zagraniczną. Trasy rowerowe krajów Europejskich kuszą malowniczą scenerią i ogólna dostępnością, dlatego coraz częściej wybieramy aktywną formę wypoczynku i wakacje spędzamy na rowerze. Jak wyglądają przepisy dotyczące kasków na przestrzeni Unii Europejskiej? Prawo dotyczące obowiązku jazdy w kasku rowerowym przez dzieci i dorosłych nie jest jednolite na terenie Europy. Przepisy, które wprowadzono w Polsce, obowiązują w bardzo zbliżonym zakresie w Szwecji, Czechach, Hiszpanii oraz Francji. W dwóch ostatnich z wymienionych państw kary są zdecydowanie najwyższe, wynosząc kolejno 200 Euro i do 750 Euro.

Świadomy wybór pojazdu oraz znajomość obowiązujących przepisów pozwalają uniknąć problemów formalnych i przyczyniają się do zwiększenia bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego.

Szczegółowe informacje dotyczące nowych przepisów znajdziemy na oficjalnej stronie Komendy Powiatowej Policji

W przypadku pytań dot. kategorii L można kontaktować się z Transportowym Dozorem Technicznym pod adresem: szkolenia@tdt.gov.pl.

Niezależnie od tego jaki środek transportu wybieramy, warto pamiętać nie tylko o własnej wygodzie, ale przede wszystkim o bezpieczeństwie i obowiązujących przepisach. Odpowiedzialne zachowanie, stosowanie środków ochronnych oraz znajomość prawa pozwolą uniknąć niepotrzebnych zagrożeń i sprawią, że wolny czas będzie przyjemny, bezpieczny i zgodny z obowiązującymi regulacjami.

W pięknym otoczeniu lokalnej przyrody zawodnicy walczyli o jak najlepsze czasy oraz świetnie się bawili. Tegoroczna Korona Powiatu to kontynuacja wyjątkowej inicjatywy, która poprzez sport integruje mieszkańców ośmiu gmin naszego powiatu. Warto podkreślić, że organizacja tego widowiskowego przedsięwzięcia była możliwa dzięki wsparciu finansowemu samorządu powiatowego i gminnego oraz zaangażowaniu wielu hojnych sponsorów. Wydarzenie tradycyjnie już przyciągnęło całe rodziny, udowadniając, że biegi z przeszkodami to doskonała rozrywka dla każdego – od najmłodszych po dorosłych.

Na wydarzeniu obecni byli przedstawiciele władz powiatowych oraz gminnych, którzy gorąco dopingowali uczestników. Powiat czarnkowsko-trzcianecki reprezentowali Tadeusz Teterus – starosta czarnkowsko-trzcianecki oraz Izabela Bobińska – wicestarosta czarnkowsko-trzcianecka. W rolach gospodarzy doskonale spisali się reprezentanci Gminy Drawsko: wójt Bartosz Niezborała, sekretarz Anna Fręś, Ryszard Jabłonowski przewodniczący Rady Gminy Drawsko oraz Tobiasz Dolny dyrektor Centrum Kultury w Drawsku, a także radny Rady Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego. Obecność tak licznego grona samorządowców tylko podkreśliła rangę tego sportowego święta. Tu w Drawsku Wolf Race gości po raz pierwszy w ramach tegorocznej edycji Korony Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego. Bardzo się cieszę, że zaczynamy z tak mocnym uderzeniem, przy pięknej pogodzie i przy udziale tłumu ludzi, którzy przyszli zarówno rywalizować, jak i dopingować sportowców. To świetnie, że mamy możliwość organizacji takiego wydarzenia i że jest tak ogromna chęć uczestnictwa w tego typu zawodach. Decyzja o zainwestowaniu w ruch i zdrowie oraz rozbudzenie w mieszkańcach naszego powiatu pasji do tej formy aktywności była bardzo dobra. W końcu każdy sport to zdrowie – zaznaczył starosta.

O profesjonalne przygotowanie tras biegowych i unikalnych konstrukcji zadbała niezawodna ekipa Marcina Ćwirzenia – Wolf Team, która dopilnowała, by na trasie w Drawsku nie było miejsca na nudę. Ogromne wsparcie w wyznaczeniu i przygotowaniu bezpiecznych ścieżek biegacze otrzymali ze strony Nadleśnictwa Potrzebowice. Nad sprawnym przebiegiem całego wydarzenia oraz bezpieczeństwem uczestników czuwali przedstawiciele Ochotniczych Straży Pożarnych oraz wielu zaangażowanych wolontariuszy, którzy swoją ciężką pracą i uśmiechem ułatwiali organizację imprezy na każdym jej kroku. Dzięki tej wspólnej pracy, co kilometr na zawodników czekały świetnie przygotowane, zróżnicowane strefy przeszkodowe.  Ponad 300 osób na linii startu, 35 przeszkód w kategorii OCR oraz ponad 50 zawodników w kategorii Trail! Uczestnicy pokazali charakter, determinację, poświęcenie i prawdziwą wolę walki. Dla nas każdy, kto stanął na starcie i przekroczył metę — jest zwycięzcą! Błoto, woda, techniczne przeszkody, zmęczenie i walka z samym sobą… właśnie za to kochamy Wolf Race i naszą wilczą rodzinę – podkreślił Marcin Ćwirzeń organizator wydarzenia. 

Biegi OCR to jednak nie tylko rywalizacja, ale też niesamowita atmosfera wspólnoty. Na trasie wielokrotnie można było zobaczyć sceny, gdzie rywale pomagali sobie nawzajem przy pokonywaniu wysokich ścianek czy trudnych technicznie konstrukcji, budując tym samym piękne, sportowe więzi. Nie zabrakło również strefy dla najmłodszych! W kategorii „Kids” wystartowały nasze małe, lokalne „wilczki”, które z uśmiechami na twarzach (i nierzadko w chmurach piany) pokonywały dopasowane do ich wieku przeszkody, udowadniając, że miłość do sportu warto zaszczepić od najmłodszych lat.

WYNIKI I ETAPU – DRAWSKO

Elite Kobiet: 1. Agata Kochanek, 2. Anna Piwowarczyk, 3. Anna Wójcicka

Elite Mężczyzn: 1. Mateusz Rynkiewicz, 2. Remigiusz Purzycki, 3. Paweł Siekierski

Elite Masters Kobiet: 1. Aleksandra Góra

Elite Masters Mężczyzn: 1. Daniel Wiśniewski, 2. Grzegorz Bernacki, 3. Damian Kapica

Team Elite: 1. Głodne Wilki, 2. NOTEĆ OCR Team, 3. WOLF TEAM

Open Kobiet: 1. Monika Dubiel, 2. Iza Krefta, 3. Andżelika Trzaska

Open Mężczyźni: 1. Wojtek Wardęga, 2. Sławek Jaworski, 3. Tomasz Grudziński i Tomasz Zalewski

Open Masters Kobiet: 1. Ewelina Szymczak, 2. Barbara Cichocka, 3. Ewa Czapska

Open Masters Mężczyzn: 1. Tomasz Kniaz, 2. Krzysztof Rykała, 3. Mariusz Matusiak

Sobotnie zmagania w Drawsku to zaledwie przedsmak emocji, jakie czekają nas w ramach tegorocznego cyklu. Prawdziwa rewolucja w kalendarzu biegów OCR dopiero nadchodzi, a stawka z każdym kolejnym etapem będzie coraz wyższa. Już teraz warto zaznaczyć w kalendarzach dwie kluczowe daty tegorocznego lata. Już 4 lipca biegacze przeniosą się do Czarnkowa, który w tym roku stanie się areną walki o randze międzynarodowej. To właśnie tamtejszy etap zyskał status oficjalnego biegu eliminacyjnego do Mistrzostw Świata Biegów z Przeszkodami 2026 w Irlandii! Dla najbardziej walecznych i najlepiej przygotowanych zawodników z naszego regionu (i nie tylko) będzie to niepowtarzalna szansa, by wywalczyć przepustkę do światowej elity i reprezentować nasz kraj na arenie międzynarodowej.

Zwieńczeniem całego cyklu będzie natomiast wielki finał, który odbędzie się 25 lipca w Trzciance. To tam poznamy ostatecznych triumfatorów, podsumujemy tygodnie sportowych zmagań i wspólnie z mieszkańcami oraz kibicami będziemy świętować sukcesy zawodników. Warto pamiętać o wyjątkowej nagrodzie dla najwytrwalszych – każdy, kto podejmie rękawicę i ukończy wszystkie trzy tegoroczne etapy (w Drawsku, Czarnkowie oraz Trzciance), podczas finału odbierze unikalny, odlewany medal Korony Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego. Organizatorzy oraz władze powiatu już dziś gorąco zapraszają do zapisów i aktywnego udziału w kolejnych odsłonach wydarzenia.

Anna Maria Wojtyczko – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Pogoda za oknem w ostatnich dniach nie zachęca do aktywności na świeżym powietrzu. Zdecydowanie bliżej nam do kanapy, ciepłego koca i kubka herbaty niż do spacerów wśród kwitnących bzów czy korzystania z pierwszych prawdziwie wiosennych dni. Jest jednak dobra wiadomość — po tzw. „Zimnej Zośce” zwykle nadchodzą cieplejsze noce i pełnia wiosennej aury. To idealny moment, by zacząć planować aktywny wypoczynek na łonie natury, a możliwości w Powiecie Czarnkowsko-Trzcianeckim nie brakuje. Jedną z najciekawszych propozycji na weekendowy relaks są spływy kajakowe, które z roku na rok cieszą się coraz większą popularnością.

Maj uznawany jest za oficjalny początek sezonu kajakowego w Polsce, który trwa aż do późnej jesieni. To wyjątkowo dobry czas na rozpoczęcie wodnych przygód — rzeki są pełne wody po wiosennych roztopach, a na szlakach panują jeszcze cisza i spokój przed wakacyjnym oblężeniem. Dodatkowym atutem są budząca się do życia przyroda oraz malownicze krajobrazy. Choć temperatura bywa jeszcze kapryśna, odpowiednie przygotowanie pozwala w pełni cieszyć się wyprawą.

Najbardziej rozpoznawalną rzeką regionu jest bez wątpienia Noteć — idealna propozycja na spokojne, rekreacyjne spływy rodzinne. Rzeka liczy 391 kilometrów długości, a jej część przebiega przez obszary objęte programem Natura 2000.

Podczas spływu można podziwiać bogactwo lokalnej flory i fauny, a także charakterystyczny krajobraz młodoglacjalnych równin i morenowych wzniesień w okolicach Czarnkowa. Dodatkowym udogodnieniem są nowoczesne przystanie wodne działające w Czarnkowie i Drawsku, oferujące bogate zaplecze turystyczne i usługowe.

Osoby szukające bardziej wymagających tras powinny zwrócić uwagę na Drawę. Rzeka przepływająca przez Drawieński Park Narodowy uznawana jest za jeden z najpiękniejszych szlaków kajakowych w Polsce.

Trasa o długości blisko 186 kilometrów łączy spokojne jeziora z dynamicznym nurtem rzeki. Liczne bystrza, powalone drzewa oraz dzikie, naturalne tereny sprawiają, że spływ Drawą wymaga większego zaangażowania i dobrej techniki kajakowej. To jednak właśnie te elementy dostarczają ogromnej satysfakcji zarówno początkującym, jak i doświadczonym kajakarzom.

Coraz większym zainteresowaniem turystów cieszy się również Miała — największa rzeka przecinająca Puszczę Notecką. Choć nadal pozostaje mniej znana niż Noteć czy Drawa, wielu uznaje ją za jedną z najpiękniejszych tras wodnych regionu.

Rzeka o długości 62 kilometrów zachwyca spokojnym nurtem, malowniczymi meandrami i niezwykle urokliwym krajobrazem. To doskonały wybór dla początkujących kajakarzy oraz rodzin z dziećmi. 

Rzeka Bukówka – prawy dopływ Noteci przepływający przez teren Puszczy Drawskiej. Długość rzeki to prawie 50 km, a głębokość miejscami osiąga ponad metr. Głębokość rzeki bywa problemem, zdarza się, że jest zbyt płytka. Dlatego zalecane jest planowanie spływów wiosna oraz jesienią, kiedy poziom wód jest wyższy. Na trasie spotykamy liczne kładki, zwalone drzewa, mostki, które wymuszają konieczność wielu przenosek.

Jak przygotować się do majowego spływu?

Planując kajakową wyprawę w maju, warto pamiętać przede wszystkim o odpowiednim ubiorze. Wiosenna pogoda potrafi być zmienna, dlatego oprócz lekkiej odzieży dobrze zabrać ze sobą bluzę z kapturem, kurtkę przeciwdeszczową lub ortalion oraz obuwie do wody.

Rosnąca popularność kajakarstwa sprawia również, że wypożyczalnie kajaków coraz częściej mają komplet rezerwacji z dużym wyprzedzeniem. Warto więc wcześniej zaplanować termin i zarezerwować sprzęt.

Aktualne informacje o wydarzeniach turystycznych oraz organizowanych spływach kajakowych można znaleźć na stronie w kalendarzu wydarzeń projektu „Tu Odpoczniesz”, który aktualizowany jest na bieżąco i warto do niego zaglądać.

Alicja Augustyn-Sikorska- Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Korona Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego rozpocznie się 23 maja w Drawsku, kolejny bieg odbędzie się 4 lipca w Czarnkowie, a na zakończenie cyklu spotkamy się 25 lipca w Trzciance. Na wszystkich uczestników czekają okazałe pamiątkowe medale, a każdy kto przebiegnie wszystkie biegi w serii, otrzyma dodatkowy medal – Koronę Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego!

Organizatorzy dbają o to aby trasy i przeszkody stanowiły prawdziwe wyzwanie. Na trasach mogą się sprawdzić zarówno miłośnicy biegów przełajowych bez przeszkód, amatorzy wymagających przeszkód, a także dzieci lubiące połączenie aktywności fizycznej z zabawą. Dla najmłodszych uczestników przygotowane zostaną dopasowane do wieku dystanse od 400 do 1800 metrów.

Pokonaj przeszkody, poczuj adrenalinę, sprawdź swoją siłę i wytrzymałość! Zapisz się już dziś na portalu https://wolfraceocr.pl/

Zajrzyjcie do galerii i zobaczcie jak było w 2025 roku.

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Maj Run to bieg o charakterze trailowym, łączący miejską przestrzeń z naturalnymi ścieżkami leśnymi. Start i meta wszystkich konkurencji zlokalizowane były w Parku Staszica, co stworzyło wyjątkową, festynową atmosferę. Na bieg składało się kilka konkurencji: bieg 10 km — dwie pętle po 5 km, trasa włączona do cyklu Grand Prix Doliny Noteci, bieg 5 km — idealny dla początkujących i średniozaawansowanych, Nordic Walking 5 km — propozycja dla osób preferujących marsz z kijami oraz biegi dziecięce — dystanse od 100 do 800 metrów dla najmłodszych uczestników. Trasa była wyjątkowo trudna – myślę, że to jest i będzie najtrudniejsza trasa. Zbiegi były dosyć bezpieczne, natomiast podbiegi były bardzo ostre. Niekiedy nie było można biec, trzeba było podjeść, więc wymagająca trasa. Myślę, że przez to, że była wymagająca i w takiej pięknej scenerii, jaką jest Szwajcaria Czarnkowska sprawiła, że wszystkim się podobało. Biegi to piękna idea, która się zrodziła w środowisku biegających sportowców, których jest coraz więcej w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim. Podchwycił to bardzo szybko śp. Starosta Grzegorz Bogacz i powiedział, że musimy się w to włączyć, musimy pomóc w sfinansowaniu tych biegów. Okazało się, że w każdej gminie tego powiatu przynajmniej jest jeden bieg – wspomina Bolesław Chwarścianek, członek Zarządu Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego.

Trasa Maj Run to połączenie miejskiej wygody i leśnej dzikości — idealna mieszanka dla tych, którzy lubią, gdy bieg staje się małą przygodą. Startując z okolic amfiteatru, uczestnicy najpierw wbiegali na alejki Parku Staszica, gdzie szerokie ścieżki pozwalały złapać rytm i rozłożyć tempo. Po chwili jednak teren się zmieniał: asfalt ustąpił miejsca leśnym duktom Nadleśnictwa Krucz, miękkim od igliwia i pachnącym żywicą. Na trasie pojawiły się: delikatne podbiegi, które potrafiły zaskoczyć mniej doświadczonych biegaczy, kręte ścieżki, wymagające skupienia i dobrej pracy nóg, odcinki w cieniu drzew, dające chwilę wytchnienia oraz fragmenty bardziej otwarte, gdzie słońce potrafiło mocniej przygrzać. To sprawiło, że bieg był dynamiczny, ciekawy i nigdy monotonny. Trasa była wymagająca – strome podbiegi, zbiegi, ale ja lubię biegać po lesie. To jest mój pierwszy bieg z cyklu Grand Prix Doliny Noteci. Na starcie biegliśmy wszyscy razem, dopiero po 2-3 kilometrach rozpocząłem samotny bieg. Lubię biec za kimś i zaatakować na ostatnich kilometrach, ale dziś tak wyszło, że biegłem sam. Bardzo się cieszę, że udało się – mówi zdobywca pierwszego miejsca w biegu na 10 kilometrów Jakub Filipiak.

W powietrzu unosiła się lekka ekscytacja, jakby całe miasto na chwilę przyspieszyło. Park Staszica pulsował energią: jedni robili krótkie przebieżki, inni stali w skupieniu, jeszcze inni żartowali, żeby rozładować napięcie. Kibice tworzyli żywy tunel dźwięków, a każdy okrzyk wsparcia trafiał dokładnie tam, gdzie trzeba. To nie zwykłe „biegnij” — to wspólna energia, która niosła nawet wtedy, gdy nogi zaczynały protestować. Cieszę się, że udało mi się wygrać, gdyż bieg nie należał do najłatwiejszych. Wolę biegać po płaskich trasach, ale fajnie też się przetestować na jakimś innym dystansie. To na pewno nie był dystans na bicie rekordów, ale fajnie pobiegać w jakimś innym terenie. To mój piąty bieg z cyklu Grand Prix Doliny Noteci i czwarty wygrany. Od początku do końca starałam się biec swoim tempem i raczej nie patrzyłam na grupę, więc tym bardziej się cieszę, że znów udało się wygrać – podkreśla zwyciężczyni biegu na 10 kilometrów Monika Czempińska.

Triumfatorzy tegorocznego Maj Run pokazali, że determinacja i konsekwencja potrafią wynieść człowieka ponad własne ograniczenia. Na mecie jako pierwsi pojawili się zawodnicy, którzy od początku narzucili mocne tempo i utrzymali je mimo wymagającej, leśnej trasy. Ich finisz był imponujący — szybki, pewny i pełen sportowej elegancji. Klasyfikacja biegu na 10 km przedstawia się następująco:

Mężczyźni:

1 miejsce – Filipiak Jakub

2 miejsce – Szachanowicz Łukasz

3 miejsce – Sopata Patryk

Kobiety:

1 miejsce – Czempińska Monika

2 miejsce – Kusiewicz Maria

3 miejsce – Frymus Agnieszka

Szczególne słowa uznania należą się sponsorom i partnerom Maj Run, którzy swoją hojnością i zaangażowaniem sprawili, że wydarzenie mogło rozwinąć skrzydła. Dzięki ich wsparciu na trasie pojawiły się profesjonalne punkty odżywcze, uczestnicy otrzymali atrakcyjne pakiety startowe, a całe wydarzenie zyskało oprawę, która nadała mu wyjątkowy charakter.

Do zobaczenia na kolejnym biegu z cyklu Grand Prix Doliny Noteci Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego, które odbędzie się już 21 czerwca w Sarbi.

Klaudia Wieczorek - Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Jaki jest cel konkursu?

Celem konkursu jest upowszechnienie wiedzy i zwiększenie rozpoznawalności Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 poprzez aktywizację mieszkańców, promocję obszarów wiejskich Wielkopolski oraz informowanie o zakresie wsparcia w ramach EFRROW.

W jakich kategoriach można zgłaszać prace?

Fotografie można zgłaszać do 4 kategorii tematycznych – do każdej kategorii wskazane zostały przykładowe zagadnienia, które mogą zostać zilustrowane na zdjęciach:

1.         Zielona i bezpieczna wieś - promocja ekologicznych rozwiązań na obszarach wiejskich województwa wielkopolskiego w zakresie przeciwdziałania zmianom klimatycznym, promocja dbałości o środowisko naturalne, ochronę krajobrazów i dobrobyt zwierząt, promocja fauny i flory województwa wielkopolskiego, promocja rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo mieszkańców obszarów wiejskich w Wielkopolsce

2.         Wielkopolska zdrowa żywność od pola do stołu - promocja dziedzictwa kulinarnego województwa wielkopolskiego oraz szeroko pojętych produktów spożywczych wysokiej jakości wytworzonych w naszym regionie, w tym owoców i warzyw uprawianych w Wielkopolsce metodami, które nie wpływają negatywnie na zdrowie konsumentów, promocja tradycyjnych wielkopolskich potraw

3.         Nowoczesne i konkurencyjne rolnictwo - promocja innowacyjnych rozwiązań, zaawansowanych technologicznie metod uprawy roślin i chowu zwierząt, promocja gospodarstw zmodernizowanych dzięki środkom z EFRROW w ramach PROW 2014-2020 i PS WPR 2023-2027, promocja tworzenia Grup Operacyjnych europejskiego partnerstwa innowacyjnego na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa

4.         Wieś aktywna, zaradna i przedsiębiorcza - promocja aktywnych postaw mieszkańców na obszarach wiejskich, promocja wydarzeń integrujących społeczności lokalne, promocja przedsiębiorczości na obszarach wiejskich ze szczególnym uwzględnieniem działalności gospodarczej utworzonej lub rozwiniętej dzięki wsparciu ze środków EFRROW w ramach inicjatywy LEADER

Kto może zgłosić prace?

Uczestnikiem konkursu mogą być mieszkańcy województwa wielkopolskiego, którzy ukończyli 13. rok życia.

Do kiedy i jak można zgłaszać prace?

Prace konkursowe można zgłaszać do 29 sierpnia 2026 r. do godziny 15.00 na adres mailowy: ksow@umww.pl. Załącznikami do wiadomości poza fotografią musi być również metryczka oraz oświadczenie uczestnika konkursu – materiały te dostępne są na stronie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu.

Jakie nagrody można wygrać?

W każdej kategorii konkursowej przewidziane są nagrody w postaci voucherów do sklepu fotograficznego:

Za miejsce I – voucher o wartości 2 000 zł 

Za miejsce II – voucher o wartości 1 700 zł 

Za miejsce III – voucher o wartości 1 300 zł

Departament Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich - Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego w Poznaniu

Zachęcamy do obejrzenia filmowego podsumowania tych ważnych dla naszej społeczności wydarzeń.
Zapraszamy do udziału w kolejnych biegach z cyklu Grand Prix Doliny Noteci. Już 10 maja spotykamy się na Maj Run w Czarnkowie (Ośrodek Sportu i Rekreacji Czarnków), 21 czerwca na Biegu po Kwiat Paproci w Sarbce (Ośrodek Sportu i Rekreacji Czarnków), 8 sierpnia na Biegu Aktywnie Wokół Jeziora w Lubaszu (Gminny Ośrodek Kultury w Lubaszu), 13 września na Biegu im. Józefa Nojego w Pęckowie (Stowarzyszenie Biegacze Józefa Noji), a cykl kończymy 20 września na Biegu im. Tadeusza Zielińskiego w Trzciance (Miasto i Gmina Trzcianka).

Raport PCT odcinek 1 w 2026 roku (kliknij, żeby obejrzeć)

Kolejna sprawa na biurku rzecznika i znów ten sam schemat: wakacje marzeń, egzotyczny kierunek, oferta „all inclusive” i… zderzenie z rzeczywistością. Konsument czuje się wprowadzony 
w błąd, organizator turystyki przekonuje, że wszystko było zgodne z umową, a prawda jak to zwykle bywa leży gdzieś pośrodku.

Nie zawsze jednak takie sprawy kończą się dla konsumentów niekorzystnie. W jednej 
z wcześniejszych spraw, którą prowadziłem, reklamacja okazała się zasadna i zakończyła się wypłatą rekompensaty.

Sprawa dotyczyła wyjazdu wykupionego za pośrednictwem popularnego portalu turystycznego. Oferta obejmowała opcję „all inclusive”, w tym, jak wynikało z opisu, również lokalne napoje alkoholowe. Na tej podstawie konsumentka podjęła decyzję o zakupie wycieczki. Problem ujawnił się dopiero na miejscu. Okazało się, że hotel funkcjonuje według zasad muzułmańskich i w ogóle nie serwuje alkoholu, mimo że oferta wskazywała jego dostępność. W tym przypadku rozbieżność była jednoznaczna, dlatego sprawa zakończyła się pozytywnie dla konsumentki.

Nie zawsze jednak sytuacja jest tak klarowna. W kolejnych sprawach, które trafiły do rzecznika, problem okazał się znacznie bardziej złożony i właśnie o jednej z takich sytuacji warto opowiedzieć szerzej.

Nie jest tajemnicą, że wielu turystów traktuje wyjazd wakacyjny jako czas odpoczynku 
i oderwania się od codzienności. Dla części osób oznacza to również pełne korzystanie z oferty hotelowej, w tym gastronomicznej.

Problem zaczyna się wtedy, gdy nasze wyobrażenia o standardzie „all inclusive” zderzają się 
z realiami kraju, do którego jedziemy. Świat nie jest jednolity. Są miejsca, gdzie obowiązują inne normy społeczne, religijne i prawne. To, co dla europejskiego turysty wydaje się oczywiste, na miejscu wcale takie nie jest.

Z informacji publikowanych na rządowych stronach wynika jasno, że w niektórych krajach, takich jak Zjednoczone Emiraty Arabskie, szczególne znaczenie ma poszanowanie lokalnych zwyczajów. Dotyczy to nie tylko ubioru czy zachowania w przestrzeni publicznej, ale także zasad związanych 
z dostępnością określonych produktów, w tym alkoholu.

W praktyce oznacza to, że oferta hotelowa, nawet jeśli opisana znanymi nam pojęciami 
„all inclusive” czy „all inclusive soft” może znacząco różnić się zakresem od tego, czego oczekujemy na podstawie doświadczeń z innych kierunków. I właśnie dlatego przed zakupem wycieczki warto czytać nie tylko nagłówki ofert, ale przede wszystkim ich szczegóły. Bo „all inclusive” nie zawsze oznacza to samo.

W opisywanej sprawie konsumentka wykupiła wyjazd do Zjednoczonych Emiratów Arabskich, wybierając hotel oferujący formułę „all inclusive”. Już po dokonaniu rezerwacji została poinformowana, że nazwa pakietu została zmieniona na „all inclusive soft”, przy jednoczesnym zapewnieniu, że zakres świadczeń pozostaje bez zmian.

Podczas pobytu okazało się jednak, że oferta nie obejmuje części elementów, w tym lokalnych napojów alkoholowych, których konsumentka, kierując się wcześniejszymi doświadczeniami, się spodziewała. W efekcie złożyła reklamację, wskazując na rozbieżność między ofertą a rzeczywistością.

Sprawa trafiła do rzecznika konsumentów. W toku postępowania podjęto próbę mediacji 
z organizatorem. Przeanalizowano treść oferty, korespondencję oraz stanowiska obu stron. Kluczowe było ustalenie, czy doszło do zmiany warunków umowy, czy też od początku oferta miała określony, choć być może nie w pełni zrozumiały, zakres.

Organizator konsekwentnie wskazywał, że zakres świadczeń nie uległ zmianie. Określenie „soft” miało jedynie charakter doprecyzowujący, a szczegółowe warunki wynikały z opisu hotelu. Podkreślano również, że ograniczenia są związane ze specyfiką miejsca i obowiązującymi tam zasadami.

Co istotne, w zgromadzonym materiale nie wykazano, aby oferta wprost gwarantowała  świadczenia, które następnie nie zostały zrealizowane. To zasadniczo odróżnia tę sprawę od wcześniejszego przypadku, w którym przekaz był jednoznaczny.

W tej sprawie kluczowe znaczenie miało nie tyle potoczne rozumienie „all inclusive”, ile jego definicja wynikająca z warunków imprezy turystycznej. Zgodnie z nimi „all inclusive” oznacza zapewnienie posiłków, napojów oraz dodatkowych atrakcji, przy czym zakres tych świadczeń zależy od standardu hotelu, sezonu oraz lokalnych uwarunkowań. Już na tym etapie widać, że katalog usług nie jest jednolity.

Regulamin wskazuje również, że w większości hoteli system ten nie obejmuje niektórych kategorii produktów, takich jak napoje importowane, świeżo wyciskane soki czy wybrane napoje specjalne. Dodatkowo zaznaczono, że „all inclusive” może występować w różnych wariantach, w tym jako „all inclusive soft”.

Nie oznacza to jednak odrębnego, jasno zdefiniowanego pakietu. Przeciwnie, jest to jedna 
z odmian systemu, którego zakres każdorazowo wynika z oferty konkretnego hotelu. Oznacza to, że dopisek „soft” sygnalizuje raczej mniej rozbudowany wariant, ale sam w sobie nie określa dokładnego katalogu świadczeń.

Dla porównania, w regulaminie wyraźnie wyodrębniono kategorię „ultra all inclusive”, która obejmuje rozszerzony zakres usług, w tym np. wybrane napoje importowane. W tym przypadku różnice są już jasno wskazane. W przypadku „soft” takiej precyzji nie ma i to właśnie najczęściej prowadzi do nieporozumień.

Regulamin przewiduje również, że zakres usług może być ograniczony w zależności od wielu  czynników, takich jak liczba gości, sezon czy specyfika obiektu. W praktyce oznacza to jedno: 
o rzeczywistym zakresie świadczeń decyduje nie nazwa pakietu, lecz szczegółowy opis hotelu. I właśnie to było kluczowe w tej sprawie.

Brak dostępności określonych napojów nie wynikał z samego oznaczenia „soft”, lecz 
z  charakteru obiektu i lokalnych uwarunkowań, które nie przewidywały ich w ofercie. Ta sprawa dobrze pokazuje, jak cienka bywa granica między uzasadnioną reklamacją a sytuacją, w której roszczenie, choć zrozumiałe, nie znajduje wystarczających podstaw prawnych. To nie jest historia o tym, kto ma rację. To historia o tym, jak łatwo o nieporozumienie.

Dlatego przed zakupem wycieczki warto pamiętać o kilku zasadach m.in. czytajmy szczegóły, nie tylko nagłówki, nazwa pakietu to jedno, a jego rzeczywisty zakres to drugie. Zwracajmy uwagę na kraj i lokalne uwarunkowania, standard usług może różnić się w zależności od miejsca i hotelu. Nie zakładajmy, że „wszędzie jest tak samo”, to częsty błąd, który później prowadzi do rozczarowania. Dopytujmy przed zakupem, jeśli coś budzi nasze wątpliwości, lepiej wyjaśnić to wcześniej niż reklamować po powrocie. Bo udany urlop zaczyna się nie na lotnisku, ale… przy dokładnym czytaniu oferty.

Miłosz Niedźwiecki

Powiatowy Rzecznik Konsumentów

Stanisław Pochyluk - wójt gminy Połajewo witając zebranych tłumnie biegaczy i kibiców, wspominał śp. Starostę Grzegorza Bogacza, dzięki którego namowom zdecydował się aby w Połajewie odbyło się pierwsze tego typu wydarzenie. Promocja zdrowego stylu życia, sportu, a w szczególności biegania wśród mieszkańców powiatu, była ważna dla Starosty, którego pamięć zebrani uczcili minutą ciszy.

Bieg główny na 10 km zaliczany do klasyfikacji Grand Prix wystartował o godzinie 11:00. Tego dnia warunki atmosferyczne testowały biegaczy, którzy wspominali, że wiatr w pierwszej połowie biegu ich hamował, a trasa – mimo tego że malownicza, momentami była bardzo piaszczysta. 

– Trasa była pozornie łatwa, bo dosyć płaska, ale wiatr mocno dawał się we znaki. Dla mnie to element przygotowań do półmaratonu, który bardziej mi odpowiada ze względu na tempo – mówił Bolesław Chwarścianek, członek Zarządu Powiatu, który zajął trzecie miejsce w kategorii 60+. – Na początku kadencji wielokrotnie rozmawialiśmy ze starostą Grzegorzem Bogaczem o organizacji takich wydarzeń. Uważał, że warto inwestować w inicjatywy promujące zdrowie, zwłaszcza gdy angażują także dzieci. 

Pierwsze miejsce w kategorii mężczyzn zajął Patrycjusz Soczka, dla którego był to szczególny bieg. Jestem z Połajewa i pomagałem organizować ten bieg. Zależało mi na numerze pierwszym na liście startowej i na dobrym wyniku. To jest mój trzeci bieg w cyklu Grand Prix więc muszę zaliczyć jeszcze trzy i mam nadzieję, że uda się zakończyć cały cykl na jak najlepszym miejscu. Drugie miejsce zajął Michał Gokiert z Gorzewa, a trzecie Patryk Sopata z Drezdenka.

Wśród kobiet najszybsza była Monika Czempińska z Trzcianki. Wiatr utrudniał dzisiaj zadanie, przez pierwsze pięć kilometrów nas hamował. To mój czwarty bieg z cyklu Grand Prix Doliny Noteci, trzy z nich wygrałam i na ten moment jestem pierwsza w rankingu. Drugie miejsce na podium zajęła Anita Świderska z Murowanej Gośliny, a trzecie Lidia Sychel z Ciszkowa.

Oprócz biegu na 10 km, zawodnicy mogli spróbować swoich sił w biegu na 5 km oraz marszu nordic walking na tym samym dystansie. Zawody cieszyły się także dużym zainteresowaniem wśród dzieci, które startowały na dystansie od 100 do 800 metrów w zależności o kategorii wiekowej. Wśród wielu kibiców znalazła się także radna Rady Powiatu Irena Jerzyk, która od początku do końca przyglądała się zmaganiom zawodników.

- Cieszę się, że podjęliśmy się tego wyzwania i przystąpiliśmy do cyklu Grand Prix Doliny Noteci. To dla nas pierwsze takie wydarzenie i mam wrażenie, że wszystko wypadło tak jak chcieliśmy, a frekwencja i pogoda dopisała. Jestem zadowolony ze współpracy z powiatem czarnkowsko-trzcianeckim i cieszę się, że biegacze, którzy biorą udział w cyklu Grand Prix przyjechali do Połajewa – podsumował wójt Stanisław Pochyluk.

Szczegółowe wyniki dostępne są na stronie https://foxter-sport.pl/i-biegimarsz-dolina-konczaka-2026

Przed nami jeszcze wiele sportowych emocji i pięć biegów w cyklu Grand Prix Doliny Noteci. 10 maja zapraszamy do Czarnkowa na Maj Run (Ośrodek Sportu i Rekreacji Czarnków), 21 czerwca do Sarbki na Bieg po Kwiat Paproci (Ośrodek Sportu i Rekreacji Czarnków), 8 sierpnia do Lubasza na Bieg Aktywnie Wokół Jeziora (Gminny Ośrodek Kultury w Lubaszu), 13 września do Pęckowa na Bieg Józefa Noji (Stowarzyszenie Biegacze Józefa Noji w Pęckowie) oraz 20 września do Trzcianki na Bieg im. Tadeusza Zielińskiego (Miasto i Gmina Trzcianka), podczas którego nagrodzeni zostaną najlepsi zawodnicy w całym cyklu.

Plakaty, szczegółowe informacje oraz liki do zapisów znajdziecie na stronach poszczególnych organizatorów. Do zobaczenia!

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Co na Was czeka?

stoiska promocyjne miast, gmin i lokalnych przedsiębiorców - w tym stoisko powiatowe we współpracy z Zespołem Zakładów Opieki Zdrowotnej w Czarnkowie, gdzie można będzie wykonać analizę składu ciała, pomiar ciśnienia tętniczego oraz poziom glikemii
edukacja przyrodniczo-leśna
animacje dla dzieci
stoiska Kół Gospodyń Wiejskich
pokazy sprzętu pożarniczego
wystawa maszyn rolniczych
akcja „Drzewko za szkło”
stoiska z kwiatami
strefa gastronomiczna i wiele więcej!
 
Na scenie (Plac Wolności):
12:00 – oficjalne otwarcie
12:20 – występy artystów z powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego
15:00 – rozstrzygnięcie konkursu „Słodka forma – Fit deser”
13:30 – konkurs na najpiękniejszą cieliczkę wystawy (Plac Targowy)

Warto spędzić ten dzień z rodziną, spotkać się ze znajomymi i poczuć prawdziwy klimat naszego regionu. Zapraszamy!

Aż dwa odcinki programu „Poranek na wsi” emitowanego na TVP Info zostały poświęcone lokalnym inicjatywom. W materiale z soboty 21 marca zaprezentowano przede wszystkim Gospodarstwo Rybackie w Teresinie, które od 1999 roku specjalizuje się w chowie i hodowli ryb. Jego głównym produktem jest karp królewski, wyróżniony od 2008 roku certyfikatem „Najwyższej Jakości Karpia Polskiego”, przyznawanym przez Związek Producentów Ryb. W gospodarstwie hodowane są również inne cenne gatunki, takie jak sandacz, szczupak, lin czy sum europejski. Uzupełnieniem działalności jest hodowla danieli, które żyją w malowniczym, leśnym otoczeniu.

Program, nagrywany pierwszego dnia wiosny, nawiązywał także do zbliżających się Świąt Wielkanocnych. Stowarzyszenie Towarzystwo Przyjaciół Wsi Rychlik, z panią prezes Agnieszką Warnkowską, przybliżyło tradycje związane z przygotowaniem palm wielkanocnych. Swoje kulinarne specjały zaprezentowały również panie z Koła Gospodyń Wiejskich w Siedlisku „Siedlisławy”. W materiale pojawiły się także opowieści o wyjątkowej rasie krów z Radolinka, prozdrowotnych olejach tłoczonych w Olejarni Acet w Drawskim Młynie oraz miodach z Pasieki Zośki Samośki w Żelichowie – lokalnych produktach najwyższej jakości, które zdecydowanie warto poznać.

Niedzielny odcinek przeniósł widzów do Rychlika, gdzie dziennikarze odwiedzili Szkółkę Mareckich. Od 28 lat specjalizuje się ona w sprzedaży wysokiej jakości roślin oraz drzew i krzewów owocowych. Gospodarze rozwijają również uprawę ekologicznych warzyw i uczestniczą w europejskim programie badającym bioróżnorodność roślin strączkowych i ich przydatność w rolnictwie. Warto wiedzieć, że każdy z nas może wziąć udział w programie nauki obywatelskiej i badaniach naukowych.

Odcinek nie ograniczał się jednak wyłącznie do tematyki roślin. Koło Gospodyń Wiejskich w Białej „Bielanki” przygotowało tradycyjne potrawy z ziemniaków, a Marzena Górska – sołtys Siedliska i pasjonatka historii – zaprezentowała kolekcję dawnych narzędzi rolniczych. Prowadząca program Beata Demianowska odwiedziła również Stodołę Tradycji, gdzie uczestniczyła w wypieku chleba w tradycyjnym piecu, a także spotkała hodowcę drobiu Edwarda Radwańskiego z pobliskiego Siedliska. Dopełnieniem odcinka były ciekawostki przyrodnicze, które przybliżyła widzom Marta Drzewiecka z Nadleśnictwa Trzcianka.

Odcinki można zobaczyć:

Teresin  

Rychlik      

To właśnie dzięki takim ludziom – pełnym pasji, wiedzy i przywiązania do lokalnych tradycji – powiat czarnkowsko-trzcianecki zachwyca autentycznością i bogactwem kultury. Ich codzienna praca pokazuje, że to, co lokalne, może być jednocześnie wyjątkowe i inspirujące dla całej Polski. Jeśli należysz do grona lokalnych producentów poinformuj nas o tym, a my umieścimy informację na naszej stronie: https://tuodpoczniesz.pl/123-lokalni-producenci-zywnosci.html

 Zachęcamy do zgłoszeń i kontaktu z Wydziałem Społecznym: m.burakowska@pct.powiat.pl, tel. 660-748-366.

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Fot. TVP Info, Joanna Sanocka-Pertek, Marzena Górska, Szkółka Mareckich

Malowniczy początek sezonu w Połajewie
Pierwszym wydarzeniem w tegorocznym cyklu będzie Bieg Doliną Kończaka, który odbędzie się 12 kwietnia w Połajewo. To wyjątkowa propozycja dla osób, które cenią bieganie wśród natury – trasa prowadzi przez urokliwe tereny doliny, oferując uczestnikom piękne krajobrazy i kontakt z przyrodą.

W programie wydarzenia znalazły się:

• bieg główny na 10 km (zaliczany do klasyfikacji cyklu),
• bieg na 5 km,
• marsz Nordic Walking 5 km,
• biegi dla dzieci i młodzieży.

Organizatorzy przygotowali dla uczestników pakiety startowe, pamiątkowe medale oraz ciepły posiłek regeneracyjny po zakończeniu rywalizacji.

• Zapisy pod linkiem -> I Bieg/marsz Doliną Kończaka 2026 | Foxter Sport - pomiar czasu

Maj Run w Czarnkowie – sportowe święto w Dolinie Noteci
Drugim wydarzeniem w cyklu będzie Maj Run Czarnków, który zaplanowano na 10 maja w Czarnków. Bieg odbędzie się malowniczą, trailową trasą prowadzącą przez tereny leśne i rekreacyjne Doliny Noteci.

Na uczestników czekają:

• biegi na 5 km i 10 km,
• marsz Nordic Walking 5 km,
• biegi dla najmłodszych i młodzieży.

Każdy uczestnik otrzyma pakiet startowy, pamiątkowy medal oraz posiłek regeneracyjny na mecie.

Czas rozpocząć biegowy sezon
Pierwsze dwa biegi cyklu Grand Prix Doliny Noteci w 2026 roku, to doskonała okazja, aby rozpocząć sezon biegowy, sprawdzić swoją formę i poczuć sportową atmosferę rywalizacji w pięknych okolicznościach przyrody.

• Zapisy pod linkiem -> Bieg MAJ RUN Czarnków | Panel Maratończyk Pomiar Czasu

Organizatorzy zachęcają do wcześniejszych zapisów i zapraszają zarówno biegaczy, miłośników Nordic Walking, jak i całe rodziny z dziećmi.

Nie zwlekajcie – zapiszcie się już dziś i rozpocznijcie sezon biegowy w Dolinie Noteci! 
 
 
 

Punktualnie o godzinie 12:00 na trasę wyruszyli uczestnicy biegu głównego oraz marszu Nordic Walking. Był to jednocześnie trzeci bieg zaliczany do klasyfikacji Grand Prix Doliny Noteci, co dodatkowo podniosło rangę zawodów i przyciągnęło biegaczy walczących o cenne punkty w klasyfikacji generalnej. Mimo mroźnej, zimowej aury i śniegu, atmosfera wydarzenia była wyjątkowo ciepła i iście świąteczna, a licznie zgromadzeni kibice skutecznie dodawali energii zawodnikom na trasie.

Wydarzenie miało charakter rodzinny i międzypokoleniowy. Oprócz biegu głównego na 10 km oraz marszu Nordic Walking na dystansie 7 km, rozegrano również biegi dziecięce, które jak co roku dostarczyły wielu wzruszeń i radości najmłodszym sportowcom oraz ich opiekunom. Meta na boisku sportowym w Miałach stała się miejscem gratulacji, podsumowań i wspólnego świętowania zakończenia roku.

W XLIX Biegu Sylwestrowym nie zabrakło także przedstawicieli samorządu. Starostwo Powiatowe reprezentował Bolesław Chwarścianek - Członek Zarządu Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego, który od początku bierze czynny udział w cyklu Grand Prix Doliny Noteci. Start w Miałach był dla niego trzecim biegiem w tegorocznym cyklu, co stanowi wyraz osobistego zaangażowania w promowanie aktywnego stylu życia oraz lokalnych inicjatyw sportowych.

Uroczysta dekoracja zwycięzców była ważnym i symbolicznym momentem wydarzenia. Medale uczestnikom wręczali wspomniany Bolesław Chwarścianek oraz Lucyna Nawrot Radna Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego, składając zawodnikom gratulacje i podziękowania za sportową rywalizację. W ceremonii dekoracji uczestniczyli również Zastępca Burmistrza Wielenia Jan Graczyk, Radni Rady Miejskiej Wielenia oraz organizator Biegu Sylwestrowego Michał Ignaszak.

W klasyfikacji generalnej biegu głównego na 10 km najlepsze miejsca zajęli:

Kobiety:

I miejsce – Czempińska Monika z Trzcianki, czas: 0:42:42
II miejsce – Nowak Iwona z Ostrowic, czas: 0:43:07
III miejsce – Marzec Karolina z Deszczna, czas: 0:45:07

Mężczyźni:

I miejsce – Ling Dawid z Mościenicy, czas: 0:35:41
II miejsce – Palicki Marcin z Wysoki, czas: 0:36:09
III miejsce – Gwóźdź Jacek  z Drezdenka, czas: 0:36:18

XLIX Bieg Sylwestrowy w Miałach był trzecim przystankiem cyklu Grand Prix Doliny Noteci, ale przed biegaczami jeszcze sześć kolejnych zawodów, które odbędą się w różnych miejscowościach powiatu:

Połajewo – Bieg Doliną Kończaka (12.04.2026 r.),
Czarnków – Bieg w Czarnkowie (10.05.2026 r.),
Sarbka – Bieg po Kwiat Paproci (21.06.2026 r.),
Lubasz – Bieg Aktywnie Wokół Jeziora (8–9.08.2026 r.),
Pęckowo – Bieg im. Józefa Noji (13.09.2026 r.),
Trzcianka – Bieg im. Tadeusza Zielińskiego (20.09.2026 r.).

Tegoroczna edycja Biegu Sylwestrowego nie tylko godnie zamknęła sportowy rok, ale również umocniła pozycję Miałów na biegowej mapie regionu. Włączenie do cyklu Grand Prix Doliny Noteci to nowy rozdział w historii imprezy i dowód na to, że lokalne wydarzenie z tradycją może z powodzeniem stać się częścią większego, prestiżowego projektu sportowego.

Anna Maria Wojtyczko – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

W katalogu znajdziecie 24 wyróżnione produkty od 19 producentów. Wśród prezentowanych propozycji nie brakuje różnorodności: od lokalnych pasiek, przez rodzinną olejarnie, po wina, produkty mleczarskie, smakołyki od KGW, marynowane grzyby i wiele innych. Ta różnorodność pokazuje bogactwo nadnoteckiego regionu i zaangażowanie lokalnych producentów w zachowanie tradycji oraz wysokiej jakości wyrobów.

Nadnotecka Marka to nie tylko znak jakości, ale również symbol silnego związku z lokalnym dziedzictwem i kulturą naszego regionu. Dzięki tej certyfikacji konsumenci mogą mieć pewność, że kupują produkty wpisujące się w autentyczny nadnotecki charakter – wyroby tworzone z pasją, z poszanowaniem tradycji i z wykorzystaniem lokalnych surowców.

Zachęcamy do zapoznania się z katalogiem i poznania bliżej NADNOTECKICH PRODUCENTÓW. Poznajcie ich historie, które stoją za każdą etykietą i każdym certyfikowanym produktem.

Hanna Matkowska - Biuro ZMiGN

Jaka jest główna idea biegów Grand Prix?
Grand Prix to cykl zawodów biegowych, w którym uczestnicy rywalizują nie tylko w jednym biegu, ale w całej serii rozgrywanej w różnych miejscowościach powiatu. Dystans 10 km jest jednym z najpopularniejszych w biegach ulicznych – wystarczająco długi, by stanowił sportowe wyzwanie, a jednocześnie dostępny dla szerokiego grona biegaczy: zarówno amatorów, jak i bardziej doświadczonych zawodników.

Do klasyfikacji wliczone jest 6 z 9 biegów, czyli musisz przebiec przynajmniej w 6 biegach na 10 km, by móc rywalizować w Grand Prix Doliny Noteci.

Zawody odbywają się w różnych miejscowościach powiatu, dzięki czemu uczestnicy mogą poznać lokalne trasy, zabytki czy walory przyrodnicze. W efekcie powiatowe Grand Prix na 10 km to nie tylko sportowa rywalizacja, ale też święto biegania, które buduje wspólnotę i wzmacnia lokalną kulturę sportową.

 Poznaj organizatorów poszczególnych biegów :

 II Bieg im. Stefana Wawrzyniaka w Gębiczynie - KAMA RUN Akademia Biegowa Czarnków
 X Bieg Niepodległości w Krzyżu Wlkp. - Klub Biegacza "Aktywni" Krzyż Wlkp.
 Bieg Sylwestrowy w Miałach - KS Victoria Miały
 Bieg Doliną Kończaka w Połajewie - Gminny Ośrodek Kultury w Połajewie
 Bieg w Czarnkowie oraz Bieg Po Kwiat Paproci w Sarbce - Ośrodek Sportu i Rekreacji Czarnków
 Bieg Aktywnie Wokół Jeziora w Lubaszu - Gminny Ośrodek Kultury w Lubaszu
 VIII Bieg im. Józefa Noji w Pęckowie - Stowarzyszenie "Biegacze Józefa Noji" w Pęckowie
 44. Bieg im. Tadeusza Zielińskiego w Trzciance - Miasto i Gmina Trzcianka

Regulamin Grand Prix Doliny Noteci

Anna Maria Wojtyczko - Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Udział w konkursie to szansa na promocję swojej oferty, wzmocnienie jej rozpoznawalności, ale także prestiż i szansa dołączenia do grona najlepszych. Zwycięzcy edycji regionalnej będą reprezentować Wielkopolskę w rywalizacji o Certyfikaty Polskiej Organizacji Turystycznej. Nagrodą główną konkursu ogólnopolskiego jest udział w dużej, wysokobudżetowej kampanii promocyjnej.

Swoje produkty mogą zgłaszać właściciele oraz zarządcy obiektów turystycznych z Wielkopolski, takich jak: muzea, parki rozrywki, szlaki turystyczne, czy wyróżniające się obiekty noclegowe, jak również organizatorzy wydarzeń. Prawo do zgłaszania kandydatur mają także lokalne organizacje turystyczne, jednostki samorządu terytorialnego oraz organizacje zrzeszające przedsiębiorców z dziedziny turystyki, w tym samorządy gospodarcze i zawodowe oraz stowarzyszenia działające w tej dziedzinie.

Zgłoszenie do udziału w konkursie odbywa się przez formularz online, przygotowany na stronie internetowej POT: konkurs.pot.gov.pl

Chęć udziału w konkursie można przesyłać za pomocą formularza do 27 lipca 2025 roku. Zwycięzcy etapu regionalnego otrzymają tytuł Najlepszego Produktu Turystycznego Wielkopolski 2025. Ogłoszenie wyników nastąpi w trakcie regionalnych obchodów Światowego Dnia Turystyki (26 września).

Zwycięzcy będą reprezentować województwo wielkopolskie w etapie ogólnopolskim konkursu. Rozstrzygnięcie całości konkursu i wręczenie nagród odbędzie się 3 października.

W etapie regionalnym produkty turystyczne walczą o tytuł Najlepszego Produktu Turystycznego Wielkopolski 2025, Złotego Produktu Turystycznego Wielkopolski 2025 oraz Najlepszego Nowego Produktu Turystycznego Wielkopolski 2025:

Kategoria Najlepszy Produkt Turystyczny Wielkopolski – tytuł przyznawany jest przez Kapitułę produktom turystycznym istniejącym na rynku, nie krócej niż dwa lata, w maksymalnej liczbie 3 w danej edycji Konkursu
Kategoria Najlepszy Nowy Produkt Turystyczny Wielkopolski – tytuł może zostać przyznany produktowi turystycznemu, który posiada niezwykły potencjał, jest mało znany i istnieje na rynku nie dłużej niż dwa lata (licząc od daty udostępnienia produktu dla turystów). Twórcy takiego produktu turystycznego powinni wykazać się oryginalnością i kreatywnością
Kategoria Złoty Produkt Turystyczny Wielkopolski – zostanie wybrany spośród wszystkich produktów turystycznych z Wielkopolski wyróżnionych w poprzednich edycjach Konkursu Certyfikatem POT i zgłoszonych jako kandydat do Złotego Produktu Turystycznego Wielkopolski 2025. Tytuł będzie mógł uzyskać tylko ten produkt turystyczny, który otrzymał w latach ubiegłych Certyfikat POT i następnie rozszerzył swoją ofertę o nowe usługi oraz w sposób znaczący rozwinął zakres swojej działalności. Tytuł może być przyznany produktowi nie wcześniej niż po upływie 3 lat od daty otrzymania Certyfikatu POT. Upływ 3 lat liczony jest od momentu otrzymania Certyfikatu POT (miesiąc oraz rok).
W etapie ogólnopolskim nagrody przyznawane są w czterech kategoriach:

    -Certyfikat POT
    -Certyfikat Internautów
    -Turystyczne Odkrycie Roku
    -Złoty Certyfikat POT

Wszystkie certyfikowane w etapie ogólnopolskim produkty turystyczne wezmą udział w programie promocyjnym Polskiej Organizacji Turystycznej. Nagrodą dla zdobywcy Złotego Certyfikatu POT jest kampania promocyjna o wartości nie niższej niż 250 tys. złotych.

Zwycięzcy etapu regionalnego zostaną objęci działaniami promocyjnymi w 2026 r.:

Złoty Produkt Turystyczny Wielkopolski 2025 – działania promocyjne o wartości 7 000 zł
Najlepszy Produkt Turystyczny Wielkopolski 2025 – działania promocyjne o wartości 5 000 zł

Źródło: Wielkopolska Organizacja Turystyczna

Polska kolekcja to zbiór ponad 7000 rysunków i zeszytów dzieci dokumentujących wojnę i zbrodnie okupacji niemieckiej, który przechowywany jest w Archiwum Akt Nowych w Warszawie. Rysunki powstały w 1946 roku jako efekt ogólnopolskiego konkursu „Wojna i okupacja w oczach dzieci” ogłoszonego przez redakcję tygodnika „Przekrój” za zgodą ówczesnego Ministerstwa Oświaty. Wzięło w nim udział ponad 7300 dzieci w wieku do 13 lat – najmłodszy uczestnik miał zaledwie 2 lata i 3 miesiące. Jak podkreśla dr Paweł Pietrzyk, naczelny dyrektor Archiwów Państwowych, te dziecięce rysunki stały się wyjątkowym dokumentem zbiorowej traumy wojennej zapisanej ręką dziecka.

Można na nich znaleźć m.in. sceny egzekucji, bombardowań, przesiedleń czy śmierci najbliższych, choć były też rysunki ukazujące radość z zakończenia wojny. Dziecięce prace były różnej wielkości i formatu. Powstawały nawet na papierze pakowym. I choć wykonywano je różnymi technikami, to dominowały ciemne kolory. Tylko krew była czerwona.

Tak o tych dziecięcych rysunkach w 1948 r. na Międzynarodowym Kongresie na Rzecz Dziecka Poszkodowanego przez Wojnę mówił wybitny polski pedagog i psycholog prof. Stefan Szuman: „Sądzę, że tych, którzy jeszcze nie wiedzą o tym, co się w naszym kraju działo w czasie okupacji lub nie chcą w to uwierzyć, przekonają może o prawdzie rysunki naszych dzieci”.

To świadectwa dzieci, które nie miały możliwości wyrazić się słowem, ale pozostawiły nam przejmujący obraz wojennej rzeczywistości. Ich prace są cennym źródłem nie tylko dla historyków, ale i dla psychologów, pedagogów, artystów
– mówi dr Paweł Pietrzyk, Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych.

Polska kolekcja jest częścią zbioru „Rysunki i zapiski dzieci z czasu wojny w Europie: 1914–1950”, którą tworzy 17 kolekcji z 8 krajów: z Kanady, Czech, Francji, Niemiec, Polski, Hiszpanii, Szwajcarii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. 

To niezwykle wzruszające dziedzictwo dokumentacyjne, zapisane ręką dziecka, które staje się świadectwem wojny bardziej przejmującym niż niejeden oficjalny raport czy relacja. Dla nas ten wpis jest też jednym z ważniejszych przykładów archiwalnej współpracy międzynarodowej ostatnich lat. Ma szczególny wymiar – nie tylko dokumentuje historię, ale czyni to z perspektywy, która zbyt długo była marginalizowana. To wspólne europejskie dziedzictwo dzieci, które przeżyły wojnę 
- zaznacza dr Paweł Pietrzyk.

Część tej wyjątkowej kolekcji stanowią rysunki dzieci z Gębic, Czarnkowa, Klempicza, Szamocina i Chodzieży, a ujrzały światło dzienne dzięki Grupie Miłośników Historii Gminy Czarnków.

Wszystko zaczęło się od Kornelii Izydor, mieszkanki Czarnkowa, która wzięła udział w projekcie ogłoszonym przez Archiwum Akt Nowych w Warszawie, którego celem było odszukanie innych autorów.

Dzięki namowom pana Damiana Szcześniaka z Gębic pani Kornelia zdecydowała się pomóc w dotarciu do osób z listy uczniów z Gębic, Czarnkowa, Klempicza, Chodzieży i Szamocina, których prace przetrwały do dziś
– relacjonuje Daniel Gołębiewski z Grupy Miłośników Historii Gminy Czarnków.

Udało się nawiązać kontakt z kilkoma autorami lub ich rodzinami m.in. z Marią Geremek, Ireną Maszewską, Józefem Boguszewskim, Genowefą Śledzik oraz rodziną Kazimierza Stróżyńskiego.

Każda z tych historii to wzruszająca podróż do dzieciństwa w cieniu wojny. Osoby, z którymi udało się porozmawiać otrzymały kopie swoich rysunków. Często nie miały pojęcia, że ich prace przetrwały
– mówi Daniel Gołębiewski.

Powojenne rysunki autorstwa dzieci z Gębic, Czarnkowa Klempicza, Szamocina i Chodzieży, można obejrzeć na stronie Grupy Miłośników Historii Gminy Czarnków na Facebooku, a całą kolekcję, która trafiła na listę UNESCO, można obejrzeć online na portalu  Zespół - Szukaj w Archiwach.

Agnieszka Świderska - Głos Czarnkowsko-Trzcianecki

15 czerwca sezon kąpielowy rozpoczął się nad Jeziorem Dużym w Lubaszu i na „Nowej Plaży” nad Jeziorem Sarcze w Trzciance i potrwa tam do 31 sierpnia. Zażywać kąpieli nad Jeziorem Królewskim w Krzyżu Wielkopolskim, nad jeziorem Logo i „Starej Plaży” nad jeziorem Sarcze w Trzciance można od 1 lipca do 31 sierpnia. Kompleks basenów na terenie Ośrodka Sportu i Rekreacji w Czarnkowie czynny jest od 14 czerwca do 1 września. Wszystkie kąpieliska w sezonie otoczone są opieką wykwalifikowanych ratowników.

Aby po kąpielach pozostały wyłącznie miłe wspomnienia, warto na bieżąco monitorować komunikaty o stanie wody. Jakość wody w kąpielisku możesz sprawdzić on-line na stronie Serwis Kąpieliskowy. Państwowa Inspekcja Sanitarna prowadzi badanie wody nie wcześniej niż 10 dni przed otwarciem sezonu kąpielowego danego kąpieliska. Następnie organizator wykonuje nie mniej niż trzy badania w sezonie kąpielowym, w okresie funkcjonowania kąpieliska. Przerwa między badaniami nie może przekraczać miesiąca. Parametry danego kąpieliska można także na bieżąco sprawdzać na stronie Dziennik Ratownika.

Kąpieliska w naszym powiecie rozwijają się z roku na rok. Są przygotowane tak, aby można było na nich spędzić czas rodzinnie i bezpiecznie. Każde z nich ma wyznaczone strefy dla nieumiejących pływać oraz dla tych, którzy w wodzie czują się swobodnie. Jezioro Duże w Lubaszu to urokliwe miejsce otoczone lasami. Nad jego brzegiem znajduje się ośrodek wypoczynkowy wyposażony w bazę noclegową. Odpoczywający mogą skorzystać z dużego placu zabaw dla dzieci i szerokiej, piaszczystej plaży. Na miłośników wodnych przygód czeka wypożyczalnia sprzętu. Przy plaży znajduje się miejsce do gry w siatkówkę, boisko do piłki nożnej ze sztuczną nawierzchnią, kort do tenisa ziemnego i obiekt gastronomiczny.

Kąpielisko na jeziorze Królewskim w Krzyżu Wielkopolskim wydzielono w 2019 r. Oprócz kąpieli wodnych na mieszkańców i turystów czeka tam plac zabaw, lokal gastronomiczny, a w pobliżu stadion miejski.

W ostatnich latach bardzo mocno podniesiono atrakcyjność plaży nad jeziorem Logo w Trzciance. Wpływ na to miało między innymi powstanie Wodnego Placu Zabaw – darmowej atrakcji, w której skład wchodzą: wieża ze zjeżdżalnią, bieżnie łączące, rampy do wchodzenia na park wodny i ośmiokątna trampolina. Przy plaży znajdziemy także boisko przeznaczone do gry w piłkę plażową, zaplecze szatniowo - sanitarne z toaletą przystosowaną do potrzeb osób z niepełnosprawnościami oraz „Zatokę Literacką”, tzn. plac zabaw z biblioteczką do wymiany książek. Do kąpieliska prowadzi mata plażowa dla osób niepełnosprawnych. Jeśli zgłodniejemy, to przy plaży znajdziemy dwa lokale gastronomiczne. W 2024 roku do użytku oddano Wake Park, który będzie dostępny nieodpłatnie od 1 lipca do 31 sierpnia, codziennie przez 8 godzin – warunkiem skorzystania z atrakcji jest zapisanie się na wolną godzinę – wyłącznie na miejscu. Jeśli po wszystkich atrakcjach dopadnie nas głód, mamy do wyboru ofertę dwóch lokali gastronomicznych, w których każdy znajdzie coś dla siebie.

Nad Jeziorem Sarcze w Trzciance mamy do wyboru dwie plaże. Przy kąpielisku obok ,,Nowej Plaży”, znajduje się Centrum Wędkarstwa, Turystyki Wodnej i Ratownictwa Wodnego, w którym mieści się wypożyczalnia sprzętu wodnego. Na plaży można grać w piłkę siatkową oraz koszykówkę. W pobliżu znajdują się: stadion sportowy, korty tenisowe, hotel, parking, punkty gastronomiczne oraz Park Ryb Słodkowodnych, który na pewno docenią rodziny z dziećmi. Druga plaża nazywana przez mieszkańców „Starą” oferuje zewnętrzną siłownię, punkt gastronomiczny, Centrum Fitness & Squash oraz drewniane wiaty ze stołami i ławkami. Dzieci na pewno zainteresuje mini park linowy i mały plac zabaw.

Jeżeli odpoczynek na piaszczystej plaży nie jest waszą ulubioną rozrywką, to do wyboru macie też otwarty obiekt basenowy przy Ośrodku Sportu i Rekreacji w Czarnkowie. Pływalnia czynna jest do 1.09.2024 (w zależności od pogody). Jest to basen odkryty, który posiada 2 niecki basenowe - dużą o wymiarach 50 m×20 m i głębokości 1,2 m - 1,8 m oraz małą o wymiarach 20 m×10 m i głębokości 0,4 m - 1,2 m. Dodatkową atrakcją jest wysepka z fontanną - grzybek z kaskadą wodną i dysze do jacuzzi. Wokół basenu znajdują się trawniki, plac zabaw dla dzieci, boisko do siatkówki plażowej z łapaczem do piłki, stanowisko do koszykówki, tenisa stołowego, minigolfa i kręgli oraz stół do gry w szachy. Tuż obok basenu znajdują się korty tenisowe oraz stadion piłkarski, rampa dla rolkarzy i siłownia. Każdy miłośnik spędzania wolnego czasu na świeżym powietrzu znajdzie coś dla siebie.

Mimo tego, że każde z kąpielisk jest strzeżone, nie powinno to uśpić naszej czujności. Przebywając w mocno nasłonecznionych miejscach pamiętajmy o odpowiednim nawodnieniu i ochronie przeciwsłonecznej. Bezwzględny zakaz dotyczy skakania „na główkę” oraz kąpieli pod wpływem alkoholu. Niech zabawy w wodzie będą rozsądne i pozostaną po nich tylko dobre wspomnienia!

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Natura, która zachwyca - nasz powiat to prawdziwy raj dla fanów przyrody. Rozległe lasy, malownicze doliny Noteci, pagórkowaty teren z zapierającymi dech w piersi widokami i jeziora tworzą wymarzone warunki do pieszych wędrówek, rowerowych eskapad czy rodzinnych spacerów. Miłośnicy ruchu nie będą zawiedzeni. Powiat dysponuje dobrze przygotowaną infrastrukturą turystyczną – liczne szlaki piesze i rowerowe prowadzą przez najbardziej urokliwe zakątki regionu. Można nimi dotrzeć do punktów widokowych (np. Góra Krzyżowa w Czarnkowie, taras widokowy w Radolinie), historycznych miejscowości i lokalnych atrakcji. To świetna opcja na rodzinne wycieczki, weekendowe wypady czy dłuższy urlop.

Szlaki piesze - sprawdź tutaj

Szlaki rowerowe - sprawdź tutaj

Nie brakuje tu również możliwości do uprawiania sportów wodnych – spływy kajakowe rzeką Notecią, Drawą, Miałą czy Bukówką to obowiązkowy punkt programu dla każdego odwiedzającego!

Propozycje spływów - sprawdź tutaj

 A może marzysz o tym, by spędzić niezapomniane wakacje w siodle? Wrażeń, jakie towarzyszyć Ci będą podczas zwiedzania zakątków regionu na końskim grzbiecie, nie da się z niczym porównać! Jeśli jesteś początkującym jeźdźcem, możesz tu także skorzystać z oferty lokalnych stadnin koni i gospodarstw agroturystycznych, które oferują lekcje jazdy konnej oraz przejażdżki na bezpiecznym terenie (np. Dworek nad Drawą w Stefanowie w Gminie Krzyż Wielkopolski).

Wypoczynek w siodle - sprawdź tutaj

Nie czekaj – zaplanuj swoje wymarzone wakacje już dziś! Powiat oferuje bogatą bazę noclegową – od klimatycznych gospodarstw agroturystycznych, przez pensjonaty, po komfortowe hotele. Noclegi często łączą się z lokalną kuchnią i możliwością skosztowania produktów regionalnych. Zapoznaj się z bazą noclegową oraz przewodnikami turystycznymi i znajdź idealne miejsce na letni odpoczynek.

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Zabierz rodzinę, przyjaciół lub wybierz się w samotną przeprawę wzdłuż Noteci i zachwycić się najbliższą okolicą. Mamy nadzieję, że porcja zdjęć z trasy zachęci Was do tego aby aktywnie spędzić czas nie wyjeżdżając daleko od domu i poznać Powiat dzięki GeoGrze Noteckiej.

Zadanie to będzie polegało na zorganizowaniu trzech biegów z przeszkodami na terenie powiatu. Rozpocznie się 5 kwietnia w Krzyżu Wielkopolskim, 28 czerwca w odbędzie się bieg w Lubaszu, a wielki finał czeka nas 23 sierpnia w Czarnkowie, gdzie nastąpi podsumowanie, wręczenie nagród i koncert dla wszystkich uczestników biegów oraz ich dzielnych kibiców.

Głównym celem zadania jest wspieranie i upowszechnianie kultury fizycznej, organizacja cyklicznego współzawodnictwa sportowego dzieci, młodzieży i dorosłych, które popularyzują powiat i zdrowy styl życia. Koronę Powiatu Czarnkowsko-Trzcianeckiego zdobędą wyłącznie ci uczestnicy biegów, którzy wezmą udział we wszystkich trzech wydarzeniach.

Organizatorzy biegu – Stowarzyszenie Wolf Team Trzcianka, mają duże doświadczenie w realizacji podobnych imprez. To za ich sprawą biegi OCR – czyli biegi z przeszkodami już od 6 lat odbywają się na terenie naszego powiatu i stanowią doskonałą rozrywkę dla całych rodzin. Jest to też świetny sposób na promocję regionu ponieważ każdorazowo udział w biegu bierze kilkuset uczestników, a cześć z nich przyjeżdża z całej Polski.

W biegu udział mogą wziąć dzieci w trzech kategoriach wiekowych 3-6 lat, 7-10 lat, 11-14 lat, dorośli oraz osoby z niepełnosprawnościami. Zapisy są już aktywne! Zapraszamy na stronę foxter-sport.pl

Organizatorzy zachęcają: podejmij wyzwanie i pokaż: pazur, siłę, walkę, wytrwałość. Wilki się nie poddają, a to właśnie Ty możesz zostać częścią naszej dzikiej, wilczej historii!

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Nadnoteckie Łęgi to obszar, który obejmuje część doliny Noteci między miejscowością Wieleń a ujściem Gwdy. Pokrywają go łąki zalewowe, torfowiska niskie, pośród których występują kanały i rowy odwadnające, niegdysiejsze koryta rzeczne oraz wypełnione wodą doły potorfowe. Część terenu jest porośnięta krzewami i drzewami. Łąki są intensywnie użytkowane. Jest to ostoja ptasia o randze europejskiej. W okresie lęgowym obszar zasiedla co najmniej 1% populacji krajowej podróżniczka i kulika wielkiego; w stosunkowo wysokiej liczebności występują bąk, bocian biały, dziwonia i derkacz. W okresie wędrówkowym gęś zbożowa występuje w dużych koncentracjach osobników.

Dolina Noteci to obszar obejmujący fragment doliny Noteci między miejscowością Wieleń a Bydgoszczą. Obszar jest w dużej części zajęty przez torfowiska niskie, z fragmentami zalewowych łąk i trzcinowisk, z enklawami zakrzewień i zadrzewień. Na zboczach doliny znajdują się płaty muraw kserotermicznych. W okolicach Goraja, Pianówki i Góry oraz Ślesina występują kompleksy buczyn i dąbrów, w tym m.in. siedlisk przyrodniczych: ciepłolubnej dąbrowy i mieszanych lasów zboczowych. Teren przecinają kanały i rowy odwadniające. Liczne są starorzecza i wypełnione wodą doły potorfowe. Miejscami występują rozległe płaty łęgów. Łąki są intensywnie użytkowane. Obszar obejmuje bogatą mozaikę siedlisk, z priorytetowymi lasami łęgowymi i dobrze zachowanymi kompleksami łąkowymi, choć łącznie zajmują one poniżej 20% powierzchni obszaru.

Ostoja Pilska chroni zespół najcenniejszych obszarów przyrodniczych położonych w północnej Wielkopolsce, niedaleko Piły, szczególnie bogatych w siedliska Natura 2000. Cechą ostoi Pilskiej jest duża zmienność typologiczna siedlisk hydrogenicznych, zwłaszcza jezior ramienicowych i dystroficznych i torfowisk (przejściowych i wysokich), siedlisk lasów łęgowych usytuowanych w dolinach strumieni oraz siedlisk towarzyszących dużej rzece nizinnej – Gwdzie. Całości dopełniają ubogie bory skupione głównie na obszarze śródlądowego pola wydmowego położonego na południowy zachód od Piły oraz nieco żyźniejsze typy lasów, w tym kwaśne dąbrowy i buczyny, także bory i lasy bagienne. Ostoja Pilska pod względem liczby typów siedlisk Natura 2000, stanowi jeden z bogatszych obszarów Wielkopolski i szerzej Zachodniej Polski. Licznie reprezentowane są rzadkie i zagrożone w skali regionu i kraju gatunki roślin, zwierząt i innych królestw świata żywego, w tym wiele podlegających ochronie prawnej oraz rzadkie i zagrożone wymarciem w regionie i kraju zbiorowiska roślinne. Ostoja Pilska składa się z dziewięciu obszarów usytuowanych wokół Piły: 1) Rynna Jezior Kuźnickich, 2) Rynna jezior Okoniowe – Płotki – Jeleniowe – Bagienne, 3) Łęgi i grądy nad Gwdą poniżej Dobrzycy, 4) Obszar pomiędzy jeziorem Wapińskim i jeziorem Kleszczynek a jeziorem Czarnym k. Jeziorek, 5) Rezerwat Torfowisko Kaczory oraz jezioro Czarne k. Kaczor, 6) Meandry i starorzecza Gwdy poniżej Motylewa, 7) Obszar wydm śródlądowych i jezioro Leśne (Stobieńskie), 8) Kwaśne dąbrowy Zawada – Koszyce. Na terenie gminy Trzcianka znajduje się znaczna część Meandrów i starorzecza Gwdy poniżej Motylewa. Obszar ten obejmuje silnie meandrujący odcinek Gwdy pomiędzy Motylewem a Ujściem, z licznymi, klasycznie wykształconymi starorzeczami oraz siedliskami towarzyszącymi dużej nizinnej rzece – niżowymi, nadrzecznymi zbiorowiskami okrajkowymi oraz zwykle niewielkimi powierzchniowo siedliskami charakterystycznymi dla zalewanych mulistych brzegów. Obszar ten stanowi w dalszym ciągu ważne siedlisko cennych gatunków ryb reofilnych, choć w większości wykazujących obecnie znaczny regres populacji lub wręcz zanik występowania. Na uwagę zasługują zwłaszcza boleń (gatunek Natura 2000), brzana, świnka (prawdopodobnie już nie występuje), strzelba potokowa, jelec, kleń, jaź i kiełb. W Gwdzie spotkać także można rzadkiego i chronionego w Polsce małża – gałeczkę rzeczną.

Obszary chronionego krajobrazu

Na terenie gminy Trzcianka znajdują się fragmenty dwóch obszarów chronionego krajobrazu: Dolina Noteci i Puszcza Drawska. Część południowo – wschodnia gminy leży w zasięgu Obszaru Chronionego krajobrazu Dolina Noteci (dolina rzeki chroniona jest na przestrzeni od wschodniej granicy województwa wielkopolskiego do Wielenia. OchK Dolina Noteci (o powierzchni 72020 ha) leży na terenie Pradoliny Toruńsko – Eberswaldzkiej. W krajobrazie dominują łąki oraz pola z enklawami zakrzewień i zadrzewień, rzadziej lasy i jeziora. Okolice Goraja, Pianówki, Góry oraz Ślesina porastają buczyny i dąbrowy, w tym m. in. Dąbrowy ciepłolubnej. Teren, poprzecinany jest kanałami i rowami odwadniającymi, pełen jest starorzeczy. Szczególne znaczenie mają Nadnoteckie Łęgi w dolnym biegu rzeki. To w większości torfowiska niskie i zalewowe łąki – łęgi. Region ten jest ważną ostoją ptaków wodno – błotnych – m. in. Bąków, bocianów białych, błotniaków łąkowych, żurawi, ptaków siewkowatych, remiz, podróżniczków. Większość powierzchni OChK Dolina Noteci pokrywa się z obszarem Natura 2000 – Dolina Noteci. Część północno – zachodnia gminy leży w zasięgu OChK Puszcza nad Drawą, wewnątrz którego znajduje się Drawieński Park Narodowy (już poza granicami gminy Trzcianka).

OChK Puszcza nad Drawą

Leży na pograniczu województw wielkopolskiego i zachodniopomorskiego, stanowiąc otulinę dla Drawieńskiego Parku Narodowego. Krajobraz obszaru tworzą rynny polodowcowe, dziś wypełnione głównie wodami jezior i rzek. Na obszarze tym dominują lasy sosnowe. Dąbrowy, liczące obecnie około 150 lat, porastają kilkaset hektarów w pobliżu Drawy, w nadleśnictwie Krzyż. Rośnie w nich także bardzo rzadko w Polsce występujące drzewo, objęte ścisłą ochroną gatunkową – jarząb brekinia. Na terenie obszaru spotkać też można lasy bukowe i grądowe. W lasach gnieżdżą się cenne gatunki ptaków – rybołowy, bieliki, orliki krzykliwe, kanie i puchacze, a na śródleśnych jeziorach – gągoły i tracze nurogęsi. Na terenach bagiennych spotkać można m.in. sowę błotną, zaś w okolice Tuczna zlatują wiosną i jesienią tysiące żurawi. Na terenie obszaru chronionego są też rezerwaty przyrody, w tym m.in. Mszary Tuczyńskie, Leśne Źródła, Stary Załom, znajdujące się poza obszarem gminy Trzcianka.

Miejscem występowania wartościowych roślin są także parki podworskie i pałacowe. Na terenie gminy Trzcianka znajduje się 5 obiektów tego typu wpisanych do rejestru zabytków. Za zabytki uznano parki podworskie w miejscowościach: Dłużewo, Niekursko, Rychlik oraz parki pałacowe w miejscowościach: Biała i Trzcianka.

Chronione rośliny i zwierzęta

Teren gminy Trzcianka znajduje się w obrębie ważnego dla ptaków w okresie gniazdowania oraz migracji obszaru Dolina Noteci. Dolina jest jednym z najważniejszych w zachodniej Polsce miejsc gniazdowania ptaków wodno-błotnych. W obrębie woj. Wielkopolskiego gniazduje m.in. bąk, bocian biały, łabędź niemy, gęgawa, błotniak stawowy, błotniak łąkowy, derkacz, żuraw, kulik wielki, rycyk. Obszar ten stanowi także żerowisko bielików, orlików krzykliwych, kani rudych i trzmielojadów gniazdujących poza doliną. Jedna z najważniejszych w Polsce tras migracyjnych ptaków. W czasie wędrówek na wielkopolskim odcinku doliny Noteci gromadzi się około 250 bocianów białych, 1000 łabędzie niemych, 100-150 łabędzie czarnodziobnych, 300-400 łabędzi krzykliwych, 15 000 – 20 000 gęsi zbożowych i białoczelnych, 2500 świstunów, 50 bielików, 4000 żurawi, 3500 łysek, 10 000 czajek. Ponadto na terenie gminy Trzcianka znajduje się strefa ochrony ostoi, miejsc rozrodu i regularnego przebywania orlika krzykliwego, rybołowa, bielika i kani rudej. W pobliżu leśnictwa Róża jest miejsce gniazdowania bociana czarnego.

Źródło: Krzysztof Bogdanowicz „Wypoczynek nad wodą w gminie Trzcianka”

Red. Klaudia Wieczorek – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Cmentarz to miejsce "sacrum", które zawsze pobudza do głębokiej refleksji nad życiem i przemijaniem. Dla Żydów był i jest miejscem świętym, otoczonym szczególną czcią, kojarzonym z "bramą do nieba", lecz bez uprawiania kultu zmarłych. W Czarnkowie do dziś przetrwały dwa cmentarze żydowskie, "stary" i "nowy", które utraciły już swoją pierwotną funkcję. Od dawna są nieczytelne w krajobrazie miejskim, a ślad po nich jest ledwo dostrzegalny. Okazuje się, że pamięć o tych miejscach zatarta jest również w świadomości lokalnej społeczności albo w ogóle jest nieznana.

To, że cmentarz nie jest zauważalny w krajobrazie miejskim nie oznacza, że przestał istnieć. Najczęściej degradacji uległa tylko powierzchniowa część grobu, a pod ziemią wciąż znajdują się jamy grobowe ze szczątkami zmarłych. W tym niezwykłym miejscu panuje jedna z najważniejszych zasad żydowskiego obrządku pogrzebowego - zasada nienaruszalności grobu oraz zasada zakazu jego likwidacji. Najistotniejsze jest to, co kryje ziemia, a nie to, co zachowuje się na powierzchni cmentarza. Dlatego Żydzi uważają, że macewa, czyli nagrobek żydowski, jest tylko symbolem wskazującym uświęcone miejsce. Jest wyrazem czci okazywanej zmarłemu, troski o jego duszę, wieczny spokój, a także znakiem pamięci dla potomnych. Jednak uważa się to miejsce za rytualnie nieczyste, dlatego każdy, kto chce wejść na teren cmentarza, zobowiązany jest dokonać rytualnego obmycia rąk.

Według judaizmu w jednym grobie może być pochowany tylko jeden człowiek, nie wolno przeprowadzać ekshumacji i naruszać grobu w jakimkolwiek celu. Wyjątek stanowiły matki zmarłe przy porodzie wraz z niemowlętami. Zmarłych nie chowano w dowolnym miejscu, lecz w odpowiedniej kwaterze lub rzędzie, w zależności od płci, wieku i pozycji społecznej. Grzebano ich w taki sposób, żeby żaden z grobów nie nachodził na drugi, ani go nie uszkadzał. W przypadku, gdy na cmentarzu brakowało miejsca na pochówek, gmina żydowska starała się o założenie nowego miejsca, o ile było to możliwe. Wówczas w mieście często pojawiały się dwa cmentarze żydowskie - stary i nowy. Gdy taka czynność była niemożliwa do zrealizowania, starą, nieużytkowaną od dawna część nekropoli pokrywano grubą warstwą ziemi i od nowa chowano w tym miejscu zmarłych, nie wykraczając przeciw prawu o nienaruszalności grobów. W ten sposób powstawał charakterystyczny nasyp uświęcający miejsce pochówku zmarłych.

Na szczycie wyniesienia, które położone jest w północno - wschodniej części Czarnkowa, Żydzi założyli swój pierwszy cmentarz, który w języku hebrajskim nazywany jest "bejt chaim" - dom życia, "bejt olam" - dom wieczności, "bejt kwarot" - dom grobów albo "bejt szalom" - dom pokoju. W Polsce często można spotkać się z określeniem "kirkut", jednak nie jest to określenie pochodzące od samych Żydów. Jego etymologia pochodzi od niemieckiego dialektalnego słowa "kirchkot", a to z kolei od "kirchof" (cmentarz przykościelny) z końcówką "-kot", co znaczy "błoto". Słownik wyrazów obcych PWN zaznacza, że etymologia tego słowa ma wydźwięk obraźliwy. Żydzi często zwracają uwagę, żeby nie używać tego określenia związanego z kościołem oraz z tym, że kojarzone jest negatywnie. Dlatego też neutralnym stwierdzeniem w języku polskim jest używanie określenia "cmentarz żydowski". Wspomniany cmentarz funkcjonował do 1819 roku. W latach 1836 - 1837 gmina żydowska przy wsparciu jednego z nauczycieli o nazwisku Feifer ze szkoły żydowskiej obsadziła ten teren 250 drzewami. Do dnia dzisiejszego nie zachowały się na nim widoczne nagrobki, ale miejscami można zobaczyć pojedyncze kamienie, którymi niegdyś również oznakowano miejsca grobów.

Drugi cmentarz żydowski został założony w 1819 roku na wschód od miasta, na przedłużeniu dzisiejszej ulicy Sikorskiego (dawnej ulicy Poznańskiej), a dzisiejszym osiedlem Ogrodniczym. W jego bezpośrednim sąsiedztwie wybudowano dom przedpogrzebowy oraz dom ogrodnika, który w latach 80. XX wieku został rozebrany. Cmentarz ten służył Żydom do 1939 roku. W okresie 1939 - 1943 oraz w latach powojennych uległ on znacznej degradacji, a większość nagrobków została sprzedana, porozrzucana, zdewastowana i wykorzystana do budowy chodników, dróg oraz magazynów produkcyjnych czarnkowskiego browaru. W latach 80. XX wieku teren nowego cmentarza planowano włączyć do powstającego osiedla mieszkaniowego i gdyby nie nagła interwencja konserwatorska obszar ten zostałby zabudowany. Do dziś w sąsiedztwie żydowskiego domu przedpogrzebowego widoczne są macewy, na których można odczytać hebrajskie inskrypcje.

Nieruchomości, na których znajdują się cmentarze do dziś stanowią własność Gminy Żydowskiej. Liczne samosiewy zacierają już czytelność granic oraz rozplanowania dawnych układów cmentarzy. Na nowym cmentarzu żydowskim porasta okazały bardzo wiekowy drzewostan sosnowy z domieszką gatunków liściastych, w którym poszczególne drzewa mogłyby w przyszłości zostać pomnikami przyrody. Niestety brak opieki nad tym terenem oraz niekontrolowana wycinka drzew spowodowała, że to miejsce ulega zniszczeniu i zapomnieniu. W przyszłości przydałoby się wyznaczyć pierwotne granice cmentarza, dokonać inwentaryzacji drzew, podjąć prace porządkowe itp. W ten sposób nie tylko zostałby przywrócony charakter miejsca, ale zarośnięty obecnie i zapomniany cmentarz stałby się dostępny dla lokalnej społeczności.

Stary cmentarz żydowski wraz z otoczeniem stanowi dziś niezagospodarowane tereny zieleni miejskiej, na którym znajduje się kilka wydeptanych ścieżek użytkowanych przez mieszkańców, pasjonatów przyrody i miłośników historii. W 2012 roku podjęto Uchwałę nr XIX/137/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy Gdańskiej miasta Czarnków pomijając w ogóle fakt, że na Górze Żydowskiej znajduje się cmentarz. Miejsce to potraktowano jako teren zieleni urządzonej o charakterze parkowym. Podejmując temat cmentarzy żydowskich w Czarnkowie należy pamiętać, że nekropolie te objęte są ochroną konserwatorską i w przypadku jakichkolwiek działań na tym terenie należy bezwzględnie przestrzegać Wytycznych Komisji Rabinicznej ds. Cmentarzy z dnia 14 stycznia 2003 r. (obecnie komisja ta działa w ramach Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich RP). Niedopuszczalna jest ingerencja w grunt, a jakiekolwiek zamierzenia wymagają uzgodnienia z komisją oraz wojewódzkim konserwatorem zabytków.

Od 2018 roku Narodowy Instytut Dziedzictwa z inicjatywy Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego realizuje program pod nazwą "Oznakowanie cmentarzy żydowskich na terenie Rzeczypospolitej Polskiej". Do 2023 roku przeprowadzono już weryfikację terenową 1218 cmentarzy na terenie całej Polski, podczas której sprawdzano lokalizację cmentarzy, ich stan zachowania oraz określano czytelność historycznych granic. Spójnym elementem tego programu jest wykonanie projektu tablic w formie macewy z inskrypcją w języku polskim i hebrajskim z kodem QR, który odsyła odbiorcę do szerszych opisów na temat obiektu na portalu www.zabytek.pl. Dawne cmentarze odzwierciedlają historię danego miejsca. Działania upamiętniające sprawiają, że na nowo możemy ją odkrywać.

W przyszłości Muzeum Ziemi Czarnkowskiej przy wsparciu Towarzystwa Miłośników Historii Czarnkowa oraz społecznych opiekunów zabytków ma zamiar podjąć działania w sprawie inwentaryzacji i tłumaczenia macew zachowanych w sąsiedztwie nowego cmentarza żydowskiego. Kto wie, może wspólnym wysiłkiem możliwe będzie również podjęcie inicjatywy oznakowania dawnych nekropolii żydowskich w Czarnkowie.
Romka Bartkowiak
Muzeum Ziemi Czarnkowskiej w Czarnkowie

* https://nid.pl/2024/01/02/5-lat-programu-oznakowanie-cmentarzy-zydowskich-na-terenie-rp-2018-2023-realizowanego-przez-narodowy-instytut-dziedzictwa

W średniowieczu w Czarnkowie krzyżowały się dwa ważne szlaki komunikacyjno - handlowe: trakt poznański - biegnący w kierunku przeprawy z Poznania poprzez Oborniki, Ryczywół, Czarnków na Pomorze aż do Kołobrzegu oraz trakt ujski - wzdłuż Noteci łączący grody Nakło, Ujście, Czarnków, Wieleń, Drezdenko i Santok. Osada rybaków usytuowana była w pobliżu przeprawy rzecznej, a jak podają źródła pisane z XV wieku "rybacy w Kissach siedzą pod zamkiem". Kissy traktowane było wówczas jako przedmieście Czarnkowa, jednakże należące do właścicieli miasta - Czarnkowskich.

Dawniej przejście przez Noteć umożliwiały trzy wyspy, które opływały odnogi Noteci. Piaszczyste wyspy wraz z usypanymi między nimi groblami stanowiły jeden ciągły układ komunikacyjny. Na ulicy Rybaki nigdy nie prowadzono badań archeologicznych, ale poprzez analogię można przypuszczać, że grobla (ulokowana historycznie w ciągu obecnej ulicy Rybaki) zbudowana była z dwóch równoległych rzędów drewnianych pali tworzących rodzaj pomostu, które wbijane były dość gęsto. Do budowy takich konstrukcji używano prawdopodobnie drewna dębowego. Nawierzchnię dróg wykonywano z okrąglaków, pni rozłupanych na pół (tzw. dranic) poukładanych w poprzek na podłużnych legarach i solidnie do nich przytwierdzonych kołkami drewnianymi, które wbijano w otwory wyciosane przy końcach dranic. Dodatkowo wzdłuż drogi wbijano w podłoże długie pale drewniane, które zabezpieczały całą konstrukcję przed rozsuwaniem się na boki. Te drewniane konstrukcje z czasem obsypywano ziemią. Zwykle ciąg drogi stanowiła zwarta warstwa drewna wsparta na legarach, natomiast tam, gdzie teren był grząski, przed zbudowaniem nawierzchni układano faszynę (pędy wikliny, gałęzi drzew liściastych), a w miejscach zalewanych okresowo budowano właśnie groble.

Dobry stan sieci komunikacyjnej był od początku tworzenia się państwa polskiego jedną z trosk władców. Panujący był zarówno właścicielem, jak i zwierzchnikiem całego systemu komunikacyjnego, czerpał także zyski z cła i myta oraz mógł je dobrowolnie regulować. Rozbudowa dróg i grobli wpływała decydująco na funkcjonowanie wymiany handlowej, ale i też na całokształt polityki wewnętrznej państwa. Budowa drewnianych konstrukcji wiązała się z ciągłym nadzorem zarówno od strony władców, ale też właścicieli miasta, w tym również właścicieli Czarnkowa. Zobowiązani byli nie tylko sprawdzać stan zachowania dróg i grobli, ale w przypadku ich zniszczenia bądź naruszenia natychmiastowej naprawy. W 1738 roku na polecenie Stanisława Poniatowskiego, ówczesnego właściciela Czarnkowa, dokonano pomiaru grobli w celu zobowiązania mieszkańców okolicznych miejscowości do utrzymywania jej w należytym stanie. Również Mikołaj Swinarski w 1810 roku zobowiązany był z własnych funduszy reperować mosty na trzech odnogach Noteci przy Czarnkowie.

Ulica Rybaki to zdecydowanie zapomniana część miasta. Ma jednak niezwykły potencjał historyczny i kulturowy. Przebiega w pobliżu wczesnośredniowiecznego grodziska, którego relikty udało się wstępnie potwierdzić podczas badań archeologicznych w 2001 roku. Przy ulicy Rybaki znajdowały się ogrody, będące integralną częścią zwartego kompleksu zabudowy browaru z XIX wieku, należącego do rodziny Koeppe. Do dziś w tej części miasta zachowała się historyczna zabudowa z XVIII, XIX i początku XX wieku. Na samym początku ulicy znajduje się gmach Starostwa Powiatowego i Urzędu Gminy zbudowany około 1910 roku w stylu neogotyckim, w którym mieściła się siedziba niemieckiego urzędu administracyjnego powiatu czarnkowskiego (Landrat) oraz mieszkanie starosty Philippa Rauschinga. W sali sesyjnej na pierwszym piętrze budynku można zobaczyć witraże Maxa Lüdera - wybitnego witrażysty, którego prace znajdują się również w Szkole Policji w Pile oraz kościele w Nowych Dworach w gminie Wieleń. Ponadto wzdłuż drogi występują reprezentacyjne kamienice z przejazdami bramnymi oraz parterowe domy z ciekawymi detalami architektonicznymi. Nie sposób też nie wspomnieć o dworku miejskim rodziny Körnerów - rzemieślników produkujących sukno, dzięki którym w XIX wieku miasto przeżywało znaczny rozkwit gospodarczy. Budynek dawnej Królewskiej Inspekcji Budownictwa Wodnego oraz zalewowe przęsło dawnego mostu fordońskiego spinające brzegi Noteci to kolejne atrakcje turystyczne tej dzielnicy. Mało kto już też pamięta, że ulica Rybaki do 1918 roku nosiła nazwę Kietzstrasse, w latach 30. XX wieku nazywana była ulicą Józefa Piłsudskiego, w okresie okupacji do 1945 roku Horst Wessel Strasse, a po wojnie w okresie stalinizmu nosiła nazwę Józefa Stalina.

W Polsce od kilku lat organizuje się przedsięwzięcia pod nazwą święto ulicy, które cieszą się dużym zainteresowaniem. Programy obchodów obfitują w różnego rodzaju atrakcje, takie jak wystawy plenerowe przypominające historię danej ulicy, historyczne spacery, zabawy i pokazy uliczne, koncerty, które mają na celu promocję danego miejsca. Imprezy integrują mieszkańców, którzy włączając się w obchody święta przyozdabiają ulice, swoje budynki i organizują pikniki. Do działań przyłączają się również lokalne stowarzyszenia i instytucje, które udostępniają obiekty do zwiedzania albo realizacji konkretnych imprez. Taki pomysł zorganizowania święta ulicy mógłby się również zrodzić w Czarnkowie, który za aprobatą mieszkańców danej ulicy przy wsparciu różnych instytucji i włodarzy wpisałby się na stałe w działania promocyjne miasta.
Romka Bartkowiak
Muzeum Ziemi Czarnkowskiej w Czarnkowie

Obszar Gminy obejmuje powierzchnię ok. 163 km². Ponad 60 % terenu gminy stanowią lasy oraz grunty zadrzewione. Administracyjnie gmina dzieli się na 12 sołectw: Drawsko, Drawski Młyn, Pęckowo, Piłka, Marylin, Chełst, Kawczyn, Kamiennik, Kwiejce, Kwiejce Nowe, Pełcza, Moczydła. Siedzibą władz gminy jest wieś Drawsko, położona w północnej części gminy, nad rzeką Noteć. Gmina Drawsko posiada sieć połączeń komunikacyjnych drogami wojewódzkimi: nr 181 Drezdenko – Czarnków, nr 133 Chełst – Kamiennik – Kwiejce – Kwiejce Nowe oraz nr 135 Borzysko Młyn – Piłka – Marylin – Miały – Wieleń. W gminie zlokalizowana jest stacja-przystanek PKP w Drawskim Młynie (zmodernizowana) na trasie Poznań – Szczecin, a w odległości 3 km od Drawska w Krzyżu zlokalizowany jest węzeł kolejowy, w którym przecinają się ważne linie kolejowe zachód-wschód oraz północ-południe (trasa do Berlina). W miarę dogodne połączenia komunikacyjne, przede wszystkim transportem samochodowym, ale również kolejowym sprzyjają rozwojowi turystyki.

Znaczna część terenu znajduje się w strefie chronionego krajobrazu oraz objęta jest ochroną jako obszary sieci Natura 2000. Wśród pomników przyrody jest 6 głazów narzutowych (granitów) na terenie Nadleśnictwa Potrzebowice (leśnictwo Drawsko i Kamiennik) i 4 drzewa, wśród nich dąb „Patriarcha”. Niewątpliwą atrakcją są liczne urokliwe jeziora: 13 o powierzchni do 10 ha oraz Piast i Długie – z lustrem wody w granicach 15 ha. Ich średnia głębokość nie przekracza 5 m. Większość jezior znajduje się w południowej części gminy, pomiędzy wsiami Kwiejce i Piłka. Obecnie zagospodarowane turystycznie są jeziora: Piast w Kwiejcach, Moczydło w Marylinie i Długie w osadzie Borzysko Młyn. Region słynie z bogactwa runa leśnego. Sezon grzybowy w lipcu zaczynają kurki i kanie, później są podgrzybki, borowiki, koźlarze, maślaki, okres zbiorów kończą popularne zielonki. Obficie występują tu także jagody i jeżyny.

Tereny Puszczy Noteckiej, zwłaszcza ubogie piaszczyste gleby, przez długi czas hamowały rozwój osadnictwa. Pierwsze osady ludzkie powstawały w pobliżu wody, koncentrując się wzdłuż linii rzeki Miały i Noteci. Zakładano tam tartaki obrabiające drewno, którego było pod dostatkiem. Najstarszą wsią na terenie gminy jest Drawsko wzmiankowane już w 1298 roku. Kolejne wsie powstawały w XVI wieku; należą do nich: Drawski Młyn, Pęckowo i Chełst. Wiek XVII przynosi założenie osady młyńskiej Piłka. Dopiero w wieku XVIII powstały wsie Zieleniec, Kamiennik, Kawczyn i Pełcza.

Różny jest układ przestrzenny wsi na terenie gminy: Drawsko, Chełst i Kwiejce mają układ zbliżony do ulicówek, Piłka to wielodrożnica. Do ciekawszych obiektów architektury murowanej z drugiej połowy XIX wieku i początków XX wieku należy budynek, w którym mieści się aktualnie Urząd Gminy Drawsko, pierwotnie będący siedzibą właściciela dóbr ziemskich i tartaku oraz dawne i aktualne budynki szkolne w Drawsku, Drawskim Młynie, Chełście, Kamienniku, Piłce, Pęckowie oraz dawny kościół ewangelicki wraz z pastorówką w Piłce.

Krajobraz

Gmina leży w obszarze Kotliny Gorzowskiej, powstałej z połączenia dolin Warty i Noteci, będącej częścią makroregionu Pradoliny Toruńsko – Eberswaldzkiej. Teren ten cechuje występowanie piasków glacjofluwialnych i pokrywających je wałów wydmowych. Sieć hydrograficzną tworzą dwa główne cieki wodne, Noteć oraz rzeka Miała, która z południowego wschodu na północny zachód wykształciła dość wyraźną dolinę, bardziej płaską w kierunku południowo-zachodnim. Na północ od rzeki Miały występują niewielkie dopływy, natomiast na południowy zachód, mniej więcej od wsi Piłka, ciągnie się szeroki pas złożony z niewielkich jezior oraz ich dopływów będących częścią dorzecza Miały. Na południe od Drawska znajduje się zalesiony obszar wysoczyznowy pozbawiony rzek, wyjątek stanowi jezioro Moczydło.

Krajobraz jest zróżnicowany, miejscami silnie sfałdowany. Pokrywę glebową tego obszaru tworzą mułki, piaski i żwiry rzeczne. Miejscami, wyspowato zalegają płaty torfu, w okolicach Pęckowa występuje glina zwałowa.

Gmina Drawsko położona jest na skraju Puszczy Noteckiej. Obszar puszczy to leśny kompleks o powierzchni 135 tys. ha leżący pomiędzy Wartą a Notecią, od wschodu ograniczony rzeką Wełną. Puszcza Notecka dominuje w krajobrazie gminy oddając mu swoją naturalność, wielkość i nieskazitelność. Lasy stanowią tu aż 86% powierzchni południowej części gminy. Wśród drzew dominuje sosna zajmując 94,5% ogółu drzewostanu. Ochronie podlega tu fragment olbrzymiego kompleksu leśnego Puszczy Noteckiej obejmujący jeziora w zagłębieniach bezodpływowych, obszary torfowiskowe oraz pola wydmowe w południowej części gminy.

Noteć, płynąca ze wschodu na zachód stanowi naturalną granicę gminy od północy, wzdłuż meandrującej rzeki zlokalizowane są pola uprawne i pastwiska. Noteć to rzeka o ustroju śnieżno-deszczowym, której maksimum przypada wiosną (przez topnienie śniegów) i latem (wskutek opadów atmosferycznych). Mniejsze rzeki przepływające przez gminę: Miała i Rudawa (w górnym biegu zwana Człapią) stanowią jej lewobrzeżne dopływy. Rzeka Miała, przepływa przez centralną część gminy, a jej zlewnia zajmuje niemal całą powierzchnię gminy. Swój początek bierze w Gminie Lubasz (na południowy wschód od Drawska) wypływając z Jeziora Kruteckiego. We wsi Moczydła na jazie rzeka Miała dzieli się na dwa kanały: Starą Noteć i Chełstnicę (Rudawę). Człapia płynie wzdłuż zachodniej granicy gminy niemal wyłącznie przez obszary leśne. W dolnym biegu dzieli się na dwa ramiona, z których większe nazywa się Rudawą (łącząc się ze Starą Notecią na zachód od miejscowości Pełcza), a drugie nazywa się Hamerką.

Źródło: „Wypoczynek nad wodą w gminie Drawsko” Krzysztof Bogdanowicz

Red. Klaudia Wieczorek – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Późnogotycka świątynia zbudowana została z inicjatywy ówczesnych właścicieli miasta – rodziny Czarnkowskich herbu Nałęcz. Budowę rozpoczęto w 1580 r., a konsekracji kościoła w 1586 r. dokonał biskup poznański ks. Jan Węgorzewski. W 1632 r. dobudowano kaplicę Biczowania Pana Jezusa, której fundatorką była Zofia z Herburtów Czarnkowska. Poświęcono ją w 1634 r. Świątyni nie ominęły nieszczęścia – w 1709 r. została poważnie uszkodzona w wyniku pożaru. Odrestaurowano ją w latach 1724-1726, a w 1757 r. dobudowano kaplicę Św. Antoniego. Jej fundatorzy – Mikołaj i Anna Swiniarscy wraz z dziećmi zostali pochowani w krypcie pod tą kaplicą. Kościół św. Marii Magdaleny, to prawdziwa skarbnica najcenniejszych zabytków mówiących o historii regionu. Warto go zwiedzić i dokładnie przyjrzeć się śladom pozostawionym przez naszych przodków. Na szczególną uwagę zasługuje renesansowy, piętrowy, kamienny nagrobek przyścienny Macieja Czarnkowskiego i jego żony Katarzyny z domu Opalińskich, wykonany z marmuru i alabastru. W zwieńczeniu nagrobka jest kartusz z herbem rodowym Czarnkowskich - Nałęcz. Ciekawostek i pięknych elementów wartych zobaczenia jest zdecydowanie więcej. A co kryje się w jego podziemiach? 

W lipcu br. w obecności księdza proboszcza, Burmistrza Miasta Czarnkowa, pracowników Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu, Delegatury w Pile, pracowników Muzeum Ziemi Czarnkowskiej, regionalistów oraz osób pomagających przeprowadzone zostały oględziny wnętrza krypt znajdujących się w centralnej części prezbiterium oraz obok głównego ołtarza.

Głównym celem lustracji było sprawdzenie ich stanu zachowania. Na co dzień nie są one dostępne, a wejście do nich jest znacznie utrudnione. Krypta w prezbiterium, do której prowadzą murowane schody przykryta jest ceglanym sklepieniem. Wejście do niej zamyka kamienna płyta. Znajdują się w niej drewniane trumny duchownych. Po lewej stronie ołtarza znajduje się wejście do kolejnej krypty, która w późniejszych czasach pełniła funkcję skarbca. Od XVI wieku dzieje czarnkowskiej świątyni były silnie związane z losami rodów Czarnkowskich i Swinarskich. To oni byli jej fundatorami, podejmowali decyzje w sprawie jej dalszych losów i remontów, ale służyła też im jako miejsce pochówku. Kościół był też miejscem zarezerwowanym dla księży. Spotkanie to utwierdziło zebrane osoby  w przekonaniu, że kościół pw. Św. Marii Magdaleny wymaga w przyszłości szczegółowego rozpoznania pod względem historycznym i archeologicznym. 

Czy macie już plany na weekend? Jeśli nie, to rekomendujemy zostanie turystą we własnym mieście! Czarnków to miasto, które warto zwiedzić i w którego historię się zanurzyć. O jej zachowanie dba Muzeum Ziemi Czarnkowskiej, które regularnie organizuje spacery tematyczne po mieście. Zachęcamy do śledzenia działalności tej niewielkiej, ale prężnie działającej instytucji. Taką wyprawę z powodzeniem można zorganizować samodzielnie, a świetnym towarzystwem będzie przewodnik „Czarnków. Miasto z historią. Szklaki turystyczno-historyczne” dostępny w Miejskiej Bibliotece Publicznej - Miejskim Centrum Kultury w Czarnkowie przy Placu Wolności 5 oraz w Muzeum Ziemi Czarnkowskiej przy ul. Wronieckiej 32. Muzeum w swojej ofercie ma także publikację poświęconą w całości opisywanej w artykule świątyni, pt. "Przewodnik po kościele pw. św. Marii Magdaleny w Czarnkowie". 

Romka Bartkowiak - Muzeum Ziemi Czarnkowskiej

Red. Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Zdjęcia – Muzeum Ziemi Czarnkowskiej, Urząd Miasta Czarnków 

XXI wiek, to mnóstwo nowych możliwości, ale też zagrożeń. Jednym z nich jest zalewająca nas z każdej strony przetworzona żywność, której nadmierne spożycie wpływa znacząco na zdrowie i komfort naszego życia. Wielu ludzi w poszukiwaniu drogi do zdrowia odnajduje producentów lokalnej żywności, nierzadko z certyfikatami potwierdzającymi ich wysoką jakość i dbałość o szczegóły na każdym etapie produkcji. My – mieszkańcy powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego, mamy w czym wybierać! Na naszym terenie możemy znaleźć wielu ludzi z pasją, którzy swoje biznesy prowadzą w zgodzie z naturą i szacunkiem do zdrowia swoich klientów. Dzięki nim na nasze stoły mogą trafić produkty zdrowe i sezonowe. A czym właściwie wyróżnia się żywność ekologiczna? Przede wszystkim jest pozbawiona sztucznych barwników, konserwantów oraz substancji zapachowych. Ponadto w jej produkcji nie są używane nawozy sztuczne oraz chemiczne środki ochrony roślin. Jeśli dodamy do tego etyczne traktowanie zwierząt w przypadku produkcji wędlin czy serów – mamy cały zestaw zalet przemawiających za tym, aby na lokalnym rynku odnaleźć swoje ulubione produkty! Korzyści jest znacznie więcej: wsparcie lokalnego rolnictwa, a jednocześnie lokalnego rynku pracy, skrócenie łańcucha dostaw jedzenia - rolnik zarobi więcej i będzie mógł inwestować w przetrwanie i rozwój, dostarczenie organizmowi produktów o największej wartość i gęstości odżywczej, bo właśnie taką mają produkty naturalnie występujące w naszym klimacie w danej porze roku.

Coraz większa świadomość konsumentów sprawia, że wybierają oni prawdziwe produkty od rzetelnych producentów. To dlatego wracamy do prostych smaków – często smaków naszego dzieciństwa i potraw przygotowywanych przez najbliższe nam osoby. Kto z Was pamięta smak prawdziwego masła czy twarogu? A może jesteście fanami wyrobów z mleka koziego? Amatorzy prostych połączeń smakowych na pewno docenią naturalne pieczywo polane dobrej jakości olejem rydzowym czy porowym… Wszystkie wymienione smaki odnajdziecie u producentów z powiatu czarnkowsko-trzcianeckiego. Ale żywność, to nie wszystko. Znajdziemy tu także naturalne kosmetyki, tak żeby na nasze zdrowie wpływać kompleksowo. Skóra jest największym organem naszego ciała, który przekazuje najważniejsze substancje do odpowiednich komórek – warto, aby były to substancje naturalne, które nie zaszkodzą zdrowiu i przy okazji rozpieszczą nasze zmysły.

Gdzie znaleźć lokalne, pełne smaku i naturalnych składników produkty? Przychodzimy z rozwiązaniem, tak aby Wasze poszukiwania były szybkie i skuteczne. Serwis informacyjny www.tuodpoczniesz.pl powstał, aby promować nasz region, w tym wytwórców żywności i naturalnych kosmetyków. W zakładce LOKALNI PRODUCENCI (https://tuodpoczniesz.pl/123-lokalni-producenci-zywnosci.html) znajdziecie: sery, miód, ryby, olej, produkty rolne, wędliny i naturalne kosmetyki. To baza, którą ciągle powiększamy i aktualizujemy. Jeśli jesteś takim producentem lub wiesz, że w okolicy działa lokalna produkcja - poinformuj nas o tym, a my umieścimy informację na naszej stronie. Zachęcamy do zgłoszeń i kontaktu z Wydziałem Zdrowia i Współpracy Społecznej: m.burakowska@pct.powiat.pl, tel. 660-748-366.

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

W 2020 roku miałam przyjemność poznać Ernsta Schmidta, który poszukiwał informacji o swojej rodzinie mieszkającej w przedwojennej Trzciance. Wspólnie – dzięki wspomnieniom oraz materiałom zgromadzonym w miejscowym muzeum – udało nam się ustalić pewne fakty. Zachęcam do zapoznania się z nimi w poniższym artykule.

Trzcianka znana jest ze swojego malowniczego położenia wśród jezior i lasów. Z wypoczynku nad wodą z przyjemnością korzystają obecni mieszkańcy, nie inaczej było z mieszkańcami przedwojennego miasteczka Schönlanke. Dawniej przy tzw. Starej plaży nad Jeziorem Sarcze znajdowała się urokliwa restauracja, z której tarasu roztaczał się widok na jezioro (zdj. 1). Została ona wybudowana w 1927 roku i przez wiele lat przyciągała gości, którzy chętnie spędzali tam chwile wolne od pracy. Z podpisu na pocztówce, możemy dowiedzieć się, że jej właścicielem był Eduard Lipke – dziadek Ernsta Schmidta. Dzięki dokumentom zgromadzonym w trzcianeckim muzeum dowiedzieliśmy się, że państwo Lipke , oprócz restauracji prowadzili także sklep pod adresem Markt 5 – przy Rynku, czyli obecnym Placu Pocztowym. Budynek ten nie istnieje, możemy go jednak zobaczyć na znajdującej się w zbiorach Muzeum Ziemi Nadnoteckiej w Trzciance pocztówce (zdj. 2), przedstawiającej wschodnią część Rynku. Zachowały się także akta budowlane budynku nr 5, z których możemy m.in. wyczytać prośbę Eduarda Lipke o odbiór toalety oraz dwóch pomieszczeń przygotowanych na wystawę sklepową w budynku przy Rynku 5, wysłaną do Urzędu Budowlanego (zdj. 3). Państwo Lipke w tym miejscu pracowali, a mieszkali w Zaskerhütte, czyli Sarczu.

W książce adresowej z 1926/27 roku znajdującej się w muzealnej bibliotece Eduard Lipke figuruje jako handlarz mąką i towarami kolonialnymi. Z kolei w innej pozycji – „Schönlanke an der Ostbahn” (Trzcianka przy Kolei Wschodniej) z 1930 roku, możemy znaleźć reklamę restauracji nad jeziorem Sarcze oraz karczmy „Zur Goldenen Sonne” (Ku Złotemu Słońcu) znajdującej się przy Rynku pod numerem 5 (zdj. 4). Możemy zatem przypuszczać, że z biegiem lat profil lokalu uległ zmianie i w miejsce sklepu powstała karczma. Być może lokal ten był prowadzony przez Ilse Lipke -mamę Ernsta Schmidta. Z opowiadań jej syna wiemy, że mieszkała ona w tym samym budynku, w którym pracowała – naprzeciwko kościoła ewangelickiego, znajdującego się dawniej w centrum trzcianeckiego Rynku (Markt).

Kolejnym członkiem rodziny, o którym dowiedziałam się od Ernsta Schmidta był jego ojciec - Ernst Hermann Schmidt, urodzony się w 1908 roku w leśniczówce, która nadal istnieje i znajduje się w osadzie Trzcinno położonej 4 kilometry od Niekurska. Pan Ernst, będący w świetnej formie, podczas każdego pobytu w Polsce wybiera się na wędrówkę z Niekurska do miejsca narodzin swojego taty. Jest to więc jedyny zachowany budynek, spośród tych, o których wspomniałam w tekście. Restauracja nad jeziorem Sarcze po II wojnie światowej funkcjonowała dalej jako restauracja „Urok”, którą wielu mieszkańców do dziś wspomina z sentymentem. Od wielu lat jednak nie istnieje, a w jej miejscu stoi dzisiaj siłownia. Tym co łączy ją z dawną restauracją jest wspaniały widok.

Wspólnymi siłami – za pomocą wspomnień oraz muzealnych zbiorów, udało nam się poszerzyć wiedzę o losach tej rodziny przed zakończeniem II wojny światowej i wyjazdem z Trzcianki. Inne historie związane z Trzcianką warto poznać odwiedzając Muzeum Ziemi Nadnoteckiej w tymże mieście.

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Zdjęcia: Muzeum Ziemi Nadnoteckiej w Trzciance

Grodzisko stożkowate

Analizując historię Lubasza musimy sięgnąć do średniowiecza. Zachowane do dziś w parku grodzisko jest pozostałością późnośredniowiecznej siedziby rycerskiej nazywanej przez archeologów gródkiem stożkowatym, dworem na kopcu lub obiektem obronnym typu motte. Tego typu rezydencje powstawały na ziemiach polskich od XIII wieku do końca średniowiecza i wznoszone były początkowo przez książąt, możnowładców, duchowieństwo, a później przez średnie rycerstwo. Siedziby rycerskie przetrwały do naszych czasów w postaci sztucznie usypanych kopców ziemnych, na których wznoszono drewniane bądź murowane kilkukondygnacyjne wieże mieszkalno - obronne. Status Lubasza jako rycerskiej rezydencji uzupełniało istnienie również tam parafii, której powstanie mogło mieć XIII-wieczną genezę. Żywot lubaskiego obiektu trwał najpewniej do początku XVI wieku. Z czasem zmieniły się zwyczaje w zakresie budownictwa siedzib rycerskich. Gródek mógł być przebudowany i zatracił swój pierwotny charakter. Wielu badaczy uważa, że nowe tendencje ówczesnego budownictwa dążyły do wygody i reprezentacyjności, czego nie dałoby się zrealizować na szczupłej przestrzeni "kopca". Zmieniały się albo powstawały nowe formy siedziby, ale również zmienili się właściciele majątków ziemskich.

Właściciele wsi

Nad wejściem do obecnego zabytkowego pałacu w Lubaszu, wybudowanego w XVIII wieku przez Wojciecha Maksymiliana Miaskowskiego herbu Bończa, znajduje się do dziś tablica, która upamiętnia ważne daty z historii Lubasza. Prawdopodobnie od wieków właściciele Lubasza przywiązywali wagę do dawnych siedzib i kontynuacji tradycji miejsca. Dlatego też nie bez powodu widnieją na niej następujące daty: 1546 (zamek obronny) 1756 (budowa pałacu) oraz 1911 (przebudowa pałacu). Istnieje duże prawdopodobieństwo, że funkcję rezydencjonalnego gródka stożkowatego przejął dwór obronny, prawdopodobnie już murowany, który został zastąpiony kolejnymi pozbawionymi już cech obronnych.

Najwcześniejsze wzmianki na temat Lubasza i jej właścicieli pochodzą z XV wieku. Jak potwierdzają źródła pisane wieś Lubasz była własnością Mikołaja Lubaskiego, dziedzica Lubasza i Prusinowa, syna Wincentego ze Słopanowa herbu Przosna. Po raz pierwszy odnotowano ją w dokumentach w 1392 roku. Podarował on wówczas plebanowi Janowi oraz jego następcom ogród na fundację mszalną. Żonaty był z niejaką Sichną, z którą miał trzech synów Jana, Jarosława i Wojciecha oraz córkę Hankę. W 1446 roku, po śmierci Mikołaja Lubaskiego, nowym właścicielem wsi został Wojciech Lubaski, który miał konflikt z plebanem Andrzejem o odbudowę zniszczonego kościoła. Dziedzic Lubasza i parafianie zobowiązani byli ponieść 2/3 kosztów odbudowy świątyni, a proboszcz 1/3 kosztów. Parafia lubaska obejmowała wówczas wsie: Stajkowo, Krucz, Gulcz, Ciszkowo, Góra, Dębe, Goraj, Bzowo, Grabowiec, Sławienko, Sławno, Prusinowo i Miłkowo. W 1510 roku wieś Grabowiec całkowicie opustoszała i pozostał tylko młyn, który przekazano plebanowi w Lubaszu. Na początku XVI wieku w źródłach pojawia się kościół parafialny pod wezwaniem św. Wawrzyńca i Zygmunta, który wybudowano przy dzisiejszej ulicy Wiejskiej. Na przełomie XV i XVI wieku dziedziczkami Lubasza były siostry Katarzyna i Małgorzata Lubaskie. W 1526 roku Lubasz przeszedł na własność Wojciecha Trąmpczyńskiego. W 1535 roku Jan Bieniński zapisał żonie Barbarze po 250 grzywien posagu i wiana na połowie swych części we wsiach Stajkowo oraz Lubasz. Na kartach historii Lubasza zapisali się jednak Włościejewscy herbu Wczele, szczególnie Piotr Pasikoń Włościejewski. Jego żonie Jadwidze przypisuje się pierwotną fundację pierwszego kościoła na Krasnej Górze pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny. Włościejewscy doczekali się licznego potomstwa. Synowie, m. in. Maciej, Jakub i Stanisław, założyli swoje rodziny i zadbali o dobre imię szlacheckiego rodu, natomiast syn Wojciech wybrał drogę duchową i uzyskał tytuł kanonika poznańskiego. Ponadto urodziły się im również cztery córki: Dorota, Zofia, Katarzyna i Anna. Po śmierci Piotra Pasikonia Wołościejewskiego w 1552 roku dziedzictwo przejęli synowie: Wojciech, Jan i Maciej, którzy swoim siostrom zapisali po 600 złp jako zaspokojenie ich przyszłych roszczeń. Swej matce natomiast podarowali dożywotnie władanie Lubasza i sąsiednich miejscowości.

Zamek, dawne kościoły i klasztor dominikanów

Po Włościejewskich Lubasz przejęli Gorajscy, którzy założyli prawdopodobnie nową siedzibę (zamek?), a w latach 1630-1640 dokonali przebudowy kościoła parafialnego przy ulicy Wiejskiej. W efekcie tych prac drewniana świątynia wzbogaciła się o murowaną wieżę. Po remoncie obiektu dokonano konsekracji kościoła w 1666 roku przez biskupa poznańskiego Wojciecha Talibowskiego. W XVI i XVII wieku w Lubaszu użytkowano dwa obiekty sakralne. W 1620 roku ówczesny właściciel Lubasza Stefan Gorajski darował Krasną Górę kościołowi. Według wizytacji biskupa Strzałkowskiego w 1628 roku we wsi Lubasz ku stronie północnej nad jeziorem "na górze" znajdował się kościół filialny albo kaplica, w kształcie krzyża budowany, który wystawiony został staraniem i nakładem Wielebnego Ojca Adama Ryskoniusa ze Stajkowa zakonu cysterskiego klasztoru przemęckiego. Do dziś zachował się dokument założenia i fundacji kościoła Najświętszej Marii Panny w Lubaszu z dnia 9 grudnia 1625 roku: ja, pobożny ojciec brat Adam Ryskonius, pochodzący ze Stojkowa profes Zakonu Cystersów w Przemęcie, za zgodą moich przełożonych i dzięki szczególnej Bożej łasce i jej wsparciu wybudowałem własnymi staraniami i siłami kościół Najświętszej Maryi Panny w Lubaszu (broń mnie Boże przed próżną chwałą), zadbałem o jego wykończenie i uposażyłem go, jak tylko było to możliwe, a dzięki Bożej życzliwości i opiece zapisałem dla niego na przyszłość pewną sumę pieniędzy, choć na razie niewielką, mianowicie cztery tysiące florenów polskich (…). Brat Adam przepisał, przekazał, oddał i powierzył kościół wraz ze wszystkimi należącymi do niego sprzętami w postaci złota, srebra, klejnotów, naczyń i innych przedmiotów wpisanych do inwentarza na ręce czcigodnych ojców braci Zakonu św. Dominika, zgodnie z wolą obecnego wielce czcigodnego ojca prowincjała tegoż Zakonu Kaznodziejskiego oraz jego zastępcy, przeora konwentu Zakonu Kaznodziejskiego w Poznaniu, którzy mają zamieszkiwać, zarządzać i prowadzić rzeczony kościół Najświętszej Maryi Panny w Lubaszu, zachowując stałą liczbę braci zakonnych - nie mniejszą niż sześciu. W każdy piątek dominikanie zobowiązani byli odmawiać modlitwę za zmarłych, ale przede wszystkim za fundatorów i dobroczyńców lubaskiego kościoła, a zwłaszcza za duszę śp. Stefana Gorajskiego, zacnego właściciela Lubasza, którego szczątki spoczywały w kościele. Według przekazów ustnych klasztor znajdował się nad jeziorem. Prawdopodobnie na fundamentach klasztoru (?) wybudowano gorzelnię, która funkcjonowała jeszcze w latach 50. XX wieku w Lubaszu.

Kościół Najświętszej Marii Panny uległ spaleniu w dniu 8 maja w 1664 roku. W tym samym roku przeniesiono obraz NMP z tego kościoła do świątyni parafialnej przy ulicy Wiejskiej. Na miejscu spalonego kościoła powstał nowy drewniany dom boży. Niestety jego zły stan zachowania przyspieszył podjęcie decyzji o rozpoczęciu budowy nowej świątyni. Niniejsze zadanie zobowiązali się wykonać ówcześni proboszczowie parafii Jan Haliński i Franciszek Siatkiewicz. Fundatorem nowego, ale już murowanego kościoła był dziedzic Lubasza Wojciech Maksymilian Miaskowski herbu Bończa "na ten czas chorąży kaliski" oraz jego żona Zofia ze Skałkowskich Miaskowska. Dnia 6 września 1761 roku dokonano poświęcenia świątyni, a w wigilię Narodzenia Najświętszej Maryi Panny obraz NMP z ulicy Wiejskiej przeniesiono do nowego kościoła. W 1778 roku kościół konsekrował ks. biskup Franciszek Ksawery Rydzyński, sufragan poznański. Od 22 maja 1779 roku świątynia na Krasnej Górze stała się kościołem parafialnym, a drewniany kościółek przy ulicy Wiejskiej zaczął pełnić funkcję jedynie filialnego. Kres tej świątyni nastąpił na początku XIX wieku. Po Miaskowskich dobra lubaskie przeszły w ręce Swinarskich herbu Poraj. Mikołaj Swinarski tytułujący się hrabią, panem na Czarnkowie, Dębem, Trzciance, Kruszewie, będący synem Mikołaja Swinarskiego, właściciela Czarnkowa ożenił się z Zofią Miaskowską. W połowie XIX wieku spadkobierczyni posiadłości lubaskich Tekla Miaskowska sprzedała pałac i grunty ówczesnemu administratorowi Szułdrzyńskiemu. Pierwszym właścicielem był Józef Szułdrzyński, wielkopolski ziemianin i działacz społeczny. Po śmierci Józefa Szułdrzyńskiego Lubasz przeszedł w ręce jego syna Zygmunta, którego z kolei syn Mieczysław dokonał przebudowy pałacu.

Konkluzje

W ostatnim czasie można zaobserwować, że historia wsi Lubasz cieszy się dość dużym zainteresowaniem. Od kilku lat stowarzyszenie Nordic Walking Lubasz pod czujnym okiem nieocenionej Marzeny Kamińskiej-Sokół organizuje rajdy w otoczeniu pięknych zabytków dokumentujących historię Lubasza, którym towarzyszą ciekawe prelekcje i wystawy plenerowe. Nie sposób też nie wspomnieć o pracy regionalistów Bogusława Dymka, Sławomira Łapawy, Mariusza Zandona oraz wójta gminy Lubasz Marcina Filody, którzy dążą do utrwalania najstarszych dziejów wsi i budowania tożsamości lokalnej. Na uwagę zasługują również Edmund Cichowicz, Małgorzata Kabacińska i Zygfryd Kozera - autorzy nowych publikacji o Lubaszu, dzięki którym lokalna historia nie zostanie zapomniana. Wszystkie te działania, jak również i te, które są w planach, pokazują jak ważne jest zachowywanie i pielęgnowanie wiedzy o naszej przeszłości w taki sposób, aby przyszłe pokolenia mogły w pełni z niej korzystać.

Romka Bartkowiak - Muzeum Ziemi Czarnkowskiej

„Nawet nie potrafię powiedzieć skąd ten pomysł. Miałam już wcześniej coś wspólnego z edukacją w Polskim Związku Łowieckim. Po założeniu pasieki byłam zapraszana na różne spotkania do szkół, na warsztaty i to tak naturalnie wyszło, bo bardzo lubię pracować z dziećmi” – opowiada właścicielka i dodaje, że nigdy nie planowała mieć pszczół, ale kiedy już zaczęła, to wsiąknęła w to całkowicie. W prowadzenie pasieki zaangażowana jest cała rodzina – mąż i troje dzieci. Każdy dokłada swoją cegiełkę do tego, aby to miejsce stale się rozwijało. 

Przygoda pani Darii rozpoczęła się w 2020 r. od 12 pszczelich rodzin. „Kiedy mąż przywiózł pszczoły, zupełnie nie wiedziałam co z nimi robić i z 12 rodzin zostały 3. Później poznałam pszczelarza, można powiedzieć, że prekursora pszczelarstwa na tym terenie, który był bardzo wymagający. A ja chciałam mu koniecznie pokazać, że się nadaję! Kiedy zakończyłam sezon, to powiedział: Nie wierzyłem w ciebie, a uwierzyłem. Było to dla mnie niezwykle cenne”.

Praca w pasiece wymaga wiele zaangażowania – potrzebna jest zarówno chęć do ciężkiej pracy fizycznej, jak i do ciągłego poszerzania swojej wiedzy. Pszczoły to niezwykłe istoty i ważne, aby poznać je jak najlepiej. „Rodzina pszczela to fantastyczna struktura społeczna. Każda pszczoła ma określone zadanie – zajmowanie się matką, praca, zapylanie. W momencie, kiedy nie pracujesz – jesteś usuwany. Kiedy pojawia się jakieś szkolenie, to od razu się na nie zapisuję. Cały czas dokształcam się w tematach związanych z pszczołami i uważam, że nadal mało wiem” – dodaje.

Miody z terenów leśnych wytwarzane w tej rodzinnej pasiece zostały docenione i wyróżnione w 2023 roku Certyfikatem Nadnoteckiej Marki. Powstają one z roślin dzikorosnących oraz ze współpracy z rolnikami siejącymi rośliny miododajne takie jak facelia, nostrzyk, gryka, czy słonecznik.

A jak wyglądają zajęcia w pasiece edukacyjnej? Dzieci przede wszystkim uczą się poprzez zabawę, a każde zajęcia dopasowane są do konkretnej grupy. Początek zajęć to część teoretyczna, ale większość czasu dzieci poświęcają dotykaniu i smakowaniu – mają tu okazję spróbować między innymi miodu z plastra. Na terenie pasieki znajduje się ścieżka sensoryczna, przy tworzeniu której wykorzystano naturalne materiały. Przy niej stoją kolorowe tablice edukacyjne, które wprowadzają w świat pszczół i produktów przez nie wytwarzanych. Grupa do dyspozycji ma puste ule, które może rozkładać i składać, na stołach leżą zadymiaczki, dłuta i inne narzędzia potrzebne do pracy w pasiece. Dodatkową atrakcją jest ulik pokazowy, gdzie przez szybkę dzieci mają możliwość podejrzenia, jak wygląda prawdziwe życie w ulu. Dzieci podczas zajęć mają dużą swobodę, a na początku są instruowane, w którym miejscu znajdują się ule z młodymi rodzinami – i to jest jedyne miejsce, do którego nie mogą iść same. Te ule mają plastikowe powałki (płyty zawierające kilka otworów do wentylacji lub podawania pokarmów pszczołom. Powałkę umieszcza się na ostatnim korpusie, który zajmują pszczoły – przyp. red.), przez które dzieci mogą zajrzeć – wtedy są ubierane w stój ochronny i podchodzą pojedynczo z panią Darią. Ta formuła zajęć doskonale sprawdziła się w pierwszym sezonie działalności pasieki – w przeciągu kilku miesięcy, Żelichowo odwiedziły 64 grupy składające się od około 30 do 60 osób. Były to dzieci z terenu powiatu oraz województwa. Plany na dalszy rozwój są bardzo ambitne. „Na polu stanie domek do apiterapii, będą tutaj stały leżaki i wisiały hamaki. Chcemy organizować weekendy w pasiece. Będzie można tu przyjechać całą rodziną – dzieci spędzą czas na warsztatach, a rodzice będą mogli odpocząć”. Brzmi wspaniale prawda? 

Apiterapia jest świetnym sposobem na relaks, a ponadto jest coraz popularniejszą metodą walki z różnymi schorzeniami. Wykorzystuje się w niej produkty wytworzone przez pszczoły. Jednak nie tylko one mają właściwości terapeutyczne – dźwięk oraz zapach, który wytwarzają owady, także wpływa pozytywnie na zdrowie. Jedną z gałęzi apiterapii jest tak zwana uloterapia – czyli sposób na bezpieczne obcowanie z pszczołami. W domku znajdą się dwie kozetki, pod którymi znajdować się będą zabezpieczone siatką aluminiową szuflady z pszczołami. Dzięki temu będziemy mogli skorzystać z inhalacji pszczelim powietrzem, które wpływa pozytywnie na choroby reumatyczne, zwyrodnieniowe, układu nerwowego i oddechowego oraz pomaga w walce z bezsennością. Jest to doskonały sposób na relaks w otoczeniu wspaniałej nadnoteckiej natury.

Z niecierpliwością czekamy na ofertę dla rodzin, a już teraz w imieniu właścicielki Pasieki Edukacyjnej zachęcamy do odwiedzin tego prowadzonego z sercem miejsca. Bez pszczół nie ma nas – warto więc abyśmy zaszczepili w młodym pokoleniu poczucie odpowiedzialności i wpływali na ich świadomość. Już niedługo, to właśnie ci młodzi ludzie, sami będą podejmować decyzje dotyczące kształtu tego świata. Edukacja poprzez zabawę jest kluczem do sukcesu, a idealnym miejscem, aby zdobyć wiedzę o tych niezwykłych owadach są odwiedziny Żelichowa, gdzie życie staje się słodsze!

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Skateboarding narodził się najprawdopodobniej w latach 50. XX wieku w Kalifornii i miał swoje korzenie w surfingu, czyli sporcie wodnym, który polega na jeździe (ślizgu) na przystosowanej do tego specjalnej desce, unoszonej przez czoło fali. Początkowo nazywano ten sport „chodnikowym surfingiem”, dlatego że był często uprawiany przez surferów, gdy nie było odpowiedniej pogody na zdobywanie fal. Znudzeni oczekiwaniem na wiatr,  przyczepili do kawałka deski kółka zdemontowane od wrotek. Wynalazek ten miał jedną zasadniczą wadę – deski nie posiadały trucków (elementów mocowanych pod blatem deskorolki, które są niezbędne do wykonywania skrętów i trików – przyp. red.), więc na deskorolkach jeżdżono tylko do przodu. Jak każdy wynalazek, deskorolki były ulepszane, a przełomem okazało się zastąpienie w latach 70. kółek stalowych tymi z tworzywa sztucznego – poliuretanu. Pierwsi skaterzy, ćwiczyli w pustych basenach – przyznacie, że brzmi to ryzykownie… Z czasem warunki jazdy w basenie zaczęto imitować, budując tzw. rampy. Dziś skateboarding na stałe jest wpisany w krajobraz miejski, a jego amatorzy zaliczani są do subkultury skate, kojarzonej z konkretnym stylem ubierania się i muzyką. Rosnąca popularność tej dyscypliny, doprowadziła do włączenia jej do rywalizacji na Igrzyskach Olimpijskich w Tokio 2020. Zmagania „skejtów” mogliśmy obserwować także na tegorocznych Igrzyskach w Paryżu. Niekwestionowanymi zwycięzcami w tej dziedzinie okazali się Japończycy,  Amerykanie i Brazylijczycy. Amatorów akrobacji na deskach i rowerach nie spotkamy już tylko w dużych miastach – ogólnodostępne skate parki zlokalizowane na świeżym powietrzu, usytuowane są także w miasteczkach i wsiach – dokładnie tak jak w naszym otwartym na potrzeby młodzieży powiecie. 

Skate park w Lubaszu powstał jako pierwszy w powiecie z inicjatywy młodzieży zrzeszonej w grupie Lubasz-Skatepark-Group, wspieranych przez Stowarzyszenie „Bliżej Siebie i Natury”. Tor zlokalizowany jest na terenie kompleksu sportowego Ośrodka Wypoczynkowego przy ul. Kościelnej 4. Piękne otoczenie zachęca do odwiedzin – swoje umiejętności można szlifować z widokiem na plażę i Jezioro Duże. Na amatorów deskorolek, BMX-ów i rolek czekają 4 urządzenia. 

W Czarnkowie znajdują się aż dwa obiekty nastawione na amatorów sportów ekstremalnych. Na osiedlu Słonecznym 1 na śmiałków czeka 6 przeszkód, o różnym poziomie trudności. Obiekt powstał w ramach czarnkowskiego budżetu obywatelskiego. Na terenie Ośrodka Sportu i Rekreacji przy ul. Nowej 8, tuż obok stadionu znajduje się także profesjonalna rampa wrotkarska o wymiarach 3m x 5m x 1250 m oraz mini skate park składający się ze zjazdów, podjazdów, rurek łamanych prostych i podwójnych o różnej wysokości. Kolejną inwestycją nastawioną na młodzież będzie tor rowerowy typu pump-track (złożony z dołków i wzniesień, poruszanie się po torze jest możliwe bez pedałowania, przy odpowiednich ruchach ’góra–dół’ - przyp. red.), z którego będzie można korzystać w zrewitalizowanym Parku Staszica.

Skate park w Trzciance został oddany do użytku w 2018 r. Znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Szkoły Podstawowej nr 1, przy ul. Staszica 6. Obiekt wyczekiwany był od wielu lat i powstał z inicjatywy Młodzieżowej Rady Gminy Trzcianka. W tym roku do skutku ma dojść kolejna inicjatywa – pump truck, który zlokalizowany będzie na tzw. Dolinkach Miłości w niedalekim sąsiedztwie Szkoły Podstawowej nr 1. 

W Wieleniu w 2019 r. powstała Skateplaza o wymiarach 26 x 16 m. Zlokalizowana jest przy ul. Sportowej 8, w pobliżu akwenu „Marcinówka”. Obiekt zawiera takie elementy jak: bank ramp, funbox, quarter pipe, poręcz prosta i grindbox. Urządzenia zostały dobrane w taki sposób, aby mogli z nich  korzystać zarówno młodzi adepci deskorolek, jak i dorośli mieszkańcy - miłośnicy aktywnego wypoczynku na świeżym powietrzu. 

Miłośnicy jazdy i akrobacji na deskorolkach, rolkach i rowerach typu BMX, swoje umiejętności mogą szlifować także w Połajewie przy ul. Krótkiej. Skate park wyposażony jest w 3 urządzenia: Bank ramp, Quarter pipe, Grindbox 5.

Skate park w Krzyżu Wielkopolskim zlokalizowany jest przy Zespole Szkół Ogólnokształcących przy ul. Sienkiewicza 1. Został wybudowany w 2012 r. i wyposażony jest w 5 przeszkód: rail prosty, bank, olly box top, double ramp, ramp.

Pamiętajcie, że skateboarding zaliczany jest do sportów ekstremalnych i kontuzjogennych. W jazdę na deskorolce zaangażowane jest praktycznie całe ciało. Sport ten wymaga bardzo dobrej kondycji fizycznej i koordynacji ruchowej. Nie zaczynajcie swojej przygody, bez uprzedniego przygotowania! Poza przygotowaniem sprawnościowym, warto zabezpieczyć się w dobrze dopasowany kask i ochraniacze. 

Wstęp na wszystkie opisywane obiekty jest darmowy. Pamiętajcie, że korzystacie z nich na własną odpowiedzialność! 

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie 
Zdjęcia: Starostwo Powiatowe, Stowarzyszenie Bliżej Siebie i Natury, Urząd Miejski Trzcianki 

Prowadzi przez dawne wsie olenderskie zakładane nie tylko nad Notecią, ale również nad niewielką rzeką Człopicą. Wspólna dla tych wsi była konieczność osuszania podmokłych terenów, karczowania drzew i wycinania krzewów zarastających obecnie istniejące łąki. Osadnicy byli wolnymi ludźmi, którzy zawierali z właścicielem terenu umowy na długi okres czasu, dotyczące zasad korzystania z pozyskanych przez siebie ziem. Podobna jest zabudowa tych wsi; duże domostwa z czerwonej cegły, solidne zabudowania gospodarcze, przepastne stodoły świadczą o zamożności dawnych mieszkańców tych obszarów. Rozległe łąki są obecnie miejscem gniazdowania wielu rzadkich gatunków ptaków, które na terenie, którego dzisiejszy wygląd jest dziełem człowieka znalazły dobre warunki bytowania.

Krzyż Wielkopolski – początek szlaku przy Urzędzie Gminy. Z Krzyża jedziemy drogą wzdłuż torów kolejowych na wschód do wsi Lubcz Wielki. Wiosną tuż za granicą miasta na podmokłych łąkach możemy zauważyć ciekawe ptaki (rycyk, kulon). Szlak przekracza tory kolejowe; przy nich tablica informacyjna szlaku.

Lubcz Wielki – trasa skręca w lewo w niewielki lasek, w stronę Herbutowa i przebiega w pobliżu miejsca, gdzie dawniej stał kościół ewangelicki; pozostałości cmentarza.

Herburtowo – niewielka wieś o rozrzuconej zabudowie. Została założona jako wieś olenderska w 1614 roku. Dla upamiętnienia jej właścicielki Zofii Czarnkowskiej z domu Herbut von Fulsztyn nazwana została Ehrbardorf (od jej nazwiska pochodzi też nazwa pobliskiej wsi Folsztyn powstałej kilka lat wcześniej). Ozdobą wsi jest drewniany kościół wybudowany w 1782 roku przez lokalnego cieślę – Johanna Schoenecka z pobliskiej Górnicy na miejscu pierwszej budowli z 1640 roku, która spłonęła w wielkim pożarze wsi w 1741r. Przy kościele stoi pomnik upamiętniający mord w Łozowej w 1944r., kiedy to ukraińscy nacjonaliści wymordowali ponad 100 mieszkańców tej wsi. Po zajęciu polskich ziem wschodnich przez ZSRR ocaleli z pogromu mieszkańcy Łozowej wyjechali na tzw. Ziemie Odzyskane, osiedlając się m.in. w Herbutowie. Dopiero w 70. rocznicę tego tragicznego wydarzenia potomkowie Łozowian mogli postawić ten pomnik. W pobliżu kościoła, na pagórku znajdują się nieliczne pozostałe nagrobki dawnych ewangelickich mieszkańców Herbutowa. Warto zwrócić uwagę na pobliski dom podcieniowy oraz na liczne zagrody z czerwonej cegły.

Marianowo – wieś w niezauważalny sposób łącząca się z Herburtowem. Powstała w podobnym czasie co Herburtowo. W dosłownym tłumaczeniu z języka niemieckiego jej nazwa to „wieś Maryi”. Mieszkańcy Marianowa odróżniali się od okolicznych chłopów posiadanym prawem do polowania na wilki i niedźwiedzie, za które po odstawieniu do zamku wieleńskiego dostawali zapłatę. (Zazwyczaj prawo polowania na grubego zwierza było dla właścicieli ziem). W przywileju dla wsi z 1677 r. zakazano mieszkańcom samodzielnego mielenia zboża na żarnach domowych; zobowiązani byli do korzystania z usług młyna w Mniszku. Mogli zaś jak mieszkańcy innych wsi olenderskich warzyć cienkie piwo na swoje potrzeby. W odróżnieniu od nich chłopi mieszkający we wsiach sołtysich musieli zaopatrywać się w piwo w pańskim browarze. Osadnicy w tej wsi pochodzili z Dolnych Niemiec i swoją wieś zwali w dialekcie (Plattdeutsch) Margendorf. Pomimo znacznego oddalenia wsi od Noteci, w kwietniu 1888 roku woda podeszła pod zabudowania. W miejscu gdzie droga asfaltowa skręca w lewo łącząc się z główną drogą z Wielenia do Krzyża, nasz szlak biegnie dalej prosto prowadząc na tyłach dawnego parku pałacowego w Wieleniu.

Wieleń – szlak przekracza strumień płynący wzdłuż parku, pozostałość po dawnej fosie zamkowej i wiedzie przez nadnoteckie łąki zbliżając się do rzeki. Dojeżdżając do drogi asfaltowej skręcamy w lewo. Po przekroczeniu torów kolejowych jedziemy przez Wieleń Północny – dawniej osobne miasto intensywnie budowane przez Niemców po Traktacie Wersalskim, kiedy to tereny na południe od Noteci włączono do odrodzonego państwa polskiego. Dla podtrzymania roszczeń do utraconych ziem rozpoczęli budowę miasta nazwanego Wieleń Niemiecki. W krótkim czasie powstał rynek z kościołem, parkiem i otaczającą zabudową. Opuszczając miasto szlak wchodzi w duży teren leśny. Droga przekracza po kilku kilometrach Bukówkę. Przed mostem po lewej stronie duży parking, gdzie można się zatrzymać i zejść w dół nad rzekę. Jadąc dalej wkrótce skręcamy w prawo w leśną drogę do Kuźniczki.

Kuźniczka – to niewielka wieś posiadająca długą historię. Nazwa, podobnie jak nazwa Kuźnicy Czarnkowskiej, pochodzi od kuźnicy żelaza działającej tu w dawnych wiekach. Wzmianki o tej kuźnicy pochodzą z roku 1563. Miała też trzy koła młyńskie. Próby lokowania wsi w jej okolicy podjęto około roku 1600 zakładając osadę Buczek (od której wzięła nazwę rzeka Bukówka, zwana wcześniej Miskową od młyna w Mniszku). Mieszkańcy z powodu słabych gleb porzucili swoją wieś a na jej miejscu właściciele Wielenia założyli folwark zwany Kottenhammer (Kuźnica Kocieńska). Ostatnia kuźnica zaprzestała swojej działalności w 1653 r. z powodu nieopłacalności produkcji. W 1660 zbudowano nowy młyn i tartak nad wykopanym w tym celu kanałem. W roku 1900 staw młyński spuszczono z powodu regulacji rzeki a młyn zaprzestał działalności. W roku 1795 na Bukówce otwarto kolejny młyn. Przywilej wystawiono dla Johanna Friedricha Schmidta. Nowy Młyn, bo tak nazywał się ten zakład działał jeszcze w latach 50-tych XX wieku; w późniejszych latach wykorzystując spiętrzenie wody w stawie młyńskim założono tutaj stawy rybne. Wyjeżdżając z Kuźniczki zwróćmy uwagę na ostatni dom z czerwonej cegły po lewej stronie; jest to dawny dom modlitwy ewangelickich mieszkańców wsi. Polna droga kieruje do „betonówki” prowadzącej z Trzcianki do Wielenia. Szlak wiedzie dalej do wsi o licznych zabytkowych domach.

Kocień Wielki – niewielka wieś, która została założona w 1611 r. przez Zofię Czarnkowską. W polskich źródłach z XIX wieku zwana była „Koty Wielkie”. Karczmarz tej wsi musiał na żądanie właściciela wsi odbyć dwie jazdy rocznie z towarem na trasie do Szczecina wozem zaprzężonym w parę koni. Piwo musiał kupować w pańskim browarze w Żelichowie lub Wieleniu. Pierwszy kościół we wsi wybudowano już w 1620 r., zastępując go obecnie stojącym obiektem szachulcowym z roku 1844. Zachowała się ładna brukowana droga prowadząca w głąb wsi. W centrum znajduje się budynek dawnej szkoły z 1915 r., a nieco dalej dawna gospoda z widocznymi jeszcze niemieckimi napisami. Brukowaną drogą przez wieś wyjeżdżamy na północ w stronę Dzierżążna Wielkiego. Wkrótce staje się ona zwykłą polną drogą wiodącą do kolejnej wsi, malowniczo położonej nad jeziorem, od którego zaczynamy jej poznawanie.

Dzierżążno Wielkie – to ładnie położona nad jeziorem tej samej nazwy wieś sołecka. Szczyt swego rozwoju osiągnęła w 1885 r., kiedy było 883 mieszkańców. Przywilej na założenie wsi wystawił Piotr Czarnkowski w 1593 roku. Zaplanowano duże rozmiary nowo lokowanej wsi; miało w niej zamieszkać 30 chłopów i 6 kosatów (którym celowo wyznaczano działki o małej powierzchni, aby nie mogli się z nich utrzymać i musieli zatrudniać się u bogatszych gospodarzy, co rozwiązywało problem braku rąk do pracy). W 1631 r. we wsi było już 51 domów. Piękny kościół szachulcowy pochodzi z 1778 r.; stoi na miejscu pierwszej budowli wzniesionej z surowych dyli drewnianych w 1595 roku. Dobudowana wieża wzniesiona jest w całości z drewna. Większe budynki we wsi to stojący na wyjeździe w stronę Wielenia dawny komisariat policji z 1922 r. obsługujący wówczas 14 okolicznych wsi oraz stojący nad jeziorem przedwojenny dom spokojnej starości. Sporych rozmiarów jest budynek szkolny przy którym biegnie nasza trasa. Asfaltową drogą pośród pól i lasów jedziemy do kolejnej wsi na trasie. Na skraju lasu roztacza się rozległy widok leżący w dole Gieczynek.

Gieczynek – urokliwa wieś bez współczesnej zabudowy. Prawdopodobnie nie została zniszczona podczas ofensywy Armii Czerwonej w 1945 r. i było w niej wystarczająco dużo budynków dla chętnych do zamieszkania po wojnie, którzy nie musieli stawiać nowych domów. Wieś podczas jej założenia w 1600 r. nazwano „Hansfelde” (Janopole) od imienia właściciela dóbr wieleńskich Jana Czarnkowskiego. Osiedlający się we wsi chłopi swoją ziemię otrzymali za darmo w zamian za 3 dni pańszczyzny w tygodniu. W 1632 r. była to wieś zamieszkała przez osadników pochodzących z Niemiec. Wszyscy byli ewangelikami a swój pierwszy kościół zbudowali już w roku 1606. Jego następcą był wybudowany w 1787 r. według projektu miejscowego chłopa Daniela kościół szachulcowy kryty gontem. Budowla łącznie z drewnianą wieżą wzniesiona została przez mieszkańców wsi. Przetrwała wojny, ale spięcie instalacji elektrycznej w 1986 r. położyło jej kres. W miejscu tego kościoła postawiono nowy. W pobliżu kościoła znajduje się dawna szkoła – obecnie świetlica wiejska, a przy niej dobre miejsce odpoczynku nad malowniczym stawem. Z Gieczynka szlak prowadzi przez las, w którym po lewej stronie drogi w oddaleniu kilkuset metrów ciekawostka przyrodnicza „Roztańczony las”. Prowadzi do niego szlak nordic walking. Na niewielkim obszarze zgrupowały się sosny o dziwacznie powyginanych pniach, wyglądające jak falujące trawy.

Dębogóra – wieś położona w pagórkowatej okolicy. Powstała w początkach XVII wieku. Miejscowi chłopi posiadali łąki położone aż nad Notecią. Ozdobą wsi jest dwór z początku XIX wieku obecnie hotel. W centrum wsi staw, nad którym znajduje się zagroda szachulcowa. Na wzniesieniu kościół z 1897 r. z wyposażeniem ze starego kościoła drewnianego. Mieszkańcy byli ewangelikami i nie mieli szczęścia do pastorów; pierwszy z nich z powodu niskich dochodów opuścił parafię, trzeci został zabity przez katolików, kiedy wracał z Zielonowa po odprawieniu mszy, ósmy z kolei przypisywał sobie ponadnaturalne siły i zniknął, kiedy chciał to sprawdzić Sapieha – ówczesny właściciel Wielenia.

Wizany – nazwa jest spolszczonym brzmieniem niemieckiej nazwy Fissahn, pochodzącej od dawnej bażanciarni (Fasanerie) istniejącej w tym miejscu. Wieś olenderska o rozrzuconej zabudowie swój początek datuje na rok 1718, kiedy Jan Kazimierz Sapieha sprzedał pierwszą parcelę na terenie wsi osadnikowi o nazwisku Balthasar Hanisch. Parcele we wsi były małe więc wielu chłopów przeniosło się do Górnicy, pomimo wysokiego czynszu w tamtej wsi. Wizany nie miały własnej szkoły ani kościoła, korzystając z sąsiednich miejscowości. Pamiątką po tamtych czasach są drzwi wejściowe kościoła w Hucie Szklanej, podzielone niesymetrycznie; mniejsza połowa drzwi oznaczała miejsce przewidziane za nimi dla wiernych z Wizan. W niewielkim lasku zachowały się pozostałości dawnego cmentarza, na którym jeszcze niedawno stała kaplica. Znajdują się tutaj liczne nagrobki w różnym stylu.

Huta Szklana – wieś położona jest przy dawnej drodze z Trzcianki do mostu na Drawie w Łokaczu służącej do transportu sukna wyprodukowanego w trzcianeckich warsztatach do Brandenburgii. Początki wsi opisane są w księgach parafialnych Kocienia Wielkiego; w 1708 r. na ziemię wieleńską z Węgier przybył niejaki Johann Georg Brocks – wytwórca szkła. Rok później na terenie dzisiejszej wsi założył hutę szkła działającą do lat przed 1772 rokiem. W 1716 r. komisarz dóbr wieleńskich wydał zarządzenie dotyczące utworzenia wsi olenderskiej, nie wystawiono typowego przywileju. Parcele wyznaczono nad strugą płynącą z Żelichowa (zwaną obecnie Człopica). Gospodarstwa wsi produkowały dużą ilość mleka dzięki czemu wybudowano własną mleczarnię. Pierwszy kościół powstał dopiero w 1774 r. w formie szachulcowej. Obecny wygląd odbiega od pierwowzoru, gdyż ściany zostały otynkowane. Mimo to jest to najstarszy obiekt zabytkowy gminy Krzyż Wielkopolski. Na wprost kościoła na dziedzińcu dawnej szkoły rośnie dąb – pomnik przyrody. Zagrody wsi leżą w znacznych odległościach od siebie w kilku większych grupach.

Brzegi – wieś założona w 1716 r. przez Jana Kazimierza Sapiehę. Zabudowa wsi jest rozrzucona na znacznym terenie. Zachował się ewangelicki dom modlitwy z połowy XIX wieku zajmujący część budynku, który mieści w sobie także dawną szkołę. Przy nim resztki cmentarza i dzwonnica betonowa, która zastąpiła drewnianą z 1881 roku. Ze skrzyżowania w Brzegach skręcamy w prawo w drogę, która prowadzi do mostu na Człopicy; na kolejnym rozdrożu jest tablica informacyjna z mapą a obok dawny cmentarz.

Jedziemy dalej do mostu na Człopicy, niewielkiej rzeki wypływającej na południe od Człopy; liczy ona 29 km długości. Przez mostek w stronę Krzyża, obok dużych cmentarzy po obu stronach drogi. Ulicą Wojska Polskiego dojeżdżamy do punktu startu w Krzyżu.

Źródło: „Rowerem przez obszar NGR” – Krzysztof Bogdanowicz

Położona wśród lasów i jezior Trzcianka, od niedawna może poszczycić się atrakcją, która jest ewenementem na skalę krajową, a nawet europejską. Powstał tutaj bowiem raj dla amatorów wakeboardingu. Co go wyróżnia? W odróżnieniu od innych wake parków zlokalizowanych w Polsce i na świecie, nie jest to obiekt komercyjny. Dlaczego? Ponieważ powstał z pasji, a nie w celach zarobkowych.

„Jeździliśmy po świecie, żeby pływać. Zwyczajnie irytowało nas to, że mieszkańcy naszego regionu nie mogą tego spróbować. Chcieliśmy, aby takie miejsce powstało w Trzciance. Procedury trwały trzy lata i w tym roku w końcu się udało” – opowiadają Marcin Łaszkiewicz i Łukasz Kramkowski – miłośnicy sportów wodnych, kierujący Stowarzyszeniem Trzcianecki Klub Sportów Wodnych, odpowiedzialni za powstanie tego wyjątkowego miejsca.

Oficjalne otwarcie atrakcji miało miejsce 1 lipca bieżącego roku, jednak mieszkańcy regionu mogli swoich sił w tym sporcie spróbować wcześniej – dzień otwarty odbył się podczas tegorocznej majówki. Obiekt od początku cieszył się dużym zainteresowaniem – wszystko jest oczywiście uzależnione od pogody, ale lista chętnych jest zwykle zapełniona. Pomysłodawcy chcą, aby obiekt w kolejnych latach funkcjonował w niezmienionej formie, czyli był nadal darmowy i dostępny dla każdego. Droga do powstania WakeParku była długa i wyboista, ale najważniejszy jest efekt, który udało się osiągnąć…

„Najpierw musieliśmy uzyskać pozwolenie wodnoprawne. Jako stowarzyszenie nie mieliśmy możliwości takiego pozwolenia dostać, dlatego wystąpiła o nie Gmina Trzcianka. Do tego dokumentacja dotycząca bezpieczeństwa, regulaminy i analiza ryzyka. To wszystko trwało długo i było trochę zniechęcające Na szczęście po drodze trafiliśmy na firmy i ludzi, którzy chcieli nam pomóc. Przekazali nie tylko pieniądze, ale także swój wolny czas” – dodają Marcin i Łukasz.

Wiele osób, które swój pierwszy raz na desce mają przed sobą, obawia się, że sobie nie poradzą. Jednak według organizatorów jest to dość prosty sport, a jedyną umiejętnością jaką należy posiadać jest chodzenie – musimy umieć utrzymać równowagę. Poza tym ważne jest abyśmy swobodnie czuli się w wodzie i ją po prostu lubili. Na miejscu operatorzy wyciągu krok po kroku wszystko tłumaczą, pomagają dobrać kask, kamizelkę, buty i deskę, a następnie instruują jak poruszać się na pomoście oraz w wodzie. Sprzęt, na którym będziemy pływać jest najwyższej jakości – nie musimy martwić się o swój komfort i bezpieczeństwo. Najmłodsza amatorka deski, która regularnie odwiedza WakePark w Trzciance ma sześć lat – i chociaż początkowo czuła opór przed wypłynięciem na głęboką wodę, w tym momencie bez obaw porusza się po całej długości wyciągu.

Obiekt w Trzciance jest wyposażony w wyciąg 2.0, który jest najlepszy do nauki pływania. Oznacza to, że na miejscu czeka na nas jeden wyciąg i jeden operator, który skupia się na podopiecznym. Jednocześnie jest to doskonałe miejsce dla tych, którzy doświadczenie już mają i chcą szlifować swoje umiejętności oraz skorzystać z dostępnych przeszkód, a tych w Trzciance jest 4 - kicker L, unitKicker m – wakepro, slider 20 m - wake toys, rura 22 m - wake station.

Czy jest to jednak sport dla każdego? „Do pływania niezbędne są sprawne ręce. Trzeba w nie chwycić holkę czyli uchwyt linki holowniczej. Pływały u nas już osoby niepełnosprawne intelektualnie i ten sport nie sprawiał im żadnego problemu. Osoby niepełnosprawne od pasa w dół muszą mieć sprzęt dopasowany do siebie, zrobiony na zamówienie. Nie jesteśmy więc w stanie zapewnić im butów i deski, ale w kolejnym sezonie infrastruktura będzie przygotowana w taki sposób, żeby osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich mogły nas odwiedzać. W najbliższych dniach spotykamy się z projektantem, z którym będziemy rozmawiać na temat ułatwień” - opowiadają pomysłodawcy.

W Marcinie i Łukaszu widać pasję i ogromną satysfakcję z tego, że WakePark powstał i daje radość innym. To, co ich szczególnie motywuje, to obserwowanie tego, jak inni cieszą się ze swoich sukcesów – tego, że udało się wstać, zakręcić czy pokonać przeszkodę. „Głównym celem jest zacząć budować nową historię. Skoro powstała historia przystani żeglarskiej w Trzciance (nad jeziorem Sarcze - przyp. red.) przed II wojną światową, to my chcemy zbudować historię tutaj - i musimy być konsekwentni. Mamy dużo planów, zbyt dużo, aby je wszystkie wdrożyć w pierwszym roku działalności. Naszym dużym sukcesem jest to, że przychodzą tu młodzi ludzie i ze sobą rozmawiają zamiast siedzieć w telefonach. Panuje tu przyjacielska atmosfera. Są osoby, które do nas wracają właśnie dla tej atmosfery i czasu spędzonego razem. To jest dla nas najlepsza zapłata!” – dodają na koniec.

Garść praktycznych informacji:

- z wyciągu można korzystać codziennie do 31 sierpnia, od 10:00 do 18:00,

- na slot (przejazd) trwający 15 minut, można zapisać się wyłącznie osobiście nad Jeziorem Logo w Trzciance,

- z wyciągu samodzielnie mogą korzystać wyłącznie osoby pełnoletnie i potrafiące pływać,

- osoby niepełnoletnie muszą posiadać zgodę opiekunów ustawowych oraz potwierdzenie, że korzystanie z atrakcji odbywa się na własną odpowiedzialność (druki dostępne są na miejscu),

- osoby do 13 roku życia mogą korzystać z wyciągu tylko w obecności i pod nadzorem ustawowego opiekuna,

- organizatorzy udostępniają kaski, kamizelki i deski.

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Alpaki to udomowione zwierzęta stadne występujące głównie w Ameryce Południowej. Ich naturalne środowisko to pastwiska w Andach, jednak świetnie przystosowują się do środowiska, w którym aktualnie przebywają. Do Polski alpaki po raz pierwszy trafiły w 2004 roku i wzbudziły sporą sensację na lotnisku Okęcie w Warszawie. A skąd wzięły się w Kruczu?

30 lat temu do tej małej miejscowości oddalonej 13 kilometrów od Czarnkowa, przeprowadziła się Kinga Zagórska z rodziną. Stworzyli letnisko, które stało się ich domem. "Mieliśmy się w Kruczu chwilowo zatrzymać, ale dzieci poszły tu do przedszkola i szkoły. Przez wiele lat nie mieliśmy sąsiadów– ciężko było się do tego przyzwyczaić, ale teraz nie wyobrażam sobie powrotu do miasta" – wspomina właścicielka AlpakoRaju. Kilka lat temu do rodziny dołączyły alpaki – wesołe zwierzęta nieprzypominające żadnych innych. Armani, Bezik, Choco, Diego, Figo i Ekwador wyznaczyły nowy kierunek w życiu pani Kingi. "Zawsze chciałam mieć działalność agroturystyczną – mam nadzieję, że uda mi się spełnić to marzenie i postawić w przyszłości na naszym terenie domki dla turystów. Alpakami zaczęłam interesować się kilka lat temu, czytać o nich, o ich runie, co można z tym zrobić. Obecnie sama grępluje (rozczesuje – przyp. red.) i przędę na kołowrotku. Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, że będę robić na drutach czapki z wełny z moich alpak. Te wyroby to zwieńczenie mojej działalności".

Pierwsze alpaki nie były kupione z myślą o rozpoczęciu działalności. Wszystko zaczęło się od dwóch osobników – w tym momencie jest ich sześć. "Alpaki strasznie wciągają. Kiedy przyjeżdża młoda alpaka, która ma 8 czy 12 miesięcy i zaczyna się ją wszystkiego uczyć, to nawiązuje się więź. Kiedy staje się dorosła, to zaczyna się tęsknić i myśleć o kolejnym „bobasie” – opowiada z uśmiechem właścicielka. Te wyjątkowe zwierzęta szybko wzbudziły zainteresowanie w okolicy. Spacerowicze z ciekawością je oglądali, chcieli wiedzieć o nich więcej i ich dotykać. Wizyty składane bez zapowiedzi w pewnym momencie stały się niekomfortowe dla właścicieli posesji. Otwarcie AlpakoRaju było więc odpowiedzią na potrzeby, które zauważono wśród społeczeństwa zamkniętego w czterech ścianach – w tym samym czasie rozpoczęła się bowiem pandemia koronawirusa w Polsce.

Zagroda w Kruczu bardzo szybko stała się celem zorganizowanych wycieczek. Miejsce to często odwiedzają osoby niepełnosprawne w różnym stopniu. "Ludzie traktują alpaki jako zwierzęta terapeutyczne i rzeczywiście z obserwacji mogę powiedzieć, że tak jest. Często odwiedzają nas dzieci autystyczne, które z każdą minutą uspokajają się w towarzystwie alpak. Są to bardzo pozytywne i pozbawione agresji zwierzęta. Gdyby ludzie brali z nich przykład, to byłoby cudownie na świecie". Właścicielka AlpakoRaju nie ukrywa, że są pewne aspekty tej pracy, których się nie spodziewała. "Odwiedzam z alpakami Domy Pomocy Społecznej. Często są to dla mnie trudne sytuacje, nigdy nie wiadomo co wydarzy się danego dnia. Jako pierwsi w Polce byliśmy na wizycie z alpakami w zakładzie karnym. Te wszystkie historie zostają we mnie. Ale patrząc z perspektywy czasu uważam, że warto to robić. Daje mi to dużo radości i satysfakcji – mimo wszystko. Przede wszystkim, dlatego że alpaki są po prostu cudowne".

Na spotkanie z alpakami można przyjechać także indywidualnie, umawiając się wcześniej na wizytę. Oprócz kontaktu ze zwierzętami (poza alpakami spotkacie tam kaczki mandarynki, różne gatunki kur i kozy), spacerami i karmieniem, można tam zorganizować różnego rodzaju imprezy okolicznościowe, urodziny z animacjami, ogniska, i sesje fotograficzne. Na najmłodszych czeka plac zabaw – ten tradycyjny oraz dmuchany. Właścicielka organizuje ponadto wydarzenia, których potrzebę zauważa w trakcie wizyt, np. spotkania dla mam z dziećmi, w trakcie których dzieci mają zapewnioną opiekę, a mamy czas na spokojne rozmowy i wymianę doświadczeń.

Mamy nadzieję, że już niedługo odwiedzicie to wyjątkowe miejsce na mapie naszego powiatu i poddacie się alpakoterapii!

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Obszar Gminy obejmuje powierzchnię ok. 163 km². Ponad 60 % terenu gminy stanowią lasy oraz grunty zadrzewione. Administracyjnie gmina dzieli się na 12 sołectw: Drawsko, Drawski Młyn, Pęckowo, Piłka, Marylin, Chełst, Kawczyn, Kamiennik, Kwiejce, Kwiejce Nowe, Pełcza, Moczydła. Siedzibą władz gminy jest wieś Drawsko, położona w północnej części gminy, nad rzeką Noteć. Gmina Drawsko posiada sieć połączeń komunikacyjnych drogami wojewódzkimi: nr 181 Drezdenko – Czarnków, nr 133 Chełst – Kamiennik – Kwiejce – Kwiejce Nowe oraz nr 135 Borzysko Młyn – Piłka – Marylin – Miały – Wieleń. W gminie zlokalizowana jest stacja-przystanek PKP w Drawskim Młynie (zmodernizowana) na trasie Poznań – Szczecin, a w odległości 3 km od Drawska w Krzyżu zlokalizowany jest węzeł kolejowy, w którym przecinają się ważne linie kolejowe zachód-wschód oraz północ-południe (trasa do Berlina). W miarę dogodne połączenia komunikacyjne, przede wszystkim transportem samochodowym, ale również kolejowym sprzyjają rozwojowi turystyki.

Obszar gminy położony jest częściowo w strefie chronionego krajobrazu, stąd przynależność do obszaru Natura 2000 – Europejskiej Sieci Ekologicznej, sieci obszarów chronionych na terenie Unii Europejskiej – Puszcza Notecka PLB 3015. Podstawą prawną ochrony przyrody dla Gminy Drawsko jest Dyrektywa Ptasia.

Lasy zajmują 62,5% powierzchni gminy. Taka struktura wskazuje, iż Gmina Drawsko to gmina z przewagą walorów naturalnych. Warunki przyrodniczo – krajobrazowe wpłynęły na rozwój takich dziedzin gospodarki jak: turystyka, rolnictwo, a także są podstawą do rozwoju w gminie zbieractwa i przetwórstwa runa leśnego. Nic więc dziwnego, że znakiem rozpoznawczym gminy stał się grzyb. Podkreśla to sztandarowa impreza, która w Drawsku odbywa się od 2000 roku. Podczas Odlotowego Festynu Grzybowego „Grzyby, las wokół nas” wybierany jest corocznie Król Grzybobrania. Miejscowość, z której pochodzi król jest stolicą grzybobrania, aż do momentu wyboru nowego króla. W trakcie festynu swoje produkty prezentują firmy, które zajmują się przetwórstwem grzybów. Lasy Gminy Drawsko są bardzo bogate w grzyby. Można tu znaleźć nawet rzadkie i chronione gatunki takie jak: mleczaj rydz, szmaciak gałęzisty, smardz jadalny, czy purchawica olbrzymia.

Oddany do użytku 23 czerwca 2013 roku Park Grzybowy to pionierska inwestycja stworzona przez Samorząd Gminy Drawsko. Warto w tym miejscu wspomnieć, że została dofinansowana w 80% ze środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach działania 413 „Wdrażanie Lokalnych strategii Rozwoju” objętego PROW na lata 2007-2013. To nic innego jak ścieżka przyrodniczo – edukacyjna, więc odnajdą się na niej zarówno mali, jak i duzi sympatycy grzybów. Można tu zobaczyć kilkanaście ogromnych modeli różnorakich grzybów (zarówno tych jadalnych, jak i tych trujących). Przy każdym z nich zostały ustawione tabliczki, które informują o gromadzie, klasie, rzędzie, rodzinie, rodzaju i znaczeniu grzyba. Do tego przeczytać można obszerne opisy przedstawiające wygląd oraz występowanie danego gatunku. To wszystko sprawia, że teren świetnie nadaje się na wycieczkę szkolną, na której uczniowie nie tylko spędzą mile czas, ale także poznają wiele przydatnych informacji. Na gości czekają modele między innymi muchomora, kani, smardzy, koźlarza, kurki, podgrzybka, twardzioszka, czerwidłaka pospolitego, maślaka, gąski, rydza i okazałego borowika. Każdy może dotknąć eksponatu, a kapelusze są na tyle duże, aby można było pod nie wejść. Podczas spaceru, w leśnym zaciszu, na wzgórzu, pomiędzy drzewami spotkać można Króla Puszczy – okazałego jelenia, a nieco dalej zerkającego na przechodniów dzika. Na uwagę zasługują także zawieszone w kilku miejscach budki dla owadów, w tym dla pszczół murarek. Na najmłodszych czekają muchomorkowe domki, w których dzieci mogą się schować, bujaki oraz plac zabaw, gdzie można dać upust dziecięcej energii. Odpoczynek na ścieżce zapewniają drewniane altanki oraz przydrożne ławeczki.

Chyba nie trzeba nikogo namawiać do odwiedzenia Parku Grzybowego w Piłce, więc zapraszamy na przygodę!

Źródło: gminadrawsko.pl

Red. Klaudia Wieczorek – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Karta EKUZ jest wystawiana na każdą osobę oddzielnie, także na dziecko. Należy jednak pamiętać, że jest ona ważna jedynie z dowodem tożsamości dziecka lub rodzica. Warto w tym miejscu wspomnieć, że osoba niewidoma lub niedowidząca może poprosić o oznakowanie karty naklejką z tekstem w alfabecie Braille’a. Nie ma możliwości, aby jedna karta została wystawiona dla całej rodziny. Jej wyrobienie jest całkowicie bezpłatne. EKUZ otrzymają osoby, które są ubezpieczone (np. pracujące czy będące na emeryturze) oraz osoby nieubezpieczone, które mają prawo do leczenia na podstawie szczególnych uprawnień (np. dzieci do lat 18, które nie mogą być zgłoszone do ubezpieczenia przez rodzica lub dziadka). Karta potwierdza, że masz prawo do leczenia w czasie wyjazdów turystycznych lub zawodowych do większości krajów europejskich. Są to: kraje Unii Europejskiej, Islandia, Liechtenstein, Norwegia, Szwajcaria, Wielka Brytania. Karta jest również ważna na terytoriach zamorskich: francuskich (Gwadelupa, Martynika, Reunion, Saint Pierre-et-Miquelon i Gujana Francuska), portugalskich (Azory i Madera) oraz hiszpańskich (Majorka i Wyspy Kanaryjskie). Należy pamiętać, że EKUZ jest ważna wyłącznie z dowodem tożsamości. Warto też wspomnieć, że nie obowiązuje na Wyspach Normandzkich i wyspie Man, w Monaco, San Marino i Watykanie. Karta EKUZ daje przede wszystkim opiekę w nagłych sytuacjach związanych ze zdrowiem, dlatego też warto pamiętać, aby przed wyjazdem zagranicznym taką kartę wyrobić.

Jak uzyskać EKUZ

Wniosek o EKUZ możesz złożyć na pięć sposobów: osobiście w dowolnym oddziale lub delegaturze NFZ, za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej ePUAP, za pośrednictwem Internetowego Konta Pacjenta (IKP), pocztą tradycyjną, na adres dowolnego oddziału lub delegatury NFZ oraz pocztą elektroniczną (tylko w przypadku pracowniczych wniosków o EKUZ). Do wydania karty wymagane są odpowiednie dokumenty:

1.       legitymacja – potwierdza kontynuację nauki, gdy skończyłeś 18 lat, jesteś uczniem, studentem lub na studiach doktoranckich i zostałeś zgłoszony do ubezpieczenia jako członek rodziny,

2.       dokument A1 – wydany przez ZUS lub KRUS, gdy wyjeżdżasz w związku z wykonywaniem pracy (wydawany jest przez ZUS w formie elektronicznej, musisz jednak sprawdzić jego autentyczność – przeprowadzić weryfikację dokumentu na stronie ZUS lub za pomocą weryfikacji podpisu elektronicznego),

3.       dokument U2 - wydany przez urząd pracy, gdy wyjeżdżasz w celu poszukiwania pracy,

4.       upoważnienie – jeśli wniosek składasz za inną osobę.

W pozostałych przypadkach prawo do świadczeń zostanie potwierdzone na podstawie danych z bazy. Wówczas dostaniesz kartę bez okazywania żadnych dodatkowych dokumentów.

EKUZ dostaniesz od ręki w przypadku składania wniosku osobiście. W innym przypadku trwa to do 5 dni, ale od czerwca do września oddział wojewódzki może wydłużyć okres rozpatrzenia wniosku do kilkunastu dni. Jeśli składasz wniosek przez Internetowe Konto Pacjenta, otrzymasz informację o wygenerowaniu karty lub o negatywnej weryfikacji wniosku i jego odrzuceniu wraz z podaniem przyczyn takiej decyzji. Jeśli wniosek składasz za pośrednictwem IKP lub ePUAP, możesz sprawdzić online jego status. Wystarczy, że wejdziesz na stronę: statussprawywue.nfz.gov.pl i wprowadzisz identyfikator sprawy, który przyjdzie na Twój adres e-mail.

Kartę odbierzesz osobiście lub przez pełnomocnika, którego do tego upoważnisz. Zrobisz to w oddziale lub delegaturze NFZ, w których składasz lub do których wysyłasz wniosek. EKUZ możesz również otrzymać pocztą – musisz zaznaczyć taką opcję we wniosku.

Ważność karty EKUZ

- 20 lat – karta wydana dla osób, które pobierają świadczenie emerytalne i osiągnęły wiek emerytalny,

- do 18. roku życia – karta wydana dla osób, które są zgłoszone do ubezpieczenie zdrowotnego jako członek rodziny, mają własny tytuł do ubezpieczenia lub pobierają rentę,

- 5 lat – karta wydana dla osób, które pobierają świadczenia emerytalne i nie osiągnęły wieku emerytalnego oraz dla osób, które nie mają skończonych 18 lat i ubezpieczenia, ale mają obywatelstwo polskie,

- 3 lata – karta wydana dla osób ubezpieczonych, które: są zatrudnione, prowadzą pozarolniczą i rolniczą działalność gospodarczą; pobierają zasiłek/ świadczenie przedemerytalne,

- 18 miesięcy – karta wydana dla osób ubezpieczonych, które: pobierają rentę i mają więcej niż 18 lat; są zgłoszone do ubezpieczenie zdrowotnego jako członek rodziny w wieku powyżej 18 lat; są studentami, uczniami, doktorantami; są uczniami, mają więcej niż 18 lat i własny tytuł do ubezpieczenia,

- 6 miesięcy – karta wydana dla: nieubezpieczonych kobiet w okresie ciąży i porodu, które mają obywatelstwo polskie i mieszkają na terytorium RP; nieubezpieczonych kobiet w okresie ciąży i porodu, które mają status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą albo zezwolenie na pobyt czasowy oraz mieszkają na terytorium RP; dzieci, które uzyskały status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą albo zezwolenie na pobyt czasowy i mieszkają na terytorium RP; osób zatrudnionych na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług; osób wykonujących pracę nakładczą,

- 2 miesiące – karta wydana dla bezrobotnych zarejestrowanych w urzędzie pracy; niewymienionych wcześniej osób ubezpieczonych,

- 90 dni – karta wydana dla osób, które spełniają kryterium dochodowe do otrzymywania świadczeń z pomocy społecznej i są uprawnione na podstawie art. 54 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowych ze środków publicznych,

- 42 dni – karta wydana dla kobiet w okresie połogu, które mają obywatelstwo polskie na terytorium RP.

Zasady korzystania z EKUZ

Prawo do leczenia przysługuje na tych samych zasadach, na jakich korzystają z niego obywatele kraju, do którego się udajesz (lista świadczeń bezpłatnych i płatnych w poszczególnych krajach znajduje się na stronie www.nfz.gov.pl). Dlatego też, jeśli w danym państwie jest obowiązek zapłacenia części kosztów za wizytę u lekarza, to i Ty za nią zapłacisz. Najczęściej rozliczanie leczenia odbywa się między instytucjami (NFZ i jego odpowiednikiem w danym kraju). Może być też tak, że – chociaż masz ze sobą EKUZ – musisz najpierw zapłacić za leczenie i dopiero po powrocie do Polski składasz wniosek o refundację (wniosek znajdziesz na stronie NFZ). Podobnie jak w Polsce, za granicą nie wszyscy lekarze mają umowy z ubezpieczalnią. Dlatego zanim skorzystasz z usług lekarza, sprawdź, czy jesteś u takiego, który honoruje kartę EKUZ. Karta nie pokrywa kosztów powrotu do kraju w związku z nagłym zachorowaniem. Czasami jednak leczenie w ramach EKUZ będzie musiało być długie i kosztowne. Jeśli w tym przypadku okaże się, że transport do Polski będzie tańszy, możesz złożyć wniosek o pokrycie kosztów transportu do miejsca dalszego leczenia w kraju. W wielu krajach EKUZ nie obejmuje pomocy, której udzielają ratownicy górscy po wypadkach narciarskich. Jest to uznawane za świadczenie prywatne. Musisz wtedy zapłacić za to, że ratownicy zwiozą cię ze stoku i opatrzą.

Podsumowując, zakres leczenia z EKUZ jest ograniczony. Masz prawo tylko do leczenia niezbędnego i nieplanowanego, w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej danego państwa, na tych samych zasadach, na jakich korzystają z niego obywatele danego kraju. Świadczenia dostępne na kartę EKUZ najczęściej nie obejmują kosztów akcji ratunkowych w krajach UE/EFTA. Dlatego jeśli np. uprawiasz sporty wiążące się z takim ryzykiem – koniecznie sprawdź przed wyjazdem do danego kraju zasady udzielania pomocy na kartę EKUZ oraz rozważ dodatkowe ubezpieczenie komercyjne.

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Źródło: pacjent.gov.pl

                www.nfz.gov.pl

Zbliżające się wakacje i coraz cieplejsze dni, przyciągną nad wodę rzeszę miłośników kąpieli i zabaw w wodzie. 15 czerwca sezon kąpielowy rozpoczął się nad Jeziorem Dużym w Lubaszu i na „Nowej Plaży” nad Jeziorem Sarcze w Trzciance i potrwa tam do 31 sierpnia. Zażywać kąpieli nad Jeziorem Królewskim w Krzyżu Wielkopolskim, nad jeziorem Logo i „Starej Plaży” nad jeziorem Sarcze w Trzciance będzie można od 1 lipca do 31 sierpnia. Kompleks basenów na terenie Ośrodka Sportu i Rekreacji w Czarnkowie czynny jest od 1 czerwca do 1 września. Wszystkie kąpieliska w sezonie otoczone są opieką wykwalifikowanych ratowników. O bezpieczeństwo nad powiatowymi plażami dba Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe Województwa Wielkopolskiego Oddział Miejsko-Powiatowy „Anioły” w Trzciance.

Aby po kąpielach pozostały wyłącznie miłe wspomnienia, warto na bieżąco monitorować komunikaty o stanie wody. Jakość wody w kąpielisku możesz sprawdzić on-line od 1 czerwca do 30 września na stronie Serwis Kąpieliskowy . Państwowa Inspekcja Sanitarna prowadzi badanie wody nie wcześniej niż 10 dni przed otwarciem sezonu kąpielowego danego kąpieliska. Następnie organizator wykonuje nie mniej niż trzy badania w sezonie kąpielowym, w okresie funkcjonowania kąpieliska. Przerwa między badaniami nie może przekraczać miesiąca. Parametry danego kąpieliska można także na bieżąco sprawdzać na stronie Dziennik Ratownika

Kąpieliska w naszym powiecie rozwijają się z roku na rok. Są przygotowane tak, aby można było na nich spędzić czas rodzinnie i bezpiecznie. Każde z nich ma wyznaczone strefy dla nieumiejących pływać oraz dla tych, którzy w wodzie czują się swobodnie. Jezioro Duże w Lubaszu to urokliwe miejsce otoczone lasami. Nad jego brzegiem znajduje się ośrodek wypoczynkowy wyposażony w bazę noclegową. Odpoczywający mogą skorzystać z dużego placu zabaw dla dzieci i szerokiej, piaszczystej plaży. Na miłośników wodnych przygód czeka wypożyczalnia sprzętu. Przy plaży znajduje się miejsce do gry w siatkówkę, boisko do piłki nożnej ze sztuczną nawierzchnią, kort do tenisa ziemnego i obiekt gastronomiczny.

Kąpielisko na jeziorze Królewskim w Krzyżu Wielkopolskim wydzielono w 2019 r. Oprócz kąpieli wodnych na mieszkańców i turystów czeka tam plac zabaw, lokal gastronomiczny, a w pobliżu stadion miejski.

Największy rozwój możemy zauważyć nad jeziorem Logo w Trzciance. W ostatnich latach bardzo mocno podniesiono jego atrakcyjność. Wpływ na to miało między innymi powstanie Wodnego Placu Zabaw – darmowej atrakcji, w której skład wchodzą: wieża ze zjeżdżalnią, bieżnie łączące, rampy do wchodzenia na park wodny i ośmiokątna trampolina. Przy plaży znajdziemy także boisko przeznaczone do gry w piłkę plażową, zaplecze szatniowo - sanitarne z toaletą przystosowaną do potrzeb osób z niepełnosprawnościami. W 2024 roku do użytku oddano Wake Park, który będzie dostępny nieodpłatnie od 1 lipca do 31 sierpnia, codziennie przez 8 godzin. Kiedy po wszystkich atrakcjach dopadnie nas głód, mamy do wyboru ofertę dwóch lokali gastronomicznych, w których każdy znajdzie coś dla siebie.

Nad Jeziorem Sarcze w Trzciance mamy do wyboru dwie plaże. Przy kąpielisku obok ,,Nowej Plaży”, znajduje się Centrum Wędkarstwa, Turystyki Wodnej i Ratownictwa Wodnego, w którym mieści się wypożyczalnia sprzętu wodnego. Na plaży można grać w piłkę siatkową oraz koszykówkę. W pobliżu znajdują się: stadion sportowy, korty tenisowe, hotel, parking, punkty gastronomiczne oraz Park Ryb Słodkowodnych, który na pewno docenią rodziny z dziećmi. Druga plaża nazywana przez mieszkańców „Starą” oferuje zewnętrzną siłownię, punkt gastronomiczny, Centrum Fitness & Squash oraz drewniane wiaty ze stołami i ławkami. Dzieci na pewno zainteresuje mini park linowy i mały plac zabaw.

Jeżeli odpoczynek na piaszczystej plaży nie jest waszą ulubioną rozrywką, to do wyboru macie też otwarty obiekt basenowy przy Ośrodku Sportu i Rekreacji w Czarnkowie. Pływalnia czynna jest sezonowo od 01.06. do 1.09.2024 (w zależności od pogody). Jest to basen odkryty, który posiada 2 niecki basenowe - dużą o wymiarach 50 m×20 m i głębokości 1,2 m - 1,8 m oraz małą o wymiarach 20 m×10 m i głębokości 0,4 m - 1,2 m. Dodatkową atrakcją jest wysepka z fontanną - grzybek z kaskadą wodną i dysze do jacuzzi. Wokół basenu znajdują się trawniki, plac zabaw dla dzieci, boisko do siatkówki plażowej z łapaczem do piłki, stanowisko do koszykówki, tenisa stołowego, minigolfa i kręgli oraz stół do gry w szachy. Tuż obok basenu znajdują się korty tenisowe oraz stadion piłkarski, rampa dla rolkarzy i siłownia. Każdy miłośnik spędzania wolnego czasu na świeżym powietrzu znajdzie coś dla siebie.

Mimo tego, że każde z kąpielisk jest strzeżone, nie powinno to uśpić naszej czujności. Przebywając w mocno nasłonecznionych miejscach pamiętajmy o odpowiednim nawodnieniu i ochronie przeciwsłonecznej. Bezwzględny zakaz dotyczy skakania „na główkę” oraz kąpieli pod wpływem alkoholu. Niech zabawy w wodzie będą rozsądne i pozostaną po nich tylko dobre wspomnienia!

Marta Burakowska – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Dzieci miewają najróżniejsze pasje… Jedną z nich (dosyć nietypową!) jest jazda na motocyklach. W Siedlisku w gminie Trzcianka nie ma problemu, aby spełnić nawet takie dziecięce marzenie. Zarówno najmłodsi, jak i dorośli mogą tam spróbować swoich sił na torze PitBike. Jest to doskonały sposób, aby dać upust emocjom, kreatywnie, a przede wszystkim na świeżym powietrzu, spędzić czas z rodziną czy pokonać własne słabości. Sami właściciele nie spodziewali się aż takiego sukcesu. Gdy zaczynaliśmy, wiele osób mówiło, że nie znajdziemy tu absolutnie nikogo, kto chciałby uprawiać tak niszowe sporty. Tymczasem, mamy stałą ekipę trenującą z nami od roku, ciągle przyjmujemy nowych członków, organizowane przez nas pikniki i eventy są zawsze oblegane, przyjeżdżają do nas na treningi adepci Akademii Żużlowej Polonii Piła. Rok temu w najśmielszych snach nie marzyliśmy o tym, że tak nam się to wszystko ładnie poukłada – opowiada Martyna Gawron, właścicielka PitBike Trzcianka.

Wiele osób może się zastanawiać skąd u małych dzieci pomysł na to, żeby spróbować jazdy na motocyklach. Wszystko zaczęło się od udziału w evencie organizowanym w Trzciance (Cross Country – II Runda Ogólnopolskich Mistrzostw Pomorza Zachodniego - przyp. red.). Nasze maluchy zobaczyły inne dzieci jeżdżące na pitbike’ach i przepadły. Koniecznie chciały tego spróbować. Przez rok jeździliśmy do Motoklubu Oborniki. Dojazd w jedną stronę zajmował godzinę, potem dwugodzinny trening i powrót. Te wyjazdy mocno obciążały nas czasowo. Pomyślałam, że coś musi się zmienić, bo tak nie da się funkcjonować. Tak to się zaczęło – wspomina Martyna.

Czym właściwie jest pitbike? To mały motocykl używany głównie do celów rekreacyjnych, jazdy kaskaderskiej i wyścigów motocrossowych. Przestrzeń, na której odbywają się wyścigi popularnie nazywana jest pitem. Tor w Siedlisku znajduje się nieopodal samej wsi więc jazda na motocyklu odbywa się w pięknych okolicznościach przyrody. Sporo czasu zajęło nam znalezienie odpowiedniego terenu, do którego będzie można dojechać autem. Ważne też było, żeby nie przeszkadzać sąsiadom – teraz oni trenują z nami – kontynuuje Martyna.

Spróbować swoich sił może każdy – poczynając od zupełnych amatorów, którzy na miejscu zostaną przeszkoleni, po tych już zaprawionych w jeździe. Dla najmłodszych dzieci przeznaczone są minicrossy (podobne gabarytowo do rowerków biegowych), na których uczą się balansu i zasad panujących na treningach. Sprzęt dla młodzieży i dorosłych dobierany jest indywidualnie, w zależności od wzrostu, wagi oraz poziomu umiejętności.

Do Siedliska przyjeżdżają całe rodziny i spędzają aktywnie czas, przy okazji urządzając sobie piknik na pięknym terenie przy torze. Adrenalina i endorfiny, które towarzyszą jeździe są uzależniające, co mogą potwierdzić stali bywalcy toru. Jazda odbywa się w kontrolowanych, bezpiecznych i legalnych warunkach, a pozostali pasjonaci tego sportu, zawsze gotowi są do wsparcia i udzielenia pomocy. Uczymy robić niebezpieczne rzeczy w bezpieczny sposób. Wpajamy zasady bezpiecznego zachowania - nie wsiada się na motocykl bez kasku i ochraniaczy, na motocyklach nie szalejemy, myślimy za siebie i za innych. Decydując się na trenowanie motocrossu trzeba pogodzić się z tym, że jest to sport ekstremalny i kontuzjogenny. To nie szachy. – dodaje Martyna.

Koszt skorzystania z atrakcji waha się od 40 zł za wypożyczenie minicrossa elektrycznego, do 150 zł za wypożyczenie pitbike’a. Osoby początkujące do pierwszych zajęć muszą doliczyć koszt opieki trenerskiej, który wynosi 50 zł. Istnieje możliwość przyjazdu z własnym sprzętem, a opłata za skorzystanie z toru to 30 zł.

Tekst: Marta Burakowska - Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Zdjęcia: Martyna Gawron, Marta Burakowska

Głównym celem tego spotkania była promocja szlaku wodnego pod wspólną nazwą Wielka Pętla Wielkopolski oraz turystyki i rekreacji opartej o trasy wodne. Wielka Pętla Wielkopolski to najdłuższy w Polsce szlak wodny. Niemal 700 kilometrów dróg wodnych, które oplatają całą Wielkopolskę obejmując dwie największe rzeki regionu: Wartę i Noteć, a także sieć kanałów oraz połączonych z nimi jezior we wschodniej części Wielkopolski. Wielka Pętla Wielkopolski tworzy zamknięty pierścień, ale ponadto jest doskonale skomunikowana z innymi drogami wodnymi. Od zachodu posiada poprzez Odrę połączenie ze szlakami wodnymi Niemiec, a poprzez Kanał Bydgoski z rzekami Drogi Wodnej E-70. Dzięki Pętli można zatem przepłynąć z Antwerpii, przez Berlin i Wielkopolskę, dalej Kanałem Bydgoskim aż do Wisły i Gdańska, a nawet do litewskiej Kłajpedy.

Organizatorzy i patroni niedzielnego spotkania na czarnkowskiej przystani zadbali o moc atrakcji dla młodszych i starszych, więc od wczesnych godzin przedpołudniowych miejsce to tętniło życiem i każdy mógł znaleźć coś dla siebie. Oficjalne otwarcie imprezy nastąpiło godzinę po południu od powitania zaproszonych gości, wśród których znaleźli się między innymi: posłowie na Sejm RP Maria Małgorzata Janyska i Piotr Głowski, senator Waldy Dzikowski, wiceprzewodnicząca Parlamentu Europejskiego Ewa Kopacz, członek Zarządu Województwa Wielkopolskiego Jacek Bogusławski oraz radny Sejmiku Adam Bogrycewicz. Lokalne władze samorządowe reprezentowali: wicestarosta czarnkowsko - trzcianecki Tadeusz Teterus, członkowie Zarządu Powiatu Izabela Bobińska i Bolesław Chwarścianek oraz burmistrz Czarnkowa Jacek Klimaszewski i przewodnicząca Rady Miasta Renata Wujec. Do Czarnkowa przyjechało też spore grono samorządowców związanych z Wielką Pętlą Wielkopolski oraz instytucji promujących turystykę wodną. Przybyłych gości oraz licznych mieszkańców Czarnkowa i Ziemi Nadnoteckiej przywitał dyrektor czarnkowskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji, a także prezes UKS "Jedynka" Patryk Dziabas, który równocześnie podziękował instytucjom, firmom oraz organizacjom współpracującym przy tym wydarzeniu doceniając ich zaangażowanie i życzliwe współdziałanie. Następnie głos zabrał członek Zarządu Województwa Wielkopolskiego Jacek Bogusławski, który wspólnie z burmistrzem Czarnkowa Jackiem Klimaszewskim zachęcał do korzystania z Wielkiej Pętli Wielkopolski i docenił walory, położenie oraz specyfikę czarnkowskiej mariny. Po tej krótkiej części oficjalnej wodny piknik rozpoczął się na dobre.

Warto dodać, iż dużo wcześniej nad Noteć zawitali wędkarze zrzeszeni w kole "Spławik", by rozegrać zawody wędkarskie, w których bezkonkurencyjny był Dawid Rzysko łowiąc największą liczbę ryb, największą rybę oraz zwyciężył w swoim sektorze. Także przed południem rozegrany został turniej siatkówki plażowej dla dziewcząt, w którym zwyciężyły Zofia Kopacz i Martyna Grygorcewicz. Te przedpołudniowe wydarzenia uzupełnił: spływ kajakowy, marsz nordic walking, a dzień wcześniej rajd rowerowy.

Głównym bohaterem tego dnia była woda, stąd też nie zabrakło rejsów po Noteci różnymi jednostkami pływającymi. Był statek "Łokietek", "Janko z Czarnkowa", łodzie, skutery wodne czy policyjna motorówka. Nie mogło zabraknąć również trzcianeckiej grupy "WOPR Anioły", która zaprosiła do obejrzenia pokazu ratownictwa wodnego, a dodatkowo przygotowała stoisko, gdzie można było nie tylko się bawić, ale również uzyskać informacje o działaniach ratowniczych na wodzie. Dużym zainteresowaniem cieszył się także punkt Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, gdzie najmłodsi samodzielnie wykonywali laurki oraz kwietne bukiety specjalnie dla swoich mam z okazji przypadającego właśnie w niedzielę ich święta. Dodatkowo częstowani byli popcornem, cukrową watą i balonikami. Największym jednak zainteresowaniem wśród gości odwiedzających marinę cieszyła się "Strefa smaku", w której można było otrzymać smaczne posiłki i napoje serwowane przez Koła Gospodyń Wiejskich z terenu gminy Czarnków. Swoje pyszności przygotowały reprezentantki Jędrzejewa, Kuźnicy Czarnkowskiej, Romanowa Dolnego, Sarbi/Sarbki, Gajewa, Gębic, Śmieszkowa i Mikołajewa. Całość uzupełniły dmuchane zamki dla dzieci, specjalny punkt wspólnej zabawy, fotobudka oraz kilka stoisk promocyjnych różnych firm, instytucji oraz organizacji. Należy dodać, iż całość imprezy zabezpieczała Ochotnicza Straż Pożarna z Ciszkowa i Sarbi/Sarbki oraz uczniowie Edukacji Lubasz.

Podczas imprezy nie zabrakło także akcentów artystycznych. Tuż po południu dla uczestników zagrała Czarnkowska Orkiestra Dęta pod batutą Tadeusza Kurzaca. Orkiestrze towarzyszył zespół taneczny "Magdalenki" pod opieką Magdaleny Jaskulskiej oraz wokalistki Katarzyna Dunajska i Katarzyna Jany. Natomiast po godzinie 14.00 na niewielkiej plenerowej scenie zaprezentowały się młode artystki ze Studia Piosenki działającego przy Czarnkowskim Domu Kultury: Wiktoria Drozdowicz, Lena Kapczyńska, Urszula Miszke, Jagoda Urban oraz Zofia Kawa. Część artystyczną zakończyła Agata Kulesza wykonując przeboje Edyty Górniak i Alicii Keys.

Na koniec warto dodać, że impreza na czarnkowskiej marinie została przygotowana z rozmachem, a organizatorzy zadbali o szereg atrakcji i wydarzeń, które przyciągnęły bardzo dużo widzów i uczestników. A piękna pogoda pozwoliła miło i rodzinnie spędzić niedzielę korzystając z obiektu, który mieszkańcom Czarnkowa służy od 2011 roku.
Tekst: Paweł Zajda

Zdjęcia: Ośrodek Sportu i Rekreacji w Czarnkowie

Trasa poprowadzona wyłącznie drogami asfaltowymi wiedzie przez liczne miejscowości. Na niektórych odcinkach możemy liczyć się z dużym ruchem pojazdów samochodowych. Dlatego też szczególnie polecana jest na niedzielne wyprawy, kiedy ruch samochodowy znacząco słabnie.

Równolegle do szlaku biegnie linia kolejowa z Piły do Krzyża umożliwiająca w razie potrzeby przerwanie podróży rowerowej w dowolnym punkcie i dalszy transport pociągiem. Proponujemy rozpocząć podróż w Krzyżu Wielkopolskim w okolicy ratusza.

Krzyż Wielkopolski – to miasto o krótkim rodowodzie, sięgającym czasów budowy kolei żelaznych w połowie XIX w. Prawa miejskie uzyskało w 1936 roku. W 1848 r. na terenie posiadłości Sapiehów (właścicieli dóbr wieleńskich), we wsi Łokacz, było osiedle robotników kolejowych pracujących przy budowie linii kolejowej Berlin – Królewiec. W kilka lat później zbudowano drugą linię kolejową z Poznania do Szczecina. Powstał w ten sposób węzeł kolejowy a osadę zaczęto nazywać Krzyżem (od miejsca przecięcia szlaków kolejowych). W końcu XIX w. była to stacja kolejowa, w której stało 17 domów zamieszkiwanych przez 352 mieszkańców. Warto zobaczyć dzielnicę pracowników kolei zlokalizowaną w pobliżu dworca kolejowego. W mieście istnieją dwa kościoły: ten w dzielnicy kolejowej to dawny kościół ewangelicki, drugi na wyjeździe z Krzyża w stronę Przesiek zbudowany w 1936 r. jako kościół katolicki. W centrum miasta stoi ładny budynek poczty oraz siedziba władz miejskich. W sąsiadującym z miastem Łokaczu Małym znajduje się Jezioro Królewski z plażą z pomostami, wypożyczalnią sprzętu wodnego oraz domkami kempingowymi.

Tereny za miastem to rozległe łąki, miejsce bytowania wielu ciekawych gatunków ptaków. Po prawej stronie drogi, daleko w łąkach, zagrody należące do wsi Lubcz Wielki. Wieś ta powstała w latach 1782-1784, kiedy to właścicielka Wielenia Joanna Sapieżyna zawierała indywidualne kontrakty z osadnikami, których zadaniem było uzdatnić bagno zwane Lubczem. Był to teren porosły drzewami i krzewami, który w ciągu kilku lat doprowadzony został do obecnej postaci. Lubcz miał swój kościół znajdujący się w pobliżu torów kolejowych; zniszczony podczas zdobywania tych ziem przez Armię Czerwoną został rozebrany. W pobliżu dawnego kościoła leży granitowy obelisk z nazwiskami mieszkańców wsi poległymi podczas I wojny światowej. Na skrzyżowaniu dróg leży kolejna wieś olenderska; nasza trasa skręca w prawo.

Lubcz Mały – wieś założona w 1782 r. na nadnoteckich mokradłach. Podobnie jak większość wsi olenderskich tworzonych w celu zagospodarowania podmokłych obszarów cechuje się rozrzuconą zabudową na znacznym obszarze. Przy naszej trasie znajduje się zarośnięty cmentarz ewangelicki z pomnikiem mieszkańców Lubcza – ofiar I Wojny Światowej. Za cmentarzem kompleks stawów powstałych na miejscu kopalni piasku. Droga od cmentarza na południe prowadzi do niewielkiego kościoła z czerwonej cegły ze stojącą w pobliżu dzwonnicą. Droga wchodzi w niewielki lasek, w którym płynie Bukówka. To dawna osada przemysłowa Papiernik, w której od 1631 r. istniał zakład wytwarzający papier na potrzeby dworu wieleńskiego. W 1905 r. zamieszkiwało ją 41 osób. Obecnie jest to część wsi Herbutowo.

Wieleń – dojeżdżając do Wielenia widzimy w oddali neogotycką w formie, kojarzącą się z opowieściami o duchach, kaplicę rodową właścicieli dóbr wieleńskich. Miasto było w przeszłości centrum rozległego kompleksu dóbr sięgających od Noteci po Drawę, którego właścicielami były liczne rody arystokratyczne. Ostatni właściciel Wielenia, pochodzący z rodu von Schulenburg pochowany został w kaplicy w latach wojny. Przed wkroczeniem Armii Czerwonej jego trumna została wywieziona na zachód. W krypcie grobowej widoczne są ślady po poszukiwaczach skarbów, którzy rozkuli wszystkie ściany oraz grobowce. Otoczenie kaplicy to park pałacowy ciągnący się aż do pałacu (własność prywatna). Szlak biegnie dalej prosto, nie przekraczając torów kolejowych, wzdłuż łąk nadnoteckich. W oddali widoczne typowe nadnoteckie zagrody.

Kałądek – niewielka wieś. Dawna osada rybacka Kałądek w 1714 r. była miejscem lokowania wsi olenderskiej nazwanej Ludwigsdorf od imienia żony ówczesnego właściciela Wielenia. Zabudowa wsi oddalona jest od drogi w stronę Noteci.

Folsztyn – dziwna nazwa wsi jest spolszczeniem nazwiska (Herburt von Fulsztyn) żony Jana Czarnkowskiego, właściciela dóbr wieleńskich. W dokumentach występuje po raz pierwszy w 1618 r. Widoczna z daleka czerwona ceglana wieża kościoła wybudowanego w 1870 r. Pierwszy kościół we wsi stanął już w 1637 r. Zabudowa Folsztyna jest bardziej zwarta.

Nowe Dwory – wieś o bardzo rozrzuconej zabudowie. Jest to druga w Wielkopolsce wieś olenderska (po Ługach Ujskich w pobliżu Piły) lokowana już w 1601 r. Umowa na zagospodarowanie podmokłej doliny Noteci zawarta została z 10 osadnikami na okres 60 lat! Stojący samotnie pośród pól drewniany kościół wybudowany został w 1792 r. Na przykościelnym cmentarzu zachował się ładny obelisk poświęcony mieszkańcom wsi poległym w I Wojnie Światowej.

Jędrzejewo – duża wieś o zwartej budowie. Rodowód wsi sięga 1586 r. W XIX wieku wskutek regulacji stosunków własnościowych na wsi i nadaniu ziemi chłopom na własność powstały liczne wybudowania, w których obecnie mieszka większość mieszkańców.

Gajewo – kolejna wieś olenderska na naszej trasie, założona została w 1763 r. Ze wsi prowadzi droga do przeprawy promowej do Ciszkowa położonego po drugiej stronie Noteci. W dawnych wiekach na Noteci istniał drewniany most zwodzony umożliwiający ruch większych statków.

Runowo – wieś założona w 1611 r. przez Jana Czarnkowskiego. 26 stycznia 1945 r. na południowym skraju wsi rozegrała się potyczka, podczas której zniszczono czołg sowiecki. W trakcie walk 1/3 wsi stanęła w płomieniach, zginęło 45 osób (w tym uciekinierzy z Radosiewa, Gajewa i innych wsi).

Siedlisko – duża wieś, która istnieje od 1591 r., założona z inicjatywy Jana Czarnkowskiego. Była to jedna z najbogatszych wsi nadnoteckich, w czasach swojego rozkwitu licząca prawie 1200 mieszkańców. Za Siedliskiem droga wchodzi w las, który ciągnie się aż po Trzciankę. W lesie odchodzi boczna droga do ładnie położonej wsi Smolarnia. Wjeżdżamy do Trzcianki ulicą Fałata.

Trzcianka – miasto powiatowe, siedziba części urzędów powiatu czarnkowsko – trzcianeckiego. Miasto ma kilka ładnych jezior położonych w pobliżu, nad którymi funkcjonują strzeżone kąpieliska. Dawne centrum miasta – obecny Plac Pocztowy i jego okolice w ciągu ostatnich dziesięcioleci przechodziło liczne metamorfozy; pierwotnie był to plac targowy z kościołem ewangelickim, który został rozebrany po wojnie a na jego miejscu stanął dworzec autobusowy w sąsiedztwie mauzoleum upamiętniającego poległych żołnierzy sowieckich. Mauzoleum wzorowane na greckich świątyniach wybudowali Rosjanie tymczasowo zarządzający miastem po jego zdobyciu w styczniu 1945 r. Założyli również park z głównym akcentem, jakim był czołg T-34 pokryty betonową skorupą. Te wątpliwej urody obiekty zniknęły kilka lat temu, ale w ich miejsce wybudowano betonowy obiekt – Centrum Integracji Społecznej, przypominający oszklony bunkier. Ocalała jednak ceglana poczta, która przypomina o dawnej urodzie miasteczka. Stara reprezentacyjna zabudowa przetrwała też na ulicy Żeromskiego, gdzie mieści się siedziba Muzeum Ziemi Nadnoteckiej ze zbiorami regionalnymi. Ładne budynki znajdują się też na ul. Sikorskiego. Duża ilość reprezentacyjnych budynków z lat 20-tych ubiegłego stulecia wynika z faktu, że miasto zostało stolicą Netzekreis (Powiatu Noteckiego); na potrzeby licznych urzędów postawiono nowe budynki. Prawa miejskie otrzymała w 1731 roku od Stanisława Poniatowskiego ówczesnego właściciela dóbr Biała, w skład których wchodziła. Początki osadnictwa sięgają 1505 r., kiedy przy drodze z Białej do Człopy założono folwark. W 1565 r. powstała wieś sołecka Trzcianna Łąka położona przy dzisiejszych ulicach Żeromskiego i Dąbrowskiego. Lata po 1762 r. to budowa tzw. Nowego Miasta zamieszkiwanego głównie przez sukienników. Produkcja sukna stanowiła podstawę rozwoju gospodarczego miasta. Ciekawostką jest fakt, że już w końcu XVIII wieku, po zajęciu okręgu nadnoteckiego przez Prusy państwo oferowało dotację 200 talarów na budowę domów szachulcowych. Z miasta wyjeżdżamy ulicą 27 Stycznia, przy której mieści się dawny sąd (obecnie szkoła katolicka) oraz dawny bank z licznymi zdobieniami. Skręcamy w drogę do Łomnicy.

Łomnica – wieś malowniczo położona w pagórkowatym terenie. Lokowana była w początkach XVII wieku w celu jaki przyświecał zakładaniu wszystkich wsi – czyli zwiększeniu dochodów właściciela gruntu. Ciekawostką jest fakt, że wieś zamieszkała w momencie zaboru pruskiego w 1772 r. głównie przez ewangelików, pomimo silnego wsparcia państwa pruskiego dla tego wyznania, z biegiem czasu posiadała aż 30% mieszkańców – katolików. Każde z wyznań miało osobną klasę w szkole i swego nauczyciela.

Kotuń – wieś założona z trzech różniących się od siebie części. Pierwsza znajdująca się na wjeździe do wsi to dawny folwark, z pokaźnych rozmiarów pałacem i znajdującym się za nim parkiem krajobrazowym. Folwark zamieniony został po wojnie na PGR a dla pracowników rolnych wybudowano bloki wielorodzinne. Na kolejnym skrzyżowaniu dróg znajduje się dawna wieś królewska z przebiegiem głównej ulicy na osi północ – południe. Nazwa wsi wzięła się od lasu zwanego Kotonia, który jeszcze w XVI wieku rósł na tym terenie. W 1617 r. istniał tutaj folwark a w 1663 r. obok folwarku również wieś. Dalej szlak prowadzi przez las, dochodzący aż do granic miasta Piły. W Pile możemy zakończyć naszą trasę… lub jechać dalej aż do… Petersburga.

Źródło: „Przewodnik turystyczny – Rowerem przez obszar NGR” – Krzysztof Bogdanowicz

Red. Klaudia Wieczorek – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Długość Noteci, siódmej pod względem wielkości rzeki w Polsce, sięga rzędu 388 km. Płynie ona centralnie wzdłuż powiatu, dzieląc go na dwie – niemalże równe – części: południową i północną. Przeprawy przez rzekę ułatwiają trzy mosty w: Ciszkowie, Drawsku i Wieleniu, dwie przeprawy promowe w Ciszkowie i Walkowicach oraz 11 śluz w: Nowych, Walkowicach, Romanowie, Lipicy, Pianówce, Mikołajewie, Rosku, Wrzeszczynie, Wieleniu, Drawsku i Krzyżu Wielkopolskim.

Dolina Noteci

Noteć to główna rzeka regionu, wijąca się szeroką doliną w królestwie łąk i dzikiej przyrody. Dolina ta, zwana Doliną Noteci, to niegdyś pasmo rozlewisk i trzęsawisk powstałe w wyniku wyżłobienia obniżenia terenu wodami topniejącego lodowca. Stopniowo obszar został przekształcony w rozległe łąki i pastwiska. W procesie przemian, zaniechano gospodarki rolnej i tereny te wracają do swojego pierwotnego wyglądu.

Krajobraz roztaczający się wokół Doliny Noteci jest nieprzeciętny. Charakteryzuje się dużą różnorodnością świata roślinnego i zwierzęcego. Jest miejscem rangi europejskiej, o strategicznym znaczeniu dla ptactwa wodnobłotnego oraz stanowi ważną trasę migracji ptaków przelatujących tędy z lęgowisk położonych we wschodniej Europie, Skandynawii i Syberii, na zimowiska leżące w zachodniej Europie i północnej Afryce. Szczególnie licznie gromadzą się tutaj nasi skrzydlaci przyjaciele w marcu i kwietniu, w czasie wylewów rzeki. Dolina Noteci to dom dla licznej populacji bobrów i wydr, można spotkać tu także sarny, lisy, zające, jenoty i dziki. Z uwagi na fakt skupiania rzadkich, ginących w skali Europy roślin i zwierząt, Dolina Środkowej Noteci, wraz z Nadnoteckimi Łęgami, włączona została do systemu Natura 2000. Jest to program sieci obszarów objętych ochrona przyrody na terytorium Unii Europejskiej. Celem programu jest zachowanie określonych typów siedlisk przyrodniczych oraz gatunków, które uważane są za cenne i zagrożone w skali całej Europy.

Nadnoteckie Łęgi

Bez wątpienia najciekawszy pod względem przyrodniczym odcinek Doliny Noteci. Stwierdzono tutaj występowanie ok. 230 gatunków ptaków, z których ponad 10 wpisanych jest do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt. Najbardziej charakterystycznym ptakiem jest kulik wielki.

Puszcza Notecka

Puszcza Notecka, drugi w Polsce pod względem wielkości kompleks leśny, zajmuje powierzchnię około 135 000ha. Na terenie powiatu czarnkowsko – trzcianeckiego rozpościera się na całej jego południowej części. Największe jej połacie występują na obszarze gmin Drawsko i Wieleń, mniejsze w Połajewie i Lubaszu. Najciekawsze oraz najbardziej wartościowe pod względem przyrodniczym są oczywiście miejsca objęte ochroną. Od 2004 roku istnieje Leśny Kompleks Promocyjny „Puszcza Notecka” w skład którego wchodzą m.in. sektory Nadleśnictwa Krucz i Potrzebowice. Celem Leśnego Kompleksu jest stworzenie miejsc, na których gospodarowanie godzi się z celami aktywnej ochrony ekosystemów, propaguje się przyjazne środowisku technologie oraz promuje badania naukowe. Teren Puszczy Noteckiej jest niezwykły – falisty i pagórkowaty, z dużą różnorodnością zbiorowisk roślinnych począwszy od łęgów, grądów przez dąbrowy, po bory sosnowe obfitujące w grzyby i jagody. Niezwykle cennym i atrakcyjnym jest tu rezerwat „Wilcze Błoto”.

Szwajcaria Czarnkowska

Szwajcaria Czarnkowska jest niewątpliwie również perełką przyrodniczą powiatu. Na tle płaskiego krajobrazu górują strome wzgórza morenowe, co powoduje, że czujemy się, jak w górach. Są to wyjątkowo pięknie ukształtowane polodowcowe wzniesienia części Doliny Noteci, zaliczane do najładniejszych w Wielkopolsce. Szczęście miał Czarnków, iż powstał w otoczeniu tak niepowtarzalnej przyrody. W granicach miasta, znajdują się dwa wzniesienia nazywane Górą Krzyżową i Górą żydowską – doskonałe punkty widokowe. Mimo, że teren nie jest duży, to pod względem krajobrazowym i przyrodniczym wyjątkowo cenny. Szwajcaria Czarnkowska, zwana także Moreną Czarnkowską, rozciąga się wzdłuż Noteci od Czarnkowa przez Pianówkę, Górę do Ciszkowa. Na południe zaś sięga po Goraj-Zamek zahaczając o Dębe. Naturalne, wolne od gospodarki człowieka zakątki, niepowtarzalne formy krajobrazu, dodają niezwykłego uroku temu miejscu. Dominuje tutaj drzewostan liściasty, w którym spotkamy starodrzew bukowy i dębowy. Faunę reprezentują setki gatunki owadów, płazów, gadów i ssaków.

Puszcza Drawska

Puszcza Drawska rozpościera się między jeziorem Lubie, a ujściem Drawy do Noteci w gminie Krzyż Wielkopolski. W zlewni królowej puszczy – rzeki Drawy, wśród niepowtarzalnych krajobrazów sandrowych, południowych skłonów Pojezierza Pomorskiego, utworzony został Drawieński Park Narodowy. Na terenie powiatu znajduje się niewielki, południowy fragment. Roztacza jednak przed turystą niezapomniane widoki, które można podziwiać płynąc kajakiem. Kilkakrotnie rzeką Drawą, której nurt jest bardzo zróżnicowany, czasami spokojny i łagodny, a miejscami bystry i rwący, płynął papież Jan Paweł II. Od tego czasu szlak stanowi trasę spływów pod nazwą „Śladami Papieża”. Ponadto, do szczególnie cennego fragmentu puszczy zaliczane są torfowiska w Przesiekach oraz widłakowy bór w leśnictwie Żelichowo. Tereny puszczy zaliczone zostały do strefy obszaru chronionego krajobrazu Natura 2000 pod nazwą „Puszcza nad Drawą”. Panująca tu cisza i spokój, to nieocenione walory naszego regionu, docenione już przez odwiedzających nas gości zarówno z kraju, jak i zagranicy. Na wszystkich gości czeka dobra baza wypoczynkowa, ciekawe szlaki piesze, konne czy rowerowe.

Bogactwo lasów i jezior

Przyroda powiatu czarnkowsko – trzcianeckiego tworzy wspaniałe miejsca dla jej miłośników oraz osób lubiących aktywny wypoczynek. Pośród lasów, w rynnie jeziornej, znajduje się Trzcianka, miasto zapraszające wielbicieli sportów wodnych, którzy chcą doskonalić swoje umiejętności. W tej okolicy największymi jeziorami są: J. Straduńskie, J. Sarcz i J. Logo. Bogate zaplecze rekreacyjno – sportowe znakomicie nadaje się do organizowania obozów sportowych i kondycyjnych. Kajakarstwo, żeglarstwo, windsurfing, wędkowanie, turystyka piesza i rowerowa – z wszystkiego można tutaj skorzystać.

Źródło: „Kultura, przyroda i wypoczynek w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim”

Red. Klaudia Wieczorek – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Miejsca historycznie cenne, łączące przeszłość z teraźniejszością, a ponadto otulone malowniczymi krajobrazami, lasy obfite w runo leśne, bogate w ryby łowiska, ostoje dzikiej zwierzyny, siedliska ptactwa kuszą swoim naturalnym urokiem i sprawiają, iż niemożliwym jest nie zachować w pamięci piękna odkrytych przez siebie miejsc. Do dyspozycji masz: kąpiele wodne, wycieczki rowerowe, przejażdżki konne, wieczorne spotkania przy ognisku, ekologicznie czystą żywność w atmosferze gościnności i uprzejmości. U nas natura stworzyła naprawdę cudowne i niepowtarzalne miejsca do wypoczynku. Odwiedzając nasz region masz okazję zregenerować siły w wyjątkowych miejscach takich jak: Puszcza Notecka i Dolina Noteci, Puszcza Drawska, Szwajcaria Czarnkowska, czy trzcianecka kraina jezior.

Spływy kajakowe rzeką Drawą i Notecią

Rzeka Drawa uważana jest za jeden z piękniejszych szlaków wodnych w Polsce, roztacza przed turystą niezapomniane widoki, sprawiając, że czujemy się jak w przyrodniczej świątyni. Drawa wymaga od kajakarzy sporych umiejętności, bowiem jej nurt jest zróżnicowany, miejscami łagodny i spokojny, aby na kolejnym odcinku być zdradliwym i rwącym. Natomiast rzeka Noteć pozwala miłośnikom turystyki wodnej na przeżycie niesamowitych wrażeń w otoczeniu pięknych okolic łąk nadnoteckich, wysokich, niemal klifowych brzegów w okolicach Czarnkowa. Dużą atrakcją jest pokonywanie śluz, które funkcjonują do dnia dzisiejszego. Ponadto na rzece Noteć w Czarnkowie i Drawsku zostały wybudowane dwie przystanie wodne. Zarówno przystań w Drawsku, jak i w Czarnkowie są wybudowane wzdłuż jedynego połączenia śródlądowego między Wisłą a Odrą.

Weekend nad rzeką

1.       Przystań wodna – Marina Czarnków

W lipcu 2011 roku w Czarnkowie został otwarty nowoczesny obiekt turystyczny – przystań wodna – Marina Czarnków. Przystań wodna w Czarnkowie dysponuje wszelkimi usługami jakie chciałby spotkać turysta wodniak. Jest miejscem do dobrego wypoczynku czy grillowania lub spróbowania swoich sił przesiadając się do kajaka czy łódki. Kolejne atrakcje czekają na turystów w centrum miasta Czarnków (10 min. pieszo z przystani lub 3 minuty rowerem, którego można wypożyczyć już za 12 zł w przystani) na zabytkowym rynku z pięknymi kamieniczkami i średniowiecznym kościołem, na którym często odbywają się różne imprezy. Można wybrać się na punkt widokowy czy skorzystać z kąpieli w otwartych basenach z podgrzewaną krystalicznie czystą wodą. Dla miłośników dłuższych wypraw po mieście i okolicy przystań wypożycza rowery. Otaczające miasto lasy zasobne są we wszelkiego rodzaju runo leśne. Marina Czarnków to:

- nowoczesna i innowacyjna struktura,

- bezpieczne, strzeżone i monitorowane obiekty przystani,

- kompleksowe usługi dla turystów: pole namiotowe, grill, slipowanie, infrastruktura sanitarna, prąd, woda, prysznice itp.,

- tylko 70 km do stolicy Wielkopolski – Poznania,

- miejsce organizacji turystyki aktywnej i imprez sportowo – rozrywkowych,

- możliwość wypożyczenia kajaków oraz łodzi.

2.       Przystań Yndzel w Drawsku

To, obok Przystani w Czarnkowie, jeden z punktów postojowych na szlaku Noteci w powiecie. Marina „YNDZEL” w Drawsku jest rezultatem turystycznej wizji rozwoju regionu, punktem postojowym dla wodniaków i ich zaplecza sprzętowego na odcinku Międzynarodowej Drogi Wodnej E – 70 z nowoczesną i innowacyjną infrastrukturą. Miejsce posiada stanowisko z umocnionym nabrzeżem dla obsługi statku pasażerskiego o długości 20 m i maksymalnym zanurzeniem 1,5 m, miejsca do jednoczesnego swobodnego cumowania dla 30 średnich jednostek, punkty medialne na pomostach. W budynku przystani są sanitariaty, świetlica z kuchnią, telewizorem, kominkiem; na poddaszu znajdują się 2 pokoje (10 miejsc noclegowych) z wyjściem na zielony taras dachu. Do dyspozycji turystów jest również magazyn sprzętu: rowery miejskie i kajaki, które wykorzystywane są nie tylko na Noteci, ale również na trasie stałych spływów kajakowych - na rzece Miała. Teren mariny to również dwie plaże – na półwyspie i lądzie, platforma widokowa, boisko do piłki plażowej, miejsce na ognisko. Marina to miejsce otwarte dla turystów z kraju i zagranicy, amatorów wodnego wypoczynku, ale również miejsce różnorodnych imprez rekreacyjno-sportowych.

Podziwianie pięknej panoramy Doliny Noteci umożliwia znajdująca się na półwyspie platforma widokowa w formie wyrzuconej na brzeg łodzi ze złamanym masztem. Przystań Yndzel to:

- nowoczesna i innowacyjna infrastruktura,

- bezpieczne, strzeżone i monitorowane obiekty przystani,

- kompleksowe usługi dla turystów:

- budynek przystani to część świetlicowa z wyposażoną kuchnią, telewizorem, kominkiem, miejscami do posiłku, na poddaszu część wypoczynkowa (2 pokoje) z miejscami noclegowymi (10 miejsc) z możliwością wyjścia na zielony taras na dachu; sanitariaty oraz magazyn sprzętu (rowery miejskie i kajaki – 10 szt.);

- dwie plaże - na półwyspie i na lądzie;

- boisko do siatkówki plażowej;

- pomosty pływające na kotwicach martwych z trapem;

- slip zewnętrzny i wewnętrzny;

- miejsce na ognisko;

- punkty medialne na pomostach;

- platforma widokowa;

- miejsce organizacji turystyki aktywnej i imprez sportowo-rozrywkowych;

- możliwość wypożyczenia rowerów do jazdy po lądzie oraz kajaków.

Źródło: www.wielkopolska.travel

                www.osirczarnkow.pl

                www.gminadrawsko.pl

Red. Klaudia Wieczorek – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Puszcza Notecka to rozległe monotonne bory sosnowe, podczas gdy Puszcza nad Drawą obfituje w bogatsze przyrodniczo siedliska. Było to centrum rozległych włości rozpościerających się po obu stronach Noteci. Na trasie czekają na nas liczne atrakcje: Park Grzybów Leśnych, Maryliński Świat Ryb i inne.

Wieleń pałac – z Wielenia ruszamy na północ, a na skrzyżowaniu skręcamy w drogę do Przesiek. Mijamy rzekę Bukówkę, która powyżej mostu płynie pośród rozległych łąk.

Bukówka k. Mniszka – znajduje się tu użytek ekologiczny Bagienna Dolina Bukówki. Użytek obejmuje tereny stanowiące łąki, pastwiska i nieużytki. Znajdują się na nim liczne zadrzewienia i zakrzewienia oraz dwa oczka wodne. Występują płaty roślinności: grzybieni białych, rosiczki okrągłolistnej.  Ustanowiony w celu ochrony ptactwa błotno-wodnego, rzadkich gatunków motyli, cennych gatunków roślin oraz zachowanie wilgotnych, podmokłych i wodnych siedlisk przyrodniczych o dużych wartościach krajobrazowych.

Rzeka Bukówka – rzeka o zróżnicowanym charakterze. W tym miejscu znajdowała się niegdyś osada leśna, z leśniczówką i karczmą zwana Niewerder.

Droga 123 zjazd – jadąc dalej mijamy zjazd do Wizan i dojeżdżamy do rozjazdu dróg, nasz szlak skręca w lewo, w stronę Krzyża Wielkopolskiego. Duży obszar łąk to dolina Człopicy. W prawo odchodzi leśna droga do Kuźnicy Żelichowskiej a na dużym zakręcie odchodzi czarny szlak do Leśniczówki Dębina.

Huta Szklana – przez wieś przejeżdżamy główną drogą. Zabudowania wsi rozciągają się prostopadle do naszej drogi, wzdłuż dawnej drogi z Trzcianki do mostu na Noteci w Łokaczu.

Lubcz Mały – na skrzyżowaniu z drogą do Wielenia leży kilka domów należących do wsi Lubcz Mały. Wieś została założona w 1782 roku na nadnoteckich mokradłach. Podobnie jak większość wsi olenderskich tworzonych w celu zagospodarowania podmokłych obszarów cechuje się rozrzuconą zabudową na znacznym obszarze.

Krzyż centrum – to miasto o krótkim rodowodzie, sięgającym czasów budowy kolei żelaznych w połowie XIX w. Prawa miejskie uzyskało w 1936 roku. W 1848 roku na terenie posiadłości Sapiehów (właścicieli dóbr wieleńskich), we wsi Łokacz, było osiedle robotników kolejowych pracujących przy budowie linii kolejowej Berlin – Królewiec. W kilka lat później zbudowano drugą linię kolejową z Poznania do Szczecina. Powstał w ten sposób węzeł kolejowy a osadę zaczęto nazywać Krzyżem (od miejsca przecięcia szlaków kolejowych). Z miasta jedziemy prosto na południe przez most nad torami kolejowymi i wkrótce wyjeżdżamy na łąki nadnoteckie. Już z oddali widoczne są zabudowania Drawska leżącego na południowym brzegu Noteci. Przed mostem w lewo odchodzi droga do Stopnia Piętrzącego Drawski Młyn.

Drawsko – duża wieś gminna. Drawsko zostało nadane kasztelanowi Wincentemu z Szamotuł w roku 1298 przez Władysława Łokietka. Podlegało pod zamek w Wieleniu. Na dużym skrzyżowaniu skręcamy w lewo i jedziemy w okolice szkoły, gdzie skręcamy w prawo. Droga prowadzi pośród pól, gdzie na rozdrożu stoi kapliczka.

Pęckowo – duża wieś o zwartej zabudowie. Istaniała już w XV wieku, kiedy to zwano ją Panczkow. Kościelne dziesięciny z tej wsi przeznaczone były na utrzymanie kapeli śpiewaków przy kolegiacie w Szamotułach. Do wsi należały liczne jeziora, młyn Zawada oraz tartak w Piłce. Wieś zamieszkiwana była głównie przez katolików (w końcu XIX w. było ich 923 osoby, ewangelików 31 oraz Żydów 10 osób). W Pęckowie urodził się Józef Noji, polski olimpijczyk. Wieś pomimo dużych rozmiarów nie miała swojego kościoła, podlegała pod parafię w Piłce. Obecny kościół pochodzi z 1909 roku, rozbudowany został w latach 1984 – 1986. Podczas okupacji niemieckiej wysiedlono 34 rodziny, na ich miejsce sprowadzając osadników z krajów bałtyckich. Niemcy zamknęli kaplicę (obecny kościół_ zabierając z niej wartościowe przedmioty i zamienili ją na magazyn; zniszczyli też dwie kapliczki oraz krzyż. Na leżącym przy drodze do Drawskiego Młyna cmentarzu grób nieznanego żołnierza oraz pomnik Józefa Karczewskiego zamordowanego w Oranienburgu. Droga przez las prowadzi do kolejnej wsi puszczańskiej, pierwszej na naszej trasie leżącej nad Miałą.

Miała – długość rzeki wynosi 62 km. Jest najdłuższą rzeką płynącą przez Puszczę Notecką. Przepływa przez 9 jezior o różnych rozmiarach. Jest to mało popularny szlak kajakowy, dostępny tylko przy wyższych stanach wód. Charakteryzuje go duża liczba przenosek, wolny nurt, niskie mostki i inne utrudnienia. Zależnie od ilości wody dostępny od Kruteczka lub Białej (48 – 54 km). Atrakcyjność szlaku jest wysoka. Poniżej wsi Chełst, Miała wartko spływa w szeroką pradolinę do starego koryta Noteci i płynąć tymże korytem jeszcze kilkanaście kilometrów, kończy swój bieg w pobliżu Drezdenka, gdzie łączy się ze Starą Notecią, po której możemy przepłynąć do Drezdenka po drodze napotykając na jaz i konieczność przenoszenia kajaków, a następnie wśród malowniczych łąk przepłynąć do Noteci.

Piłka – jest to wieś o zwartej zabudowie oraz licznych przysiółkach zagubionych w lesie (Borzysko Młyn, Harenda, Kaczeniec, Piłka – folwark). Początek wsi wywodzi się od tartaku na rzece Miała należącego do wsi Pęckowo. Przetarte drzewa spławiano Miałą do Noteci i dalej do Szczecina. W pobliżu tartaku założono stawy, których pilnowali osiedleni w tym celu zagrodnicy. Rozwój wsi nastąpił po 1767 r., kiedy to Sapieha sprowadził nowych osadników. Sporych rozmiarów kościół wybudowany został w 1868 r. staraniem księdza Antoniego Prokopa, którego nagrobek znajduje się przy kościele. Z poprzedniego drewnianego kościoła, fundowanego przez Sapiehę zachował się dzwon z 1758 r. i dwa XVIII-wieczne krucyfiksy. W pobliżu kościoła warto odwiedzić Park Grzybów Leśnych. W Piłce warto odjechać na skrzyżowaniu kilkaset metrów w lewo nad jezioro Moczydła, gdzie mieści się Maryliński Park Ryb.

Marylin – to niewielka osada letniskowa. W 1565 r. na Miale stał młyn. W XVI wieku nad stawem zwanym Smrodyniak powstała osada zwana Mały Smrodynek. W późniejszych wiekach zwana była Marianowem, od końca I wojny Marylinem. W 1789 roku było w nim 13 gospodarstw domowych, w 1905 r. mieszkało w nim 184 osób (tylko 7 katolików). We wsi stała niegdyś drewniana zagroda, przeniesiona do skansenu w Osieku nad Notecią.

Miały – duża wieś leżąca na linii kolejowej Poznań – Szczecin. W średniowieczu zwana Białą Nadolną; w połowie XVI wieku pojawiła się obecna nazwa. Na wjeździe do wsi stoi ławeczka z drewnianą rzeźbą powstańca wielkopolskiego przy dawnej szkole z 1870 roku. We wsi nad zalewem rzeki Miały jest przepiękne miejsce postoju z ławkami i stołami. Linię kolejową uruchomiono w 1848 roku, w 1872 r. otwarto zakład drzewny wraz z fabryką wełny drzewnej. We wsi zachowała się chata drewniana z końca XVIII wieku. We wsi w 1919 r. toczono walki Powstania Wielkopolskiego, które ustaliły zachodnią granicę odrodzonej Polski. W 1992 r. lasy w pobliżu wsi padły pastwą jednego z większych w Polsce pożarów, podczas którego spłonęło sześć tysięcy hektarów. Szosą prowadzącą przez obszar dawnego pożarzyska z 1992 r. jedziemy na północ w stronę Wielenia. Niewysokie ciągle jeszcze lasy sosnowe poprzedzielane są szerokimi pasami brzóz. Jeszcze kilka lat temu stała przy drodze mała wieża widokowa, z której można była ogarnąć wzrokiem ogromny teren dawnego pożaru.

Potrzebowice – leśna osada, której początki sięgają XIX wieku. Zwała się wówczas Nothwendig i była siedzibą folwarku należącego do księcia Antoniego Hohenzollern – Siegmaringen. Właściciel mieszkał w ładnym dworze, od 1903 r. Obecnie mieści się tu siedziba Nadleśnictwa Potrzebowice. Powstało też Nadleśnictwo Drawsko (zespół dworski na zachód od Drawska, po którym pozostała tylko nazwa i kilka budynków); oba nadleśnictwa połączono w 1984 r. powiększając obszar Nadleśnictwa Potrzebowice. W latach 1922 – 1924 lasy zostały wyniszczone przez gąsienice strzygonii choinówki, żerujące na igłach sosny. Odbudowa lasów trwała do 1936 r. Kolejna wielka klęska, która nawiedziła lasy Puszczy Noteckiej to pożar z 1992 r. W Potrzebowicach w dawnym budynku gospodarczym z kamieni polnych mieści się Izba Edukacji Leśnej.

Wieleń Południowy – do którego wjeżdżamy przekraczając tory dawnej linii kolejowej biegnącej na południe od Noteci, prowadzącej od stacji Bzowo – Goraj do Drawskiego Młyna. Przez miasto główną drogą na północ, po przekroczeniu Noteci dojeżdżamy do miejsca, gdzie zaczęliśmy nasz szlak.

Źródło: „Przewodnik turystyczny – Rowerem przez obszar NGR” – Krzysztof Bogdanowicz

Red. Klaudia Wieczorek – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Czym są questy?

Questy to bezpłatne gry terenowe. Świetnie się sprawdzą podczas wędrówek z dziećmi, które często marudzą podczas zwiedzania. To alternatywa dla zwiedzania różnorodnych obiektów w powiecie czarnkowsko – trzcianeckim. To też okazja, by w zabawny, ale i mądry sposób odkrywać sekrety jednego z najstarszych regionów w Polsce. Questy dostarczają rozrywki i dzieciom, i dorosłym. Nie wymagają obsługi ani znakowania w terenie, dlatego, w odróżnieniu od podchodów lub gier miejskich, można w nie grać niemal w każdej chwili. Podstawą zabawy jest wędrówka trasą questu w terenie. Może to być spacer po miejscowości, jazda rowerem przez las, spływ rzeką czy zwiedzanie muzeum. Do zabawy wystarczy ulotka lub darmowa aplikacja mobilna Questy – Wyprawy Odkrywców. Czytając wierszowane wskazówki, uczestnik podąża questem w terenie i poprzez rozwiązywanie różnorodnych zadań i zagadek, które doprowadzą do ostatniego punktu, poznaje sekrety danego miejsca. Celem zabawy jest odnalezienie skrzyni, w której jest ukryty „skarb” w postaci pieczęci. Głównym celem questów jest jak najbardziej atrakcyjne zaprezentowanie dziedzictwa danego regionu czy miejscowości, zwrócenie uwagi uczestnika tej gry terenowej na wyjątkowe elementy danego miejsca związane z lokalną przyrodą, historią i kulturą. Ważne przy tym jest odkrywanie niezwykłego, unikalnego charakteru przestrzeni (tzw. ducha miejsca). Istotne w wyprawach jest zwrócenie uwagi na zwyczajne z pozoru miejsca, dostrzeżenie w nich wyjątkowości i atrakcyjności. Obecnie na naszym terenie jest dostępnych 6 gier.

Czarnków-perła nad Notecią

Czarnków to miasto powiatowe w północnej Wielkopolsce. Leży na skrzyżowaniu dróg wojewódzkich. Wyprawa questowa opowiada o tym, jak rytm życia w dawnym Czarnkowie wyznaczała płynąca tu Noteć. Trasę rozpoczynamy na Rynku przy pomniku Janka z Czarnkowa. Czas przejścia to jedynie 45 minut, więc jest to trasa, która nie wymaga od podróżujących specjalnego przygotowania. Jej fragment przebiega przez Marinę, dlatego też warto przed wyruszeniem sprawdzić godziny otwarcia.

O zamku w Goraju

Goraj to wieś w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, położona ok. 75 km na północ od Poznania. Narratorem questowej opowieści jest Wilhelm Bolko Emanuel von Hochberg, który wybudował gorajski zamek, a który przy pomocy questu oprowadza uczestnika zabawy po swoim dawnym majątku. Dodatkowym walorem tej trasy są piękne bukowe lasy porastające wzgórza w okolicy zamku, w okresie wiosennym pokryte szczelnym kwiatowym kobiercem. Obecnie znajduje się tu Zespół Szkół Leśnych, którego uczniowie mieszkają w internacie w zamku. Zabawę rozpoczynamy przy budynku szkoły (po przeciwnej stronie drogi niż zamek). Czas przejścia to ok. 70 min.

Znani i nieznani w Połajewie zaciotowani cz. I oraz cz. II

Miejscowość w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, położona ok. 55 km na północ od Poznania. W wielu miejscowościach Wielkopolski zachowały się do dzisiaj lokalne tradycje, które są kultywowane przez mieszkańców. Również w Połajewie do niedawna była pielęgnowana tradycja połajewskich ciot. Kim były cioty dowie się uczestnik zabawy, rozwiązując zadania i zagadki umieszczone w queście. Ponadto w czasie spaceru dowie się wiele ciekawostek zarówno o postaciach, które zapisały się w historii Polski, jak i o zwyczajnych niezwyczajnych bohaterach. Na quest w Połajewie składają się dwie części gry, które można rozwiązywać oddzielnie, każda ma oddzielną ulotkę, swoje hasło i swoją skrzynię skarbów. Najlepiej jednak rozwiązać obie trasy, które dadzą pełną opowieść o miejscowości. Trasa druga rozpoczyna się w bezpośrednim sąsiedztwie zakończenia trasy pierwszej. Start trasy I przy szkole w Połajewie, ul. Leśna 1, czas przejścia ok. 30 min. Start trasy II przy kościele w Połajewie, w centrum miejscowości, przy pl. abpa Dymka. Czas przejścia ok. 50 min.

Trzcianka. Na Starej Plaży

Trzcianka jest miastem powiatowym w północnej Wielkopolsce, położonym ok. 90 km na północ od Poznania. Miasto położone nad jeziorami, zatopione w zieleni, ma ciekawą historię i własną legendę. Jest również ośrodkiem rekreacji i odpoczynku, a na brzegu jeziora Sarcz znajduje się Park Ryb Słodkowodnych. Można go zwiedzać z ulotką questową, dowiadując się przy okazji wielu przyrodniczych ciekawostek. Questowa ścieżka zaczyna się na parkingu przy ul. 27 Stycznia w Trzciance (przy drodze nr 178). Czas przejścia ok. 40 minut.

Trzcianka-tropem historii

Questowa ścieżka zaczyna się przed budynkiem biblioteki przy ul. gen. W. Sikorskiego 22. Czas przejścia ok. 40 minut.

Wszystkie ulotki z questami można pobrać ze strony tuodpoczniesz.pl lub przyjść do Starostwa Powiatowego w Czarnkowie do Wydziału Zdrowia i Współpracy Społecznej (pokój 034) i odebrać już wydrukowaną ulotkę.

Źródła: questy.org.pl

regionwielkopolska.pl

Red. Klaudia Wieczorek – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Czas spędzony na cieszących się ostatnimi laty dużym powodzeniem wycieczkach rowerowych, sprzyja czynnemu wypoczynkowi. Na rynku dostępnych jest wiele modeli rowerów a także sprzętu umożliwiającego podróżowanie z dziećmi, nawet tymi najmłodszymi. Dlatego też nie warto długo się zastanawiać nad taką formą spędzenia wolnego czasu. To wspaniała okazja aby zapoznać się z urokami naszego regionu.

Oczywiście, aby zacząć rowerową wycieczkę, należy najpierw zadbać o kilka istotnych spraw. Przede wszystkim sprawdź stan techniczny jednośladu. Wszystkie części powinny dobrze funkcjonować. W szczególności zwróć uwagę na hamulce, światła, opony i wszystkie części ruchome. Zawsze, na wszelki wypadek, warto mieć ze sobą pompkę rowerową oraz zestaw do drobnych napraw. Pamiętaj, że ostrożności nigdy za wiele. Do tego bardzo ważne jest przygotowanie ekwipunku. Niezależnie od tego, jak długi wyjazd planujemy warto pomyśleć o torbach rowerowych, które są zazwyczaj wodoodporne, a do nich będziemy mogli włożyć wszystkie niezbędne rzeczy. Ważne jest też to, aby odpowiednio przemyśleć trasę wyjazdu. Wszystko zależy od kondycji. Jeżeli już dawno nie jeździłeś/ jeździłaś rowerem to zaplanuj drogę nie dłuższą niż 20 kilometrów. Pamiętaj, że w przypadku kilkudniowych wycieczek, pierwszy odcinek to etap adaptacji. Jeśli po tym odcinku będziesz czuć się dobrze, to w kolejnym dniu możesz zwiększyć długość trasy. Kiedy i trasa już zostanie wybrana, zadbaj o odpowiedni sprzęt. Najważniejszy jest kask, który może uchronić przed niebezpiecznymi urazami głowy. Do tego lekka, wodoodporna odzież wykonana z oddychającego materiału, zakryte buty, woda i prowiant. Warto także zaopatrzyć się w sprzęt do nawigacji. To narzędzie pozwoli się odnaleźć, gdy zgubimy się lub pozwoli na łatwiejsze dotarcie do wyznaczonego celu, dlatego też warto zainwestować w to urządzenie. Gotowi? To ruszamy w drogę!

Takiemu wypoczynkowi sprzyja coraz bogatsza infrastruktura rowerowa powiatu. Liczne szlaki przecinają teren Puszczy Noteckiej, Doliny Noteci i tzw. Szwajcarii Czarnkowskiej. Na dłuższe wyprawy polecamy szlaki wielkopolskie, a nawet międzynarodowe. Pierwszym z nich jest Euro – Route R1, który jest jednym z odcinków szlaku prowadzącego od Francji aż do granicy obwodu kaliningradzkiego. W granicach powiatu to trasa o długości 71 km ciągnąca się od Starych Bielic przez Krzyż Wielkopolski, Wieleń, Folsztyn, Trzciankę do Kępy. Druga propozycja to Transwielkopolska Trasa Rowerowa Poznań – Okonek. Na terenie powiatu prowadzi od Tarnówka przez Młynkowo, Lubasz, Czarnków i Trzciankę do Pokrzywnej. Jej długość to 59,5 km i należy do tzw. Wielkopolskiego Systemu Szlaków Rowerowych. Dużym atutem jest to, że trasa jest w dużej mierze asfaltowa, więc nada się na wspólne wyprawy z dziećmi. Do tego podczas wyjazdu można robić częste przystanki, podziwiając przy okazji wiele zabytków znajdujących się w powiecie. Szlak zielony zwany „Szlakiem Sześciu Jezior” to ponad 50 km trasy o charakterze leśnym. Co ciekawe droga biegnie wzdłuż rzeki Drawy, która jest rajem dla kajakarzy. Przy tej trasie ważne jest jednak przygotowanie, gdyż w czasie suszy ścieżka jest bardzo piaszczysta, więc posiadanie roweru z oponami o terenowym bieżniku może być wielkim atutem. To pętla okalająca najatrakcyjniejsze miejsca Puszczy Drawskiej dlatego warto zwiedzić ten rejon powiatu czarnkowsko – trzcianeckiego. Niebieski szlak to aż 82 km kołowania przez Trzciankę, Człopę, Gostomię po to, aby wrócić do Trzcianki. To trasa, na którą trzeba zarezerwować dzień podróży. Będzie wyzwaniem raczej dla doświadczonych travelerów. Długie odcinki mało i średnio ruchliwej asfaltowej drogi prowadzą chętnych do mijanych bardzo interesujących krajoznawczo miejscowości. Ciekawą propozycją jest też niebieski szlak „Śladami Sapiehów”, który, jak sama nazwa wskazuje, obfituje w atrakcje historyczne związane głównie z dziejami magnackiego rodu Sapiehów. Trasę rozpoczyna się w Krzyżu Wielkopolskim i w nim się kończy, a po drodze mijamy Wieleń, Dzierżążno Wielkie czy Dębogórę, w której można podziwiać przepiękny dwór zbudowany na przełomie XVIII i XIX wieku. Na krótsze trasy proponujemy ścieżki rowerowe tzw. łączniki. Są to idealne trasy dla dzieci, gdyż liczą od 13 do 3 kilometrów. Jedną z bardziej obleganych tras jest szlak zwany „Czarny 1”. To około siedmiokilometrowa trasa ciągnąca się od Leśniczówki Dębina do drogi krajowej nr 123. Dzięki tej trasie mamy sposobność przemieszczenia się z zachodniej części pętli zielonej na wschodnią, zespalając się ze szlakiem łącznikowym czerwonym i szlakiem czerwonym koło Leśniczówki Kuźnica. Dla rodzin z dziećmi szczególnie polecamy nowo otwarte ścieżki rowerowe na trasie Krzyż Wielkopolski – Drawsko oraz malowniczą ścieżkę z Sarcza do Trzcianki.

Szosowanie to nie tylko podziwianie pięknych widoków i krajobrazów. Przede wszystkim to wysiłek fizyczny, który przyczynia się do poprawy kondycji i spalania zbędnych kalorii. Nie bez powodu mówi się, że w XXI wieku mamy nową epidemię – epidemię otyłości. Aktywne spędzanie wolnego czasu daje człowiekowi chwilę wytchnienia i możliwość „wyrwania” się z niezdrowego środowiska miast, a tym samym oddychania świeżym, czystym powietrzem. To też wytchnienie dla psychiki, gdyż w obecnym czasie przyjmujemy na siebie zbyt dużo obowiązków, co wpływa negatywnie na nasze zdrowie psychiczne. Do tych wszystkich pozytywnych czynników, które daje jazda na rowerze można dołożyć ogromny wpływ na funkcjonowanie układu krążenia, a tym samym ochrona przed miażdżycą czy zawałem serca.

Wszystkich, tych małych i tych dużych, zapraszamy do poznawania uroków powiatu czarnkowsko – trzcianeckiego z siodełka własnego jednośladu. Chyba już nikogo nie trzeba namawiać…

Źródło: https://tuodpoczniesz.pl/

Red. Klaudia Wieczorek

Swoją dzisiejszą nazwę Trzcianka zyskała dopiero w 1751 roku. Wcześniej istniało kilka nazw miejscowości: Rozdróżka ( gdyż osada mieściła się na rozdrożu lokalnych dróg), Trzcianna Łąka, Trzciana Łąka czy Trzcionka, a wszystko za sprawą okalających okolicę rozległych łąk. W swej historii miasto było też nazywane Schönlanke, a było to w latach 1772 – 1945, kiedy to tereny znajdowały się w granicach Królestwa Prus, później Republiki Weimarskiej oraz III Rzeszy podczas II wojny światowej. Pierwsze wzmianki o Trzciance sięgają XIII wieku. To wtedy tymi terenami władał ród Czarnkowskich. Przez ponad 170 lat miasto nie mieściło się w granicach polskich, dopiero powróciło w nie w 1945 roku, kiedy zostali z niej wysiedleni mieszkańcy niemieccy, a polscy osadnicy zajęli ich miejsce.

Z tym ciekawym, zarówno pod względem topograficznym, jak i historycznym miejscem, wiąże się pewna historia. Zapewne sami mieszkańcy znają ją doskonale. Jednakże czy Wy wiecie dlaczego na trzcianeckim placu Pocztowym znajduje się fontanna z sarenką i to w głównym miejscu? Oto krótka historia pewnego krawca, jego żony i… małej sarenki.

Kiedyś w Trzciance mieszkał krawiec, który był uważany za najlepszego fachowca w swojej dziedzinie. Każdy kłaniał mu się z daleka, a ten nigdy nie odmawiał uszycia nowej sukienki czy spodni. Wszyscy bardzo go lubili, gdyż oprócz wspaniałych umiejętności krawieckich, posiadał również pokłady wrażliwości oraz zrozumienia dla drugiego człowieka. Pewnego dnia spotkało krawca wielkie nieszczęście. Jego żona poważnie zachorowała i żaden z trzcianeckich lekarzy nie umiał jej pomóc. Mimo podawanych specyfików, które niedawno zostały wynalezione, nic nie sprawiło, że kobieta poczuła się lepiej. Mężczyzna przez długi czas szukał pomocy u znanych znachorów i zielarzy. Nic nie było w stanie wrócić zdrowia żonie krawca. Pewnego dnia postanowił, że spróbuje chwycić się ostatniej deski ratunku. Udał się do samotnika mieszkającego w lesie przy drodze z Trzcianki do Niekurska, który przez wszystkich był uważany za mędrca znającego receptury, które mogą pomóc w najcięższych przypadkach. Ten stwierdził, że żonę krawca urzekły złe oczy zwierzęcia i jedynym ratunkiem dla niej jest inne zwierzę. Mężczyzna bardzo się zmartwił i postanowił wrócić do domu. Gdy szedł przez las zobaczył na wpół martwą sarnę i postanowił ją uratować. Wziął ją więc do swojego domu, opiekował się nią, karmił i poił. Sarna cały czas przebywała z żoną krawca i często patrzyła w oczy kobiety, a to sprawiało, że ta czuła się lepiej.

Pewnego dnia do domu małżeństwa przyszedł pustelnik, który przyniósł wodę z cudownego źródła. Po jej wypiciu i chora kobieta, i sarenka doszły do siebie. Znów mogły się cieszyć pełnią życia. Krawiec postanowił wypuścić sarnę na wolność, bo uznał, że w lesie lepiej się odnajdzie i będzie mogła korzystać ze wszystkich dobrodziejstw, które da jej natura. Jakie było jego zdziwienie, gdy sarna wróciła do gospody mężczyzny. Wtedy to postanowił, że zwierzę zostanie z nim i żoną. Sarenka bardzo dobrze się czuła w towarzystwie małżeństwa, a gdy nadszedł kres jej życia krawiec pochował ją w swoim ogrodzie. Na pamiątkę wspólnie spędzonych chwil mężczyzna sporządził gipsowy odlew zwierzęcia i ustawił go na ogrodowym grobie. Po śmierci krawca odlew umieszczono w fontannie, która stała na placu Targowym. Zapytacie dlaczego akurat tam? Sarenka chodziła wszędzie za swoim panem i gdy ten raczył się piwem w tawernie, sarenka piła wodę z fontanny. Właśnie tej na placu Targowym.

W Trzciance istnieje przekonanie, że dotknięcie sarenki przynosi szczęście. Więc jeśli będziecie kiedyś w tych stronach, nie zapomnijcie podejść na plac Targowy (dzisiejszy plac Pocztowy) i dotknąć posągu sarenki, aby zapewnić sobie szczęście.

Historia o sarence jest wciąż żywa wśród mieszkańców Trzcianki. Muzeum Ziemi Nadnoteckiej przygotowało dla najmłodszych animowaną wersję legendy, do której scenariusz został napisany przez Elżbietę Wiśnicką i Katarzynę Gierszewską – Widotę. Podstawą do napisania scenariusza była książka ,,Legendy trzcianeckie” autorstwa Antoniego Biruli. Animację możecie obejrzeć klikając w poniższy link:

Animacja „Legenda o trzcianeckiej Sarence”

A tych, którzy chcieliby bliżej poznać Trzciankę i jej historię zapraszamy do wzięcia udziału w grze terenowej:

Trzcianka - tropem historii

Źródła:

,,Legendy trzcianeckie” Antoni Birula

https://questy.org.pl

http://www.mzntrzcianka.pl/

Red. Klaudia Wieczorek

Piesze wędrówki to najstarsza i najbardziej popularna forma turystyki. Mogą je uprawiać wszyscy bez względu na wiek, płeć, porę roku i warunki atmosferyczne. Podziwianie widoków wraz z florą i fauną oraz odpoczynek psychiczny to najważniejsze z powodów, dla których warto pospacerować po terenach Puszczy Noteckiej. Warto połączyć przyjemne z pożytecznym i wybrać się na spacer przyrodniczymi ścieżkami dydaktycznymi. Jest to niecodzienny i bardzo oryginalny sposób przekazywania wiedzy. Najmłodszym, ale też ich opiekunom, sprawi zapewne wiele radości i uciechy. Na terenie powiatu czarnkowsko – trzcianeckiego znajdziemy kilka takich ścieżek wartych odwiedzenia.

Pierwszą z nich jest „Nad Bukówką” – ścieżka leżąca na terenie Nadleśnictwa Trzcianka. To trasa, która znajduje swój początek w leśniczówce Smolarnia. Do wyboru mamy trzy trasy  – 2 km, 4,5 km i 6,5 km. Przejście najdłuższego szlaku nie powinno zająć więcej niż trzy godziny. Na trasie znajdują się ławki, pomosty i kładki oraz miejsca przeznaczone do odpoczynku (niektóre z zadaszeniem). Do tego ścieżka jest usłana 13 różnorodnymi tablicami edukacyjnymi, które znacznie podnoszą walor zwiedzanego miejsca. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że najciekawszym punktem wycieczki jest 400-letni dąb Wojtek o obwodzie równym 7,5 metra i wysokości ok. 24 metrów. Wśród wielu pomników przyrody znajduje się cmentarz, na którym pochowany jest jeden z pierwszych Nadleśniczych – Bensch. Według wierzeń lipy odstraszały duchy, dlatego też w miejscu, w którym jest ich znaczna ilość zostali pochowani także ludzie, którzy pracowali w pobliskim młynie. Ciekawa także okazuje się być flora i fauna tego terenu, a w szczególności bobry czy błękitny zimorodek.

Kolejną ścieżką wartą odwiedzenia jest ta należąca do Nadleśnictwa Krucz. Liczy około 5 km, a jej wdzięczna nazwa „Z biegiem Natury” zachęca do odpoczynku właśnie na łonie natury. Świetnie wpisuje się w nurt edukacji leśnej, przyrodniczej oraz ekologicznej. Swój początek i koniec ma przy Centrum Promocji Lasów Państwowych w Goraju – Zamku, zatem jej kształt przypomina pętlę. Wędrówkę można zacząć w dogodnym dla siebie miejscu. Podczas spaceru można podziwiać gęste lasy, ale wisienką na torcie jest pałac dla gości hrabiego Hochberga. Jednak aby go zobaczyć trzeba przejść całą trasę, gdyż znajduje się on na samym jej końcu. Czas, jaki musimy poświęcić na przejście trasy to około 2 godziny. Takiego samego czasu potrzebujemy na przejście ścieżki pod nazwą ,,Morena Czarnkowska”, która także znajduje się w Nadleśnictwie Krucz. To obszar, który charakteryzuje się pięknymi lasami bukowymi, a także wzgórzami, które przypominają te z wędrówek górskich. Ścieżka zachęca nas do kierowanie się w dół, aby dotrzeć do strumienia płynącego do Noteci, a następnie do mozolnego wspinania się po schodach akacjowych, które zostały wykonane przez uczniów Zespołu Szkół Leśnych im. inż. Jana Kloski w Goraju.

Także Nadleśnictwo Sarbia ma wiele do zaoferowania. Ścieżka o nazwie „Leśnik Gospodarzem Lasu” to trasa, która zadowoli nie tylko piechurów ale także rowerzystów. Jej długość sięga około 5 km, czyli na jej przejście będziemy potrzebować około 2 godzin. Zaopatrzona jest w 20 tablic edukacyjnych, a do tego można zabawić się w Turniej Leśny. Podczas wędrówki zachęcamy do podziwiania łąk i pól, a później do zatopienia się w cieniu drzew. Na trasie jest też możliwość odpoczynku i zatrzymania się na małą przekąskę. Na pewno ciekawym punktem jest paśnik dla zwierzyny. Pamiętajmy jednak, że gdy chcemy zostawić coś dla leśnych zwierząt, warto zapoznać się najpierw z informacjami, jakie produkty nie zaszkodzą zwierzynie. Najlepsze będą liście roślin motylkowatych, marchew, jabłka, ziemniaki czy ziarno. Nie zostawiamy w paśnikach suchego chleba, gdyż szybko się psuje i może zaszkodzić zwierzętom, tak samo jak przegniłe warzywa i owoce. Dlatego też radzimy najpierw skontaktować się z leśnikiem. Warto dodać, że podczas spaceru tą ścieżką zobaczymy ciekawe obiekty, takie jak: pomniki przyrody, mrowiska czy martwe drzewo. To nie jedyna ścieżka, którą proponuje Nadleśnictwo Sarbia. Kolejna, o pięknej nazwie „Stary Las uczy Nas” to krótka trasa licząca tylko 800 metrów, więc jak najbardziej będzie odpowiednia dla mniejszych dzieci. Podczas spaceru, oprócz podziwiania widoków, można zapoznać się z historią Nadleśnictwa oraz jego powstania. Na szczególną uwagę zasługują zajęcia z rozpoznawania drzew, nasion oraz ochrony przyrody i recyklingu. Na najmłodszych czeka również plac zabaw.

Warto też wspomnieć o akcji zawiązanej przez właścicieli obiektów agroturystycznych z północnej części Puszczy Noteckiej. Projekt ,,Z kwiatka na kwiatek” to sieć tras, które są idealne do uprawiania nie tylko nordic walkingu, czyli pieszych wędrówek z kijkami, ale także narciarstwa biegowego, czy po prostu przejażdżek rowerowych. Przedsięwzięcie nie bez powodu przybrało taką nazwę. Trasy, które można pokonać mają kształt płatków kwiatka i są usytuowane wokół poszczególnych miejscowości. Szlaki mają długość od 5 do 15 km, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Po drodze można zobaczyć m.in. Dębogórskie Karpaty, Roztańczony Las czy Dolinę 12 Źródeł.

To tylko kilka propozycji ścieżek przyrodniczo-edukacyjnych, które można zobaczyć podczas wypoczynku w powiecie czarnkowsko – trzcianeckim. Więcej informacji na ich temat można znaleźć na stronach internetowych Nadleśnictw. Pamiętać jednak należy o kilku ważnych zasadach, które obowiązują podczas spacerów w lesie: przede wszystkim nie śmieć, parkuj w wyznaczonych miejscach, szanuj przyrodę, zachowaj ciszę, biwakuj i rozpalaj ogniska w wyznaczonych miejscach, a także nie zbaczaj z wyznaczonych szlaków. To bardzo ważne zasady, gdyż mogą uchronić nie tylko nas przed niebezpieczeństwem, ale także innych użytkowników lasu.

Źródła:

https://www.lasy.gov.pl/pl

http://zkwiatkanakwiatek.pl/web/zkwiatkanakwiatek/strona-glowna.html

Red. Klaudia Wieczorek – Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Wybierając się jedynie w sześciokilometrową podróż poza Czarnków, nawet rowerem, możemy zobaczyć urokliwą neorenesansową rezydencję, która znajduje się w Goraju. Początkowo Goraj należał do hrabiego Dzieduszyckiego z Wronek. Dopiero w 2 poł. XIX w. w posiadanie dóbr gorajskich wszedł książę Pszczyny Jan Henryk XI von Hochberg. W ten sposób stał się posiadaczem majątku o powierzchni ok. 12 000 ha – jednego z największych w Wielkopolsce spośród należących do właścicieli niemieckich. Po jego śmierci ziemię odziedziczył syn - Wilhelm Bolk Emanuel von Hochberg. Było to w roku 1907, a już trzy lata później rozpoczęła się budowa nowej siedziby linii Hochbergów. Warto w tym miejscu wspomnieć, że z polecenia Wilhelma w pobliskim Gniewomierzu powstał dworek myśliwski, a oba obiekty były połączone leśnym szlakiem i bez problemu można było się między nimi przemieszczać. Zamek w Goraju powstał w bardzo szybkim tempie. Realizacją planów, kosztorysem i samą budową zajęła się niemiecka firma „Gradehand und Franke”. Rezydencja została wzniesiona na kształt litery U, a jej ramiona skierowane są w kierunku rzeki. Zarówno po prawej, jak i po lewej stronie wznoszą się dwie baszty. Jest jeszcze trzecia baszta, która znajduje się na końcu skrzydła wschodniego. Także wszelkie projekty wnętrz zostały zlecone niemieckiej firmie „Paulus und Lilloe”. Wiele mebli i sprzętów zostało sprowadzonych ze starszej posiadłości Hochbergów. Na parterze znajdowały się pokoje gościnne, na piętrze - kaplica, sala balowa, jadalnia z pokojem kredensowym, salon oraz apartamenty właścicieli. W części pomieszczeń zachowały się elementy dawnego wyposażenia, m. in. parkiety, boazerie, sztukatorska dekoracja sufitów, kominki, lustra i obrazy. Do dzisiaj w niektórych pomieszczeniach widoczne są elementy oryginalnego wyposażenia zamku. W idealnej kondycji zachowały się meble i obrazy. Budynek wraz z otaczającym go parkiem po dziś dzień zachwyca. Jednakże ogromna posiadłość to nie tylko główny budynek, ale też masztalarnia i ujeżdżalnia – obecnie znajduje się tam sala gimnastyczna i pomieszczenia dydaktyczne, dom ogrodnika, w którym dziś znajdują się mieszkania dla pracowników szkoły, budynek zarządu dóbr, budynek inwentarski, przepompownia, suszarnia drewna z magazynem, remiza z warsztatem i budynek gospodarczy. Majątek Hochbergów liczył aż 11, 5 tys. ha. gruntów. W Goraju rodzina mieszkała do wybuchu II wojny światowej, czyli do 1939 roku. Hrabia zmarł 24 maja 1934 roku koło Opola w dworku swojej matki. Chciał jednak być pochowany w Goraju, w swoim ulubionym miejscu, w którym dumał i wspominał swój kraj. Na kamieniu, który ma upamiętniać postać właściciela wyryto napis: ,,Wędrowcze zatrzymaj się przy tym kamieniu i pomyśl o człowieku szlachetnym i łagodnym, który osuszył wiele łez biednych ludzi; Pamięć w ich sercach jest jak pomnik trwalszy niż ten kamień”. Są to wspaniałe słowa, które wskazują, że właściciel rezydencji zawsze troszczył się o innych.

Zapewne wielu z Was zastanawia się w tym momencie skąd Hochbergowie mieli pieniądze na tak szybką budowę ogromnej posiadłości. To wszystko dzięki dobremu zmysłowi do interesów. Ród Hochbergów zajmował się głównie rolnictwem i leśnictwem. W Ciszkowie powstała gorzelnia, w Smolarach tartak, a w okolicach Krucza kopalnia węgla brunatnego. Do tego w latach 70-tych XIX wieku prowadzili zalesienia terenów, które zostały zdewastowane przez nadmierną wycinkę i szkodniki. Hochbergowie lubowali się także w hodowli jeleni, a ich pasja łowiecka sprawiła, że do lasów Puszczy Noteckiej przyjeżdżała szlachta niemiecka. To wszystko sprawiło, że zamek rodu Hochbergów stał się bardzo popularnym , a jak widać, jego sława trwa do dzisiaj.

Rodzina opuściła posiadłość w 1945 roku. Żona Wilhelma w obawie przed oddziałami radzieckimi wyjechała do Niemiec. Najstarsza córka gorajskich Hochbergów – Elżbieta Ferdynanda zmarła w 1952 r., jej matka Zofia Anna Maria w 1984 r. w wieku 98 lat, a młodsza z sióstr – Anna Maria w 2000 r. Ta ostatnia była w Goraju trzykrotnie: w 1977 r., w 1986 r. i ostatni raz w 1991 r. razem z córką Katarzyną von Vegesack, jej mężem Gotfrydem i dziećmi. Od 1993 roku w posiadłości funkcjonuje Zespół Szkół Leśnych im. inż. Jana Kloski. Wcześniej w budynkach mieścił się Zespół Szkół Zawodowych Ministerstwa Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego, Technikum Leśne, Liceum Leśne, Gimnazjum Leśne oraz Państwowa Szkoła dla Leśniczych, której nazwa została później przekształcona w Leśny Ośrodek Szkoleniowy.

Warto tu wspomnieć o tym, że na terenie Zespołu Szkół Leśnych znajduje się cmentarzyk właścicieli, na którym ustawiono krzyż i kamień upamiętniający księcia Wilhelma Bolka Emanuela von Hochberga. To nie jedyny kamień pamiątkowy znajdujący się na tym terenie. Są tam również: kamień pamiątkowy przy Dębie Burku - nauczycielom, opiekunom i absolwentom, absolwenci rocznika 1963-1968, kamień na pamiątkę zjazdu absolwentów Technikum Leśnego w Goraju, rok 1989-1994, kamień na pamiątkę zjazdu absolwentów Technikum Leśnego w Goraju, rok 1967-1971 oraz kamień na pamiątkę zjazdu absolwentów Technikum Leśnego w Goraju, rok 1968-1972.

Posiadłość jest dostępna do zwiedzania z zewnątrz. Aby lepiej poznać historię tego miejsca, a  przy tym spędzić czas z bliskimi na świeżym powietrzu, proponujemy też rozwiązanie Questu dotyczącego Zamku w Goraju. Narratorem questowej opowieści jest Wilhelm Bolko Emanuel von Hochberg, który przy pomocy Questu oprowadza uczestnika zabawy po swoim dawnym majątku. Dodatkowym walorem tej trasy są piękne bukowe lasy porastające wzgórza w okolicy zamku. Czas przejścia trasy to około 70 minut. Więcej informacji na temat Questu znajdziecie pod wskazanym linkiem: https://regionwielkopolska.pl/artykuly-turystyka/wielkopolskie-questyo-zamku-w-goraju/

Źródła:

https://zabytek.pl/pl/obiekty/goraj-zamek-zespol-palacowy

https://zslgoraj.pl/zamek-hochbergow-w-goraju.html

https://regionwielkopolska.pl

Red. Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Takie wykroczenie nie tylko może doprowadzić do rozwoju wielu chorób, ale także skutkować mandatem karnym w wysokości do 500 zł. Woda w fontannie płynie w obiegu zamkniętym, nie jest przeznaczona do tego, aby w upalne dni schładzać nią organizm. Do tego nie jest badana, gdyż stacje epidemiologiczno-sanitarne sprawdzają wodę tylko i wyłącznie akwenów przeznaczonych do kąpieli. Taki zamknięty obieg sprawia, że może się w nim rozwinąć wiele drobnoustrojów. Specjaliści twierdzą, że w fontannie może się znajdować aż 30 różnorodnych mikroorganizmów, m.in. bakterie gronkowca, bakterie z rodzaju Salmonella i Legionella, bakterie kałowe, pałeczki ropy błękitnej, pierwotniaki pasożytnicze czy wirusy. Jest to niewątpliwe zagrożenie dla naszego zdrowia, a nawet życia. Szczególnie dzieci są narażone na różnego rodzaju choroby. Te bowiem nie zwracają uwagi na to, że woda z fontanny może się dostać do ich ust, a co za tym idzie, mogą nabawić się np. zatrucia pokarmowego. To jednak tylko jedna z wielu chorób, które wywołują drobnoustroje znajdujące się w fontannie. Choroby skóry, np. grzybice stóp, zapalenie spojówek, zapalenie ucha, schorzenia dróg oddechowych, infekcje dróg moczowych i pęcherza, zapalenie oskrzeli, płuc, tchawicy, migdałków, to tylko niektóre z chorób, których możemy się spodziewać po kontakcie z wodą z fontanny. Dzieje się tak, ponieważ do wody trafiają zanieczyszczenia odzwierzęce – zdarza się, że korzystają z nich zwierzęta (np. koty, psy, ptaki), które często załatwiają swoje potrzeby fizjologiczne, niebezpieczne zanieczyszczenia mechaniczne, np. kawałki potłuczonego szkła, odłamki metalu, kamienie, czy zanieczyszczenia chemiczne, które wynikają m.in. ze stałego kontaktu materiałów instalacyjnych z wodą i przenikania do niej szkodliwych związków chemicznych.

To jednak nie jedyne zagrożenia. Często brzegi fontanny są śliskie. Woda rozbryzguje się w różne strony, wiatr powoduje, że krople wody padają poza obszar obiektu, a to sprawia, że jest ślisko. Starsze osoby czy dzieci powinny zachować szczególną ostrożność. Poślizgnięcie się na mokrej powierzchni może doprowadzić do wielu urazów, poczynając od siniaków, a na złamaniu kończąc.

Podczas upałów pamiętajmy o swoim zdrowiu. Nośmy przewiewne ubranie i odpowiednie nakrycie głowy, a ciało schładzajmy w wyznaczonych do tego miejscach. Jeśli musimy wyjść z domu, kiedy na zewnątrz grzeje najmocniej nie zapominajmy o butelce z wodą, bo taką zawsze możemy się napić, a i kilka kropel wylanych na głowę czy kark nie zaszkodzi.

Źródło: gov.pl, medicover.pl

Red. Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Czarnkowie pozytywnie zaopiniował Projekty Uchwał Rad Gminy w sprawie wykazu kąpielisk na rok 2023 oraz określenia sezonu kąpielowego. W tym roku będziemy mogli odpoczywać nad Jeziorem Dużym w Lubaszu, Sarcze i Długim w Trzciance oraz nad Jeziorem Królewskim w Krzyżu Wielkopolskim. Czas trwania sezonu dla kąpielisk w Lubaszu i Nowej Plaży w Trzciance będzie trwał od 15.06.2023 r. do 31.08.2023 r., natomiast dla kąpielisk w Krzyżu, Logo i Starej Plaży w Trzciance – od 01.07.2023 r. do 31.08.2023 r.

Pozytywnie oceniono wszystkie kąpieliska, zwłaszcza te w Trzciance, które swoją atrakcyjność zawdzięczają towarzyszącej im infrastrukturze. A ta zmienia się rokrocznie z korzyścią dla mieszkańców i turystów. Kąpielisko LOGO na Jeziorze Dużym w Trzciance już w zeszłym roku wzbogaciło się o Wodny Plac Zabaw. Działa on w okresie letnim, od 1 lipca do 31 sierpnia. Atrakcja jest całkowicie bezpłatna, a w jej skład wchodzą: wieża ze zjeżdżalnią, bieżnie łączące, rampy do wchodzenia na park wodny, ośmiokątna trampolina, kamizelki asekuracyjne. Wodny Plac Zabaw na LOGO powstał w ramach Budżetu Obywatelskiego. Do tego boisko przeznaczone do gry w piłkę plażową, zaplecze szatniowo – sanitarne ( a w tym, co bardzo ważne, WC przystosowane dla osób niepełnosprawnych), wydzielona strefa wodna, w której pod czujnym okiem rodziców, beztrosko mogą się pluskać dzieci. To wszystko sprawia, że miejsce jest atrakcyjne i zachęca do aktywnego wypoczynku. Także plaże znajdujące się przy Jeziorze Sarcze mają wiele do zaoferowania. Przy kąpielisku, tzw. ,,Nowej Plaży”, znajduje się Centrum Wędkarstwa, Turystyki Wodnej i Ratownictwa Wodnego, w którym mieści się wypożyczalnia sprzętu wodnego. Na terenie przylegającym do kąpieliska zorganizowana jest piaszczysta plaża, ograniczona kamiennym murkiem. Na plaży można grać w piłkę siatkową, a także, na specjalnie wydzielonym betonowym placu, w koszykówkę. W pobliżu znajdują się: stadion sportowy, korty tenisowe, hotel, parking, punkty gastronomiczne oraz Park Ryb Słodkowodnych, który w szczególności zachwyci młodszych gości. Także ,,Stara Plaża” nie odstaje niczym od dwóch poprzednich. Obszar do kąpieli wytyczony jest pomostem i bojami. Na terenie przylegającym do kąpieliska zorganizowana jest piaszczysta plaża. W pobliżu znajduje się zewnętrzna siłownia, punkty gastronomiczne, Centrum Fitness & Squash, drewniana wiata ze stołami i ławkami. Oprócz tych wszystkich atrakcji na milusińskich czeka mini park linowy, przez który każdy może spróbować przejść. Warto zaznaczyć, że przed rozpoczęciem sezonu wszystkie plaże doczekały się dostawy nowego, świeżutkiego piasku, co tym bardziej powinno zachęcić do wypoczynku nad wodą.

Kąpielisko, które jest prowadzone przez gminę Krzyż Wielkopolski posiada strzeżoną plażę o długości 30 m. Tu także oprócz kąpieli wodnych na mieszkańców i turystów czeka plac zabaw, lokal gastronomiczny, a w pobliżu stadion miejski. Warto również lepiej poznać jezioro Duże w Lubaszu. Akwen jest otoczony lasami, co może sprzyjać pieszym wędrówkom. Towarzysząca obiektowi infrastruktura w postaci bazy noclegowej, dużego placu zabaw dla dzieci i szerokiej, piaszczystej plaży stwarza doskonałe warunki do wypoczynku. Można tu także wypożyczyć sprzęt wodny i odbyć wodną przygodę. Tak jak w przypadku poprzednich kąpielisk, tu też znajduje się miejsce do gry w siatkówkę, a tuż przy plaży obiekt gastronomiczny, który zadowoli każdego głodomora.

Jeśli nie lubicie odpoczynku na piaszczystej plaży z pomocą przyjdzie Ośrodek Sportu i Rekreacji w Czarnkowie, który proponuje wypoczynek na otwartym obiekcie basenowym. Pływalnia czynna jest sezonowo od 01.06. do 31.08.2023 (w zależności od pogody). Jest to basen odkryty, który posiada 2 niecki basenowe - niecka duża o wymiarach 50 m×20 m i głębokości 1,2 m – 1,8 m oraz niecka mała 20 m×10 m i głębokości 0,4 m - 1,2 m. Dno niecki basenu dużego pokryte jest płytkami, małego okładziną żywiczną. W basenie małym dla dzieci dostępna jest wysepka z fontanną - grzybek z kaskadą wodną, a dla rodziców pilnujących swoich pociech, zamontowane są dysze do jacuzzi. Wokół basenu znajdują się trawniki, plac zabaw dla dzieci, boisko do siatkówki plażowej z łapaczem do piłki, stanowisko do koszykówki, do tenisa stołowego i stół do gry w szachy. Od 2019 r. na terenie OSiR-u można pograć w minigolfa, a od 2021 r. także w kręgle. Dla tych bardziej aktywnych tuż obok basenu są korty tenisowe oraz stadion piłkarski, rampa dla rolkarzy i siłownia. Każdy miłośnik spędzania wolnego czasu na świeżym powietrzu znajdzie coś dla siebie.

Jednak, mimo wielu atrakcji i ciekawych miejsc, odpoczynek nie będzie przyjemny, jeśli nie zadbamy o siebie samych. Pamiętajmy więc o właściwym nakryciu głowy, unikaniu ekspozycji na działanie promieni słonecznych, kiedy są najsilniejsze, a więc między 10:00 a 16:00, nawadnianiu swojego organizmu, noszeniu przewiewnej, oddychającej odzieży oraz o reaplikacji kosmetyków do opalania. Ważne jest również, by pamiętać o bezwzględnym zakazie skakania ,,na główkę”. Nie należy pływać w wodzie, której temperatura wynosi 14 stopni Celsjusza i mniej, a także w czasie burzy. Złym pomysłem jest też zabawa w podtapianie innych osób, spychanie ich do wody z pomostu itp. I choć oczywistym wydaje się, że niedopuszczalna jest kąpiel po spożyciu alkoholu, wciąż wielu lekceważy taki stan. Warto w tym miejscu podkreślić, że na wszystkich kąpieliskach oraz na basenie możemy czuć się bezpieczni, gdyż czuwają nad nami ratownicy i w chwili zagrożenia bez wahania pospieszą na ratunek.

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Nie ma innej drogi do zapobiegania przedwczesnej śmierci niż profilaktyka w postaci badań, bo wcześnie podjęte leczenie w większości chorób daje pozytywne efekty. Jest to szczególnie istotne w przypadku chorób, które nie dają objawów lub są one niejednoznaczne. Jednak jeszcze lepszą opcją jest przeciwdziałanie powstaniu objawów. 

Lipiec i sierpień to okres, w którym więcej mamy dni słonecznych niż deszczowych i pochmurnych. Dużo częściej wychodzimy na dwór i chętniej spędzamy wolny czas na łonie natury. Wiąże się to jednak, z czasem wielogodzinnym, przebywaniem na słońcu, a to może prowadzić do zachorowań na czerniaka. Jest to najbardziej podstępny nowotwór, gdyż w wielu przypadkach jest wykryty zbyt późno. Można jednak się przed nim uchronić stosując kilka prostych zasad. Unikajmy nadmiernego opalania się i wychodzenia z domu, gdy na zewnątrz jest mocne słońce. Zwykle między godziną 10.00 a 16.00 słońce grzeje najbardziej i właśnie w tych godzinach powinniśmy zachować największą ostrożność. Nie zważając na porę roku, każdy powinien stosować krem z filtrem chroniącym skórę przed szkodliwym promieniowaniem UV i pomadkę chroniąca usta. Promieniowanie UV to nic innego jak promieniowanie ultrafioletowe. Ma ono znaczny wpływ na skórę i dlatego powinniśmy szczególnie ją chronić. Najważniejsze dla naszego życia i zdrowia są dwa rodzaje promieniowania: UVA i UVB. Promienie UVA przedostają się najgłębiej skóry (mogą dostać się aż do tkanki podskórnej) i są odpowiedzialne za jej przedwczesne starzenie się. Są one odpowiedzialne za nadmierną pigmentację skóry oraz jej przebarwienia. Natomiast promienie UVB są odpowiedzialne za wakacyjną opaleniznę, jednak w wielu przypadkach prowadzą do rumieni i oparzeń słonecznych. To właśnie te promieniowania wpływają na pojawienie się nowotworów skóry, w tym najniebezpieczniejszego – czerniaka. Możemy jednak się przed nim uchronić głównie poprzez stosowanie kremów z tzw. filtrem SPF. Jest to wskaźnik, który wskazuje jaki jest współczynnik ochrony przed promieniowaniem słonecznym. Kremy z wysokim filtrem bezwzględnie powinny stosować dzieci, pacjenci po przeszczepach narządów, po zabiegach z zakresu medycyny estetycznej, oraz osoby ze skłonnością do występowania przebarwień i przyjmujące leki światłouczulające. Odpowiednia ochrona przed słońcem w formie produktu z odpowiednio wysokim filtrem SPF to podstawa ochrony naszej skóry. Niestety nawet najwyższy filtr SPF nie uchroni nas przed szkodliwym wpływem promieni słonecznych, jeśli nie będziemy pamiętać o pozostałych elementach, takich jak : właściwe nakrycie głowy, unikanie ekspozycji na działanie promieni słonecznych, kiedy są najsilniejsze, a więc między 10:00 a 16:00, nawadnianie swojego organizmu, noszenie przewiewnej, oddychającej odzieży, reaplikacji kosmetyków do opalania. Tylko działając zgodnie z powyższymi zasadami możemy zapobiec groźnym chorobom skóry. Pamiętajmy o tym podczas wakacyjnego wypoczynku!

W tym roku szkolnym Wydział Zdrowia i Współpracy Społecznej Starostwa Powiatowego w Czarnkowie wraz ze szkołami powiatu uczestniczyły w Ogólnopolskim Programie Profilaktyki Czerniaka organizowanym przez Studenckie Koło Naukowe ONKOMA przy Klinice Gastroenterologii Onkologicznej w Narodowym Instytucie Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie w Warszawie – Państwowym Instytucie Badawczym działając we współpracy z Akademią Czerniaka – sekcją naukową Polskiego Towarzystwa Chirurgii Onkologicznej. Po skończonych zajęciach uczniowie znają złote zasady profilaktyki czerniaka, zdobyli umiejętność przeprowadzenia samobadania skóry czy też różnicowania zmian podejrzanych o charakter nowotworowy ze zwykłymi znamionami na podstawie zasady ABCDE („czerniakowe abecadło”). Warto również podkreślić, iż dzięki zdobytej wiedzy nastolatkowie mogą stać się ambasadorami akcji w swoich lokalnych środowiskach, zachęcając rodzinę i znajomych do podjęcia tych niezwykle prostych acz skutecznych działań profilaktycznych. 

Klaudia Wieczorek

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Zacznijmy jednak od początku… Noteć to rzeka, która swoje źródło ma na Pojezierzu Kujawskim, a bieg kończy w Santoku koło Gorzowa Wielkopolskiego. To największy dopływ Warty, a na praktycznie całej długości rzeki można spokojnie przemieszczać się kajakiem czy łódką. Trzy województwa, przez które przepływa rzeka proponują wiele atrakcji, zabytków oraz mnóstwo miejsc, w których można spędzić czas na łonie przyrody. Podróżując po Wielkopolsce warto zatrzymać się w Czarnkowie. Jest tam pewien most… Most, którego historia sięga XIX wieku i nie jest związana tylko z Czarnkowem.

Kojarzycie ,,wędrujący most”? Nie…? A może znacie miasto/dzielnicę o urokliwej nazwie Fordon? Kiedyś samodzielna miejscowość, dziś jedna z dzielnic Bydgoszczy. Też nie…? Nawet mnie to nie dziwi, bo przed poznaniem historii mostu na rzece Noteć też nie widziałam o istnieniu takiego miejsca. To właśnie z nim silnie związana jest historia naszego czarnkowskiego mostu. Już w roku 1891 postanowiono wybudować pierwszy drogowo-kolejowy most na Wiśle. Jego projektantem został prof. Georg Christopher Mehrtens, a naczelnym budowniczym tajny radca rządowy Ludwig Suche. Prace nad nim zakończyły się dość szybko i w 1893 roku most został oddany do użytku. Należy nadmienić, że w tamtych czasach był to najdłuższy most na ziemiach polskich. Ogółem do jego budowy użyto 9 tys. m³ betonu, 40 tys. m³ ochrony kamiennej, 27tys. m³ muru ceglanego i 3 tys. m³ bazaltu. Łączna waga dźwigara przęsła rzecznego z kratownicami oscylowała w granicach 900 ton, a dźwigara przęsła przylądowego z kratownicami około 460 ton. Górna część mostu bez podpór ważyła 10500 ton. Była to wspaniała, mimo swego ciężaru, wydająca się lekka jak piórko konstrukcja, która zachwycała każdego, kto przejeżdżał nad Wisłą. Niestety, struktura mostu kilkukrotnie została nadwyrężona, co doprowadziło do podjęcia decyzji o całkowitym rozebraniu przeprawy. Pierwszy raz most ucierpiał podczas pożaru w 1928 roku, kiedy to spłonęły drewniane części. Kolejne wydarzenia to już czasy II wojny światowej. 2 września 1939 roku niemieccy lotnicy zbombardowali most, a następnie wycofujące się oddziały polskie wysadziły kolejne przęsła. Zostało 13 przęseł zalewowych. Obiekt został odbudowany, a drewniane elementy zostały zastąpione kostką kamienną. Jednak mieszkańcy okolicznych miejscowości nie mogli się cieszyć przeprawą zbyt długo. Już w 1945 roku wojska niemieckie ponownie wysadziły most. Jednak gdy w roku 1949 postanowiono go odbudować, okazało się, że przęsła, które przetrwały nie nadają się do użytku. Podjęto więc decyzję o całkowitym rozebraniu obiektu i zbudowaniu go na nowo. I w tym momencie rozpoczyna się historia, która ściśle powiązana jest z naszym mostem, mostem na rzece Noteć. Przęsła, które ocalały, były na wagę złota. Zrobione z bardzo trwałego materiału stanowiły cenny skarb. Postanowiono więc wykorzystać je do budowy nowych mostów na kilku rzekach, m.in. Noteci, Odrze, Bugu, Narwi i Sanie. Jedno z nich trafiło właśnie do Czarnkowa. Zachowane w praktycznie idealnym stanie do dziś zachwyca pięknymi, wręcz wykonanymi z koronkową precyzją, zdobieniami. Dech w piersi zapierają sterczyny, które wystają ponad konstrukcję. W taki oto sposób w jednym moście zamknięta jest historia, która dotyczy naszych dziadków i pradziadków. Łączy kilka miejscowości w jedną i jest bardzo cennym zabytkiem Czarnkowa. Jeśli chcecie zobaczyć niepowtarzalny most serdecznie zapraszamy do Czarnkowa!

Klaudia Wieczorek

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Pierwsze wzmianki o Browarze sięgają początku XIX w., ale same tradycje piwowarskie to już wiek XVI. W tamtym okresie aż 20 rodów mieszczańskich zajmowało się warzeniem piwa. Budynek ówczesnego browaru powstał na miejscu dawnego zamku Nałęczów Czarnkowskich i nosił nazwę Brauerei Streich. W 1893 roku zakład został nabyty przez Heinricha Koeppea, który nadał czarnkowskiej wytwórni ostateczny kształt i charakter, a po kilku latach (w okresie międzywojennym) nazwa została zmieniona na Browar Zamkowy w Czarnkowie. Do 2010 roku browar zmagał się z wieloma kłopotami (od przejęcia go przez Armię Czerwoną, poprzez nacjonalizację, po włączenie w struktury PGR Brzeźno), aż w końcu zakład sprzedano spółce Browar Gontyniec Sp z o.o. Początkowo firma warzyła piwo pod nazwą Browar Gontyniec, a pierwszym trunkiem było piwo ,,Gniewiosz”, które szybko zyskało rzeszę zwolenników i kilka odmian: Gniewosz Jasne Pełne, Ciemne, Korzenne, oraz Ciemne z miodem. Wszystkie wymienione gatunki to piwa pasteryzowane. Jednakże niezmiennie od kilkunastu lat flagowym produktem jest piwo Noteckie, które także doczekało się swoich odmian: Noteckie Pils, Jasne Pełne, Niefiltorwane, Ciemne Eire, Bursztynowe. W roku 2006 piwo to zostało wpisane na Listę Produktów Tradycyjnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Oprócz tych dwóch najbardziej znanych piw, browar produkuje także piwa: Konstancin, Warszawiak, Łoś, Walońskie oraz Izerskie. Każde z nich jest inne, wyjątkowe i pełne smaku. Niestety w 2020 roku browar w Czarnkowie zakończył swoją działalność, a produkcję przeniesiono do siedziby spółki w Kamionce. Mimo tego nadal są kultywowane tradycyjne sposoby warzenia piwa oraz przestrzegane receptury, według których dany trunek powstaje. Warto nadmienić, że browar na przestrzeni lat otrzymał wiele nagród i wyróżnień, co tym bardziej podnosi rangę warzonego piwa.

Obiekt jest wart zobaczenia, gdyż to nie tylko historia związana z wytwarzaniem piwa, ale także ta architektoniczna. Budynek bowiem jest pełen walorów budowlanych m.in. dachy dwuspadowe o różnym kącie nachylenia połaci oraz dachy pulpitowe, gzymsy międzykondygnacyjne, łuki odcinkowe czy murowana weranda na wysokości piętra. Na szczególną uwagę zasługują zachowane do dziś dwuskrzydłowe drzwi, na których są widoczne inicjały jednego z właścicieli – Rudolfa Koeppego. Niestety budynek można obejrzeć tylko z zewnątrz i nie ma możliwości obejrzenia go w środku.

Klaudia Wieczorek

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Czy wiecie, że Czarnków to nie tylko piękna rzeka, która jest rajem dla wędkarzy? Czy wiecie, że Czarnków to nie tylko wspaniałe kamieniczki, muzeum i park? To miasto, to także historia skoków narciarskich. Tak, skoków narciarskich…

Nie każdy wie, że w Czarnkowie istniała skocznia narciarska, a nawet dwie – jedna o punkcie konstrukcyjnym K30, a tuż obok, mniejsza, na której można było skoczyć ok. 20 metrów. Ta większa została zbudowana w czynie społecznym w roku 1963. Jej inicjatorem był Walerian Kurzawa, który stwierdził, że Czarnków ma idealne warunki pod budowę takiego obiektu. Osobą, która także zainicjowała powstanie skoczni był Henryk Piasecki, jednak on chciał znaleźć zajęcie dla czarnkowskiej młodzieży. W taki oto sposób rozpoczęły się prace budowlane, a w ich organizację włączyli się pracownicy okolicznych przedsiębiorstw, młodzież oraz kolej, która przekazała materiały na schody i barierki. Pomimo przeszkód stawianych przez poznański Wydział Kultury Fizycznej Urzędu Wojewódzkiego w tym samym roku, czyli 1963, odbyły się pierwsze zawody. W 1964 roku trzeba było jednak skocznię zmodernizować, gdyż okazało się, że została zbudowana z błędem projektowym i skakanie na niej było niebezpieczne. Właścicielem skoczni był klub MKS Noteć, który zapewniał skoczkom przede wszystkim narty. Osobną sprawą były stroje, a te zapewniali sami rodzice, którzy w czynie społecznym szyli zwykłe narciarki. Pierwszym trenerem ekipy dwudziestu skoczków został Witold Podeszwa z Poznania, który nie tylko pomagał skoczkom w rozwinięciu skrzydeł, lecz także był projektantem zmodernizowanej skoczni. Drugim trenerem czarnkowskiej kadry skoczków został Tadeusz Ciesielka, który był kiedyś w kadrze na obozie w Zakopanem i skakał na Wielkiej Krokwi. Obiekt był oblegany zimą. Jedyną przeszkodą, aby można było skakać, był śnieg. Jego pokrywa musiała mieć co najmniej 20 centymetrów, aby możliwe były treningi. Czasem, gdy brakowało śniegu, z pomocą znów przychodziła młodzież. Brała ona zwykłe koce i przenosiła na nich śnieg, aby znów można było pofrunąć. Zresztą młodzież spisywała się świetnie, bo nawet pomagała skoczkom zanosić narty na górę (po udanym skoku trzeba było znów podejść pod górę, pokonując kamienne schody), co powodowało, że ci mogli skoczyć nawet do stu razy w ciągu dnia.

Na czarnkowskiej skoczni regularnie odbywały się zawody. Brali w nich udział nie tylko młodzi skoczkowie z czarnkowskiej drużyny lecz także skoczkowie z Gdańska z klubu „Kormoran”. W dniu zawodów można było poczuć wielką rywalizację – przecież każdy chciał wygrać, a konkurencja była duża! Jednak niepodważalnym królem skoczni był Kazimierz Polus, który nie miał sobie równych. Udało mu się ustanowić rekord skoczni, ponieważ skoczył 32 metry! Co ciekawe, poza konkursem, na prośbę widzów, udało mu się skoczyć 38 m. Do tego, w nagrodę za oddanie dobrych skoków, można było wyjechać do Gdańska i tam startować w kolejnych zawodach. I w tym mieście Kazimierz Polus nie dał szans rywalom. Pobił tu swój rekord życiowy, który wyniósł 43 metry. Był to najlepszy wynik wśród juniorów. Jednak same skoki to nie wszystko. Trzeba się do nich dobrze przygotować, bo łatwo można było nabawić się kontuzji. Dlatego też młodzi entuzjaści skoków wyjeżdżali na obozy przygotowawcze i to do samego Zakopanego. Wspomniany wcześniej Kazimierz Polus także był uczestnikiem jednego z takich obozów. W jego trakcie miał okazję poznać samego Wojciecha Fortunę i poćwiczyć z nim słynny telemark.

Ostatnie zawody na ,,Grzybku” odbyły się w 1972 roku. Przyczyniły się do tego coraz mniej śnieżne zimy. W latach 2001 – 2006 na skoczni odbywały się zawody w kolarstwie górskim pod nazwą Lang Team Grand Prix MTB. Niestety doprowadziły one do poważnych zniszczeń obiektu. Włodarze miasta w roku 2001 podjęli próby, które miały doprowadzić do odnowienia skoczni, ale okazało się to zbyt kosztowne. 

Skocznia jest jedną z głównych atrakcji Czarnkowa. Wystarczy przejść się na spacer do Parku im. Stanisława Staszica i podziwiać skocznię. Bez przeszkód można też wspiąć się po kamiennych schodach i z góry zachwycać się panoramą miasta.

Klaudia Wieczorek

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Powiat czarnkowsko – trzcianecki to wiele pięknych rzek i jezior, które są warte zobaczenia. Takie otoczenie sprawia, że są tu świetne warunki do kajakarstwa. Główną rzeką regionu jest Noteć – to największy dopływ Warty, a długość szlaku kajakowego wynosi ok. 371 km, w tym w woj. wielkopolskim ok. 120 km, zaczynając od Osieka nad Notecią, kończąc na wsi Bielice Nowe. To spokojna rzeka, która ciągnie się przez miasta i wsie, łąki i pastwiska oraz samą Szwajcarię Czarnkowską. W niektórych miejscach musimy jednak zachować ostrożność, gdyż na jej trasie znajduje się aż dwanaście śluz piętrzących wodę. Są to m.in. śluzy: Walkowice, Romanowo, Lipica, Pianówka, Mikołajewo, Rosko i kilka innych.

Aby bezpiecznie dotrzeć do celu wycieczki, należy odpowiednio się przygotować. Na początku powinniśmy omówić trasę naszego wypadu. Pamiętajmy, aby dostosować ją do możliwości. Na pierwszą wyprawę starajmy się wybrać krótki, nie wymagający obciążenia fizycznego szlak. Jeżeli zdecydujemy się na spływ kilkudniowy, to z pewnością znajdziemy odpowiadający nam nocleg, gdyż w miejscowościach, które znajdują się na trasie spływu rzeką Noteć jest wiele hoteli, pensjonatów, gospodarstw agroturystycznych oraz pól namiotowych. Istnieje też możliwość noclegu w Marinie Czarnków oraz Marinie Yndzel, która mieści się w Drawsku. Z samym kajakiem, wiosłem czy kamizelką asekuracyjną nie będzie większego problemu, gdyż w rejonie powiatu jest kilka wypożyczalni, które kompleksowo przygotują sprzęt. Jednak sprzęt to nie wszystko. Musimy także pamiętać o ubiorze, który często ma duże znaczenie podczas spływu. Podstawowe niezbędniki, które przydadzą się w trakcie wycieczki to czapka z daszkiem lub kapelusz, które ochronią przed promieniami słońca, okulary słoneczne, polarowa bluza na wypadek ochłodzenia, lekka wodoodporna kurtka oraz spodnie wykonane z szybkoschnącego materiału. Należy też pamiętać o odpowiednim zabezpieczeniu osobistych rzeczy, a do tego przyda się tzw. worek kajakowy, oraz o obowiązkowej apteczce.

Podczas spływu Notecią warto czasem rozprostować nogi i zwiedzić urokliwe zakątki m.in. powiatu czarnkowsko – trzcianeckiego. W kilku miejscach jest możliwość wodowania kajaków. Są to: przystań przy moście drogowym na trasie Osiek nad Notecią – Gołańcz (droga nr 194), Ujście (przystań OSP), Czarnków (marina wodna), Wieleń (nabrzeże przy moście drogowym – droga nr 177), Drawsko (przystań Yndzel). Na szlaku warto więc wyjść z kajaka, aby zobaczyć parę ciekawych obiektów. Na uwagę zasługują m.in.: Muzeum Kultury Ludowej w Osieku nad Notecią, rynek i zabytkowy most w Czarnkowie wraz z wzniesionym w 1893 r. budynkiem browaru, Sanktuarium Królowej Rodzin w Lubaszu z pięknym barokowym wnętrzem, powstały w latach 1910 - 12 Zamek Hochbergów w Goraju, w którym obecnie mieści się Zespół Szkół Leśnych oraz licząca 13 metrów wieża Bismarcka w Wieleniu. 

Jednakże spływ kajakowy Notecią to nie tylko zabytkowe miejsca i nowocześnie wyposażone mariny. To także wiele gatunków roślin łąkowych, bagiennych i torfowiskowych. Oprócz roślin można tu spotkać wiele odmian ptaków wodnych i brodzących, np. gęsi, żurawie czy bociany. Noteć to też raj dla wędkarzy. Wprawni poławiacze zapewne ucieszą się na spotkanie z płotką, leszczem, brzanem czy jaziem.

Spływy kajakowe to zapewne ciekawa i nieszablonowa forma spędzenia wolnego dnia, która nie tylko pozwoli oderwać się od rutyny rzeczywistości, ale także będzie doskonałą przygodą. Do tego urokliwe widoki, bliskość przyrody, a na koniec wyczerpującego dnia relaks przy ognisku, zapewne niejednego skuszą do rozpoczęcia przygody z kajakarstwem.

Kleszcz może się poić aż piętnaście dni krwią swojego żywiciela. Natrafić na nie możemy tak naprawdę w każdym miejscu – lesie, parku, na łące, w ogrodzie, w trawach, czy nawet wśród krzewów. Aby uchronić się przed natarciem kleszcza, powinniśmy ubierać się w jasnych kolorach, aby łatwiej było go zauważyć. Należy pamiętać o długich spodniach, bluzce z długim rękawem i odpowiednim nakryciu głowy. Pomocne w odstraszeniu tych małych zwierząt mogą być także różnego rodzaju preparaty, których należy używać zgodnie z zaleceniami. Najbardziej narażone miejsca na ukłucie to: pachwiny, pośladki, pachy i wnętrze ramion, głowa oraz szyja i zagłębienie pod kolanem. Po przyjściu do domu powinniśmy dokładnie się obejrzeć.

Jeśli jednak zdarzy się, że kleszcz wczepi się w nasze ciało, nie możemy panikować, a jak najszybciej zacząć działać. Najlepiej sprawdzą się urządzenia przeznaczone specjalnie do usuwania kleszczy, które są dostępne w każdej aptece oraz gazik do zdezynfekowania miejsca ukąszenia. Przez kilka dni należy obserwować swoje ciało, gdyż kleszcze mogą przenosić wiele niebezpiecznych chorób. Jedną z nich jest kleszczowe zapalenie mózgu (KZM), na które nie ma leku. Specjaliści mogą jedynie łagodzić objawy, czyli uśmierzyć ból i obniżyć gorączkę. Inną chorobą jest borelioza, która objawia się poprzez tzw. rumień wędrujący. Zwykle ujawnia się po 3-30 dniach od ukłucia kleszcza, ale okres wylęgania może trwać nawet do 3 miesięcy.

Pamiętajmy, że podane wskazówki nie uchronią nas w pełni przed wkłuciem się kleszcza, a tym bardziej przed chorobami przez nie przenoszonymi. Możemy jednak się zabezpieczyć przed KZM, wybierając się do najbliższego punktu w celu zaszczepienia. 

W niedzielę, od wczesnego poranka, w centrum Czarnkowa wyczuwalna była atmosfera zbliżającego się wydarzenia. Na Placu Wolności i Placu Targowym pojawiły się pierwsze stoiska oraz ekspozycje targowe. Przed południem wszystko było gotowe. O godzinie dwunastej nastąpiło oficjalne otwarcie „AgroTargów z rodziną” – wyjątkowej imprezy rolniczej, która po raz kolejny przyciągnęła tłumy. 

Uczestników oraz gości AgroTargów powitał prowadzący Paweł Zajda. Starosta Feliks Łaszcz wraz z wójtem Gminy Czarnków Bolesławem Chwarściankiem i przewodniczącą Rady Miejskiej Czarnkowa Barbarą Lipską dokonali oficjalnego otwarcia imprezy, życząc wszystkim przybyłym miłej niedzieli z rodziną. Na targach obecni byli między innymi: posłowie na Sejm RP Marta Kubiak i Krzysztof Czarnecki, burmistrzowie oraz wójtowie gmin, radni powiatu, przedstawiciele służb i instytucji związanych z rolnictwem.

Tegoroczna impreza promowała przede wszystkim lokalnych producentów branży rolniczej, dawała możliwość zaprezentowania swojego dorobku społeczno – kulturalnego wszystkim partnerom oraz stała się doskonałą okazją do prezentowania szerokiemu gronu zainteresowanych produktów regionalnych, walorów i możliwości rozwojowych oraz potencjału naszego regionu. Ilość wystawców, jak i zwiedzających była imponująca. Pojawiło się wielu producentów sprzętu rolniczego, dyżurowały instytucje rolnicze, a doradcy branżowi udzielali porad zainteresowanym rolnikom. 

To był dzień pełen nowoczesnych technologii, intensywnych rozmów i rozwiązań wspierających polskie rolnictwo. Na odwiedzających czekali lokalni i ogólnopolscy dealerzy sprzętu rolniczego z wieloletnim doświadczeniem, prezentując wiele dostępnych na rynku ciągników i maszyn rolniczych. Chęć sprawdzenia i przetestowania nowego sprzętu sprawiały, że wystawa ta, jak zawsze, cieszyła się dużym zainteresowaniem. 

Sporo miejsca poświęcono również edukacji przyrodniczo-leśnej. W myśl zasady kształcenia społeczeństwa w duchu poszanowania środowiska przyrodniczego, przygotowano wiele stanowisk edukacyjnych, na których można było uzyskać fachowe porady. Leśnicy zadbali z kolei o podniesienie świadomości ekologicznej, właściwych postaw wobec lasów i problemów leśnictwa oraz zrozumienia dla codziennej pracy leśnika. Dzięki edukacji leśnej coraz więcej osób ma świadomość ogromnych korzyści, jakie daje zrównoważona gospodarka leśna, ochrona przyrody i rozsądne obcowanie z naturą. Ciągle wzrasta liczba korzystających z dobrodziejstw lasu. Rośnie też świadomość wspólnej odpowiedzialności za stan przyrody. Rozmawiano o czystym powietrzu, energii, klimacie i nowoczesnych rozwiązaniach technologicznych wspomagających ochronę środowiska. Z uwagi na rosnące ceny ropy i coraz większą ilość dwutlenku węgla w atmosferze, oddziaływującą na klimat i ekosystemy ziemskie, wprowadzanie technologii ekologicznych staje się niezbędne dla bardziej zrównoważonego rozwoju gospodarki.

AgroTargi przyciągnęły również miłośników ogrodnictwa. Wiele osób wzięło udział w popularnej od wielu lat akcji „Drzewko za szkło”. Została ona zorganizowana przez Edukację Lubasz i jej wolontariuszy, przy wsparciu nadleśnictw i powiatu czarnkowsko - trzcianeckiego. Związana była ona z minimalizacją i segregacją odpadów a za puste butelki czy inne szklane przedmioty, otrzymywało się sadzonkę drzewka. Chętnych do udziału w tej akcji było wielu. Rozdano ponad 1000 sadzonek.

Na Placu Targowym odbył się także „Konkurs cieliczek” zorganizowany przez Wielkopolskie Centrum Hodowli i Rozrodu Zwierząt. Do konkursu można było zgłaszać zwierzęta urodzone w lutym 2023 roku. Na stadion przyjechało 9 jałówek. Zwierzęta oceniała komisja w składzie: Paweł Przybylak (doradca hodowlany Polskiej Federacji Hodowców Bydła i Producentów Mleka) i Andrzej Zdanowicz (dyrektor filii Wielkopolskiego Centrum Hodowli i Rozrodu Zwierząt w Wągrowcu).

Targi to impreza w głównej mierze skierowana do miłośników rolnictwa czy ogrodnictwa, jednakże nie zabrakło na niej również wystawców, którzy oferowali ręcznie robione przez siebie przedmioty: wyroby z wikliny, rzeźby i inne rękodzieło. - Jestem na AgroTargach po raz pierwszy. Wiele słyszałam o tej imprezie a do udziału w niej namówiła mnie koleżanka z sąsiedniego stoiska, która przyjeżdża tu już od kilku lat. Obie oferujemy makramy szydełkowe, to nasza pasja. Bardzo nas cieszy, kiedy nasze prace podobają się odwiedzającym nasze stoisko – powiedziała Małgorzata z Lipnicy.

Znalazło się również coś dla fanów muzyki. Swoje umiejętności na scenie Placu Wolności zaprezentowali lokalni artyści oraz kapela „Szczuny z Sulęcinka”. 

Wzdłuż rynku rozstawione były stoiska z potrawami regionalnymi, które poddane zostały ocenie jury w ramach konkursu „Najsmaczniejsza potrawa regionalna”. Mogliśmy tu zobaczyć również stoiska promocyjne miast, gmin, stowarzyszeń i przedsiębiorców. 

Nie mogło zabraknąć także powiatowego stoiska promocji zdrowia zorganizowanego przez Starostwo Powiatowe w Czarnkowie przy współpracy ze Szpitalem Powiatowym w Czarnkowie oraz Pawłem Barańskim – dietetykiem i trenerem personalnym. W punkcie można było dokonać pomiaru ciśnienia i glukozy oraz analizy masy i składu ciała. Chętni mogli uzyskać fachową pomoc dietetyka w zakresie prawidłowego odżywiania i uzyskać stosowne zalecenia dietetyczne będące podstawą racjonalnej diety chroniącej przed otyłością, która zwiększa z kolei ryzyko zachorowania na wiele chorób, w tym m.in. cukrzycę typu 2., nadciśnienie tętnicze, choroby układu krążenia, choroby stawów czy hipercholesterolemię. Na stoisku powiatowym promowano również aktywny wypoczynek na łonie natury, zachęcając do spacerów, wycieczek rowerowych, czy spływów kajakowych. Było też miejsce na promocję działań związanych z nieodpłatną pomocą prawną, nieodpłatnym poradnictwem obywatelskim oraz edukacją prawną na terenie Powiatu Czarnkowsko -Trzcianeckiego.

Wydarzenie objęte było patronatem honorowym przez Powiat Czarnkowsko - Trzcianecki, Gminę Czarnków i Miasto Czarnków. Serdeczne podziękowania należy także skierować pod adresem sponsorów, czyli firm: OSM Czarnków, BNP Paribas Food & Agro oraz SGB Bank Spółdzielczy w Czarnkowie. Partnerami wydarzenia byli: MCK Czarnków, MDK Trzcianka, Gmina Trzcianka, Gmina Krzyż Wlkp., Gmina Wieleń, Gmina Drawsko, Gmina Lubasz, Gmina Połajewo, Komenda Powiatowa Policji w Czarnkowie, Państwowa i Ochotnicza Straż Pożarna, Związek Hodowców Koni Wielkopolskich, Wielkopolskie Centrum Hodowli i Rozrodu Zwierząt, Wielkopolski Związek Hodowców i Producentów Bydła, Wielkopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego, Czarnkowsko - Trzcianecka Lokalna Grupa Działania, Wielkopolska Izba Rolnicza, Edukacja Lubasz Szkoły im. I. J. Paderewskiego oraz Lasy Państwowe realizujące projekt „Dobre z Lasu”.

- „Wiosenne targi w Czarnkowie to wydarzenie, którego nie może zabraknąć w kalendarzu najważniejszych imprez w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim. O ich znaczeniu najlepiej świadczy liczba odwiedzających, którzy co roku się tutaj pojawiają. Impreza stanowi szansę, aby zapoznać się z nowościami w rolnictwie, aktualną ofertą producentów sprzętu rolniczego oraz skorzystać z darmowych konsultacji i porad. Już teraz zapraszamy na kolejną edycję za rok” – mówi starosta Feliks Łaszcz.

Wioletta Szukajło

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Wyniki konkursów:

Konkurs „Aktywni mieszkańcy” zorganizowany przez Czarnkowsko – Trzcianecką Lokalną Grupę Działania:

KATEGORIA: „TURYSTYKA, REKREACJA I PROMOCJA”:
Grupa dwakolka.pl „Bushcraft na dwóch kółkach” - 22,75 pkt

Grupa Rekonstrukcji Historycznej „Jaźwiec” „Dźwięki przeszłości” - 21,25 pkt

Stowarzyszenie Fotograficzna Sarenka „Widokówka w stylu retro” – 20,25 pkt

KATEGORIA: „KULTYWOWANIE DZIEDZICTWA LOKALNEGO”:
Stowarzyszenie na rzecz rozwoju wsi Łokacz Mały „OdNowa” „Przeszłość naszą pamiętamy i w kronice przedstawiamy” - 21,00 pkt

Kasztaniaki „Kultura agrarna w służbie mieszkańcom Trzcianki i okolic” - 20,00 pkt

KATEGORIA: „INICJATYWY LOKALNE NA RZECZ SPOŁECZNEJ INTEGRACJI”:
Stowarzyszenie Mieszkańców Drawska „Aktywni Razem” „Sprawne ręce, głos gotowy, zróbmy teatr kukiełkowy” - 23,66 pkt

Stowarzyszenie Towarzystwo Przyjaciół Wsi Rychlik „Pasją żyć i aktywnym być – warsztaty rękodzieła” - 22,50 pkt

Rada Sołecka Wsi Kawczyn „Wyplatanie wieńca to jest ważna sprawa. Dlatego chcemy, aby w naszej wsi tradycja ta została! - Warsztaty wyplatania wieńców dożynkowych” - 21,66 pkt

„Stowarzyszenie Nasza Wieś Naszym Domem” „Radość wyplatania rękodzieł nie tylko z włóczki” - 21,33 pkt

Stowarzyszenie Na Rzecz Odnowy i Rozwoju Wsi Bukowiec „Bukowisko” „Rodzinny Rajd Rowerowy Na Orientację” - 21,33 pkt

Aktywna Rada wsi Łokacz Wielki „Lubię czytać, a może sam zrobię książkę?” – 21 pkt

Skansen Maszyn Rolniczych „Skansen wśród ludzi” – 21 pkt

Rada Rodziców przy Szkole Podstawowej im Mistrzów Sportu w Sarbii „Zielono nam! Zagospodarowanie terenu nowej części boiska przy Szkole Podstawowej im. Mistrzów Sportu w Sarbi” - 20,66 pkt

Konkurs kulinarny „Najsmaczniejsza potrawa regionalna” zorganizowany przez Czarnkowsko – Trzcianecką Lokalną Grupę Działania oraz Urząd Gminy Czarnków:

W kategorii „deser”:
Pierwsze miejsce: KGW Kamionka – Sernik z polewami

Drugie miejsce: Stowarzyszenie Towarzystwo Przyjaciół Wsi Rychlik – Drożdżowa mufinka

Trzecie miejsce: KGW Jarzębina Mężyk – Babka gotowana

Wyróżnienie: KGW z Nowej Wsi Gosposie znad stawu – Szarlotka w nowej odsłonie

W kategorii „danie główne”:
Pierwsze miejsce: KGW Jarzębina Mężyk – Pierogi gajowego

Drugie miejsce: KGW Kamionka – Królik w śmietanie z kluseczkami i buraczkami

Trzecie miejsce: KGW Romanowo Dolne – Zraz na marchewkowym polu

Wyróżnienie: KGW Gulcz – Bitki z dzika z grzybami, kaszą i buraczkami

Konkurs „Wiedzy rolniczej” zorganizowany przez Wielkopolską Izbę Rolniczą - Biuro Powiatowe w Czarnkowie:

Pierwsze miejsce: Szymon Karaś

Drugie miejsce: Bartosz Mantaj

Trzecie miejsce: Bartosz Krysiak

Konkurs na „Najpiękniejszą cieliczkę AgroTargów 2023” zorganizowany przez Wielkopolskie Centrum Hodowli i Rozrodu Zwierząt:

Pierwsze miejsce: cieliczka ur. 06.02.2023r., po buhaju Bravissimo, hodowca i właściciel: Agnieszka i Mirosław Towpik z Kuźnicy Czarnkowskiej, oprowadzała Hania lat 12.

Drugie miejsce: cieliczka ur. 12.02.2023r., po buhaju Oking, hodowca i właściciel: Teresa i Zygmunt Szwedek z Zofiowa, oprowadzał Franek lat 5.

Trzecie miejsce: cieliczka ur. 15.02.2023r., po buhaju Gigabal, hodowca i właściciel: Paulina i Adam Warnke z Gajewa, oprowadzała Iga lat 8.

Galeria zdjęć z AgroTargów 2023

Na wstępie trochę historii. Sięgnijmy do dostępnych publikacji, które opisują historię Czarnkowa. Pierwsze wzmianki pochodzą z 1025 r. z kroniki Galla Anonima. W Czarnkowie miał wówczas panować książę Gniewomir. Zgodnie z historią we wczesnym średniowieczu krzyżowały się tu dwa istotne szlaki handlowe. Pierwszy biegnący z Poznania na Pomorze, drugi podążał od Ujścia, przez Czarnków, aż do Frankfurtu. W miejscu krzyżowania się dróg powstał gród. Został on wybudowany na przełomie X i XI w. prawdopodobnie przez Mieszka I lub Bolesława Chrobrego. Obok grodu powstała później także osada targowa. W XIII w. gród został nadany przez Władysława Łokietka możnemu rodowi Nałęczów, którzy od nazwy miejscowości przyjęli nazwisko Czarnkowskich. Nałęczowie na miejscu dawnego grodu lub w jego pobliżu wznieśli zamek, a w miejscu dawnej osady targowej nastąpiła lokacja miasta. W 1397 r. Czarnków uzyskał prawa miejskie. Czarnkowscy byli właścicielami miasta do 1727 r., później miasto przejęli Leszczyńscy. Na XVII w. przypadł szczytowy okres rozwoju miasta. W 1727 r. Czarnków wraz z Kuźnicą Czarnkowską stał się własnością ojca ostatniego króla Polski, kasztelana krakowskiego – Stanisława Poniatowskiego. Jednak lata późniejsze, a zwłaszcza liczne w XVIII w. pożary, zarazy i powodzie sprawiły, że Czarnków podupadł. W 1772 r., na skutek I rozbioru Polski miasto przeszło pod panowanie Prus. W 1815 r. na Kongresie Wiedeńskim zapadła decyzja o utworzeniu autonomicznego Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Konsekwencją tej decyzji było powstanie w 1816 r. powiatu czarnkowskiego. Po I wojnie światowej, na mocy postanowień traktatu wersalskiego granica między Polską a Niemcami poprowadzona została nurtem rzeki Noteć. Czarnków znalazł się w granicach odrodzonej Polski. Mieszkańcy Czarnkowa brali udział w powstaniu wielkopolskim w 1919 r. skierowanym przeciwko państwu niemieckiemu. W okresie II RP Czarnków był miastem powiatowym. Dnia 03.09.1939 r. do Czarnkowa wkroczyły wojska niemieckie. Dnia 24.01.1945 r. miasto zostało wyzwolone spod okupacji hitlerowskiej.

Co warto zobaczyć w Czarnkowie?

Centralnym punktem Czarnkowa jest Plac Wolności, dawny rynek miasta powstałego w XIV w. Wcześniej był to ośrodek osady targowej. Nie jest wykluczone, że pośrodku rynku stał dawny ratusz. Po północnej stronie placu wznosi się obecny ratusz, siedziba Urzędu Miasta, budowla eklektyczna z połowy XIX w. Na ścianie umieszczono tablicę pamięci mieszkańcom miasta poległym i pomordowanym w drugiej wojnie światowej. Zachodnią pierzeję rynku zamyka kościół, jeden z cenniejszych zabytków województwa wielkopolskiego. Jego usytuowanie wskazuje na wpływy brandenburskie. Kościół powstał zapewne na początku XII wieku. Obecna budowla pochodzi z lat 1570-1580, przebudowana w XVII w. oraz po pożarze w drugiej połowie XVIII w. Jest to budynek jednonawowy, orientowany, z dwoma bocznymi kaplicami i wysoką wieżą nakrytą wysmukłym dachem ostrosłupowym. Na Placu Wolności znajduje się także rzeźba Janka z Czarnkowa. Wielu interesuje się historią jego życia. Urodził się ok. 1320 r. w rodzinie wójta czarnkowskiego. Studiował na jednym z uniwersytetów włoskich, zaś karierę kościelną rozpoczynał w Meklemburgii i w Tarnowie. Od 1356 r. był kanonikiem poznańskim i gnieźnieńskim, w latach 1362-66 przebywał w Awinionie. Ciesząc się poparciem króla Kazimierza Wielkiego został podkanclerzym królewskim, a w 1367 r. archidiakonem gnieźnieńskim. Rok po śmierci Kazimierza Wielkiego (1371 r.) oskarżono go o kradzież insygniów koronnych, skazując na utratę mienia i banicję. Opuścił Polskę i przebywał m.in. we Wrocławiu i Pradze. Uzyskawszy odwołanie banicji powrócił do kraju w 1374 r. i osiadł w Gnieźnie, odzyskując utracony archidiakonat. Po 1382 r. został administratorem dóbr arcybiskupich. Gromadził w tym okresie materiały historyczne i pisał swą Kronikę, która obejmuje lata 1370-84. Jest ona jednym z najciekawszych zabytków dziejopisarstwa polskiego. Zmarł w Gnieźnie w 1387 r.

W kierunku zachodnim, do Noteci prowadzi ulica Rybaki. Jej przebieg pokrywa się z traktem biegnącym przez Czarnków z Poznania na Pomorze. Po prawej stronie wznosi się neogotycki budynek zbudowany w 1910 r. obecnie siedziba Starostwa Powiatowego oraz Urzędu Gminy Czarnków.

W miejscu dzisiejszego browaru znajdował się pierwszy gród czarnkowski. W XVII w. była to siedziba strażnicy pogranicznej i kasztelani. Zamek - siedziba rodu Czarnkowskich - powstał prawdopodobnie w XIII w. Pozycja rodu Czarnkowskich nasuwa przypuszczenie, że był to obiekt murowany, stosunkowo okazały, postawiony pomiędzy dawniejszym grodem, a miastem - na bagniskach, wśród rozlewiska Noteci. Łącznikiem z miastem była grobla, dzisiejsza ul. Zamkowa. Browar został zbudowany w 1871 r.

Po przeciwnej stronie ulicy, u zbiegu ul. Browarnej i ul. Rybaki zachował się mały dworek zbudowany w drugiej połowie XVIII wieku, ozdobiony dwoma kolumienkami. Jest to jeden z ważniejszych zabytków miasta.

Na tzw. "poznańskim przedmieściu" (kiedyś już poza miastem, przy drodze do Poznania), dziś to obszar wokół Placu Bartoszka, przy ul. Staromiejskiej (dawniej Żydowskiej) i ul. Łąkowej, znajdowała się osada żydowska. Na Placu Bartoszka stała synagoga - rozebrana przez Niemców w latach 39-40, na tzw. Górze Żydowskiej, wzgórzu położonym nad dzielnicą żydowską, mieścił się pierwszy cmentarz, który istniał tam do 1819 roku. W mieście natomiast zachowały się: szkoła z 1878 r. dom rabina, łaźnia przy Placu Bartoszka 6, siedziba kahału (Zarządu Gminy Żydowskiej) - ul. Łąkowa oraz duża liczba domów pożydowskich.

Idąc na wschód od Placu Powstańców Wielkopolskich wchodzimy na szczyt Góry Krzyżowej. Według legendy nazwa pochodzi od krzyża postawionego tutaj przez Bolesława Krzywoustego. Wierzchołek porasta grupa sosen czarnych. Z odkrytego wzniesienia roztacza się wspaniała panorama miasta i północnej krawędzi doliny Noteci. Jest tam nowoczesny punkt widokowy.

Częściowo na stokach wzgórz rozciąga się Park Miejski im. Stanisława Staszica, z unikatowymi na nizinach urządzeniami sportowymi. Naturalna skocznia narciarska "Pod Grzybkiem", której tor zjazdowy ma długość 50 m, rekord skoczni wynosi 32 m. Nieco dalej , w głębi parku położony jest tor saneczkowy " Śniegowej Baśni " długości 400 m. Ze szczytu skoczni roztacza się także widok na dolinę Noteci, podobny do widoku z Góry Krzyżowej.

A co z rekreacją?

W Czarnkowie można również miło i aktywnie spędzić czas. Zacznijmy od atrakcji wodnych. Przez miasto przepływa rzeka Noteć, która jest częścią Wielkiej Pętli Wielkopolski. Wodniacy mogą udać się na spływ kajakowy przepiękną Doliną Noteci, podziwiając piękno przyrody i krajobrazu. Po drodze do zobaczenia jest zabytkowy most w Czarnkowie z długą historią. Czasy dwudziestolecia międzywojennego to podział i rozdarcie terytorialne. Noteć stała się rzeką graniczną, a na moście znajdował się posterunek graniczny. Dzisiejszy pierwotnie znajdował się w Bydgoszczy. Był elementem położonego na Wiśle tzw. mostu fordońskiego, który po 1945 r. został wysadzony w powietrze przez wycofujące się wojska niemieckie. Ocalałe fragmenty rozebrano i następnie wykorzystano do budowy mniejszych przepraw m. in. w Czarnkowie.       

Dodatkowo warto odwiedzić „Marinę” Czarnków szczególne miejsce, które zostało oddane do użytku w lipcu 2011 roku. Jest tu nowoczesna przystań żeglarska z pełnym wyposażeniem oraz istnieje możliwość twórczego spędzenia czasu.

Wiele osób przybywających do Czarnkowa odwiedza także odkryty 50-cio metrowy basen, który jest otwarty w sezonie letnim. Jest on położony przy nowoczesnym kompleksie kortów tenisowych.   Warto tu przybyć z rodziną, z bliskimi i miło spędzić czas.

Z Czarnkowa możemy także dotrzeć w wiele miejsc szlakami pieszymi. Szlakiem niebieskim o długości 9 km możemy dotrzeć do Goraju. Szlak zielony o długości 61 km to trasa Niekursko - Jezioro Sarcz – Trzcianka – Teresin – Radolin – Radolinek – Kuźnica Czarnkowska – Czarnków – Goraj Zamek – Lubasz – Stajkowo – Klempicz. Z pewnością są to piękne miejsca, które warto odwiedzić. Zapraszamy do Czarnkowa!

Łukasz Wegner

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Jak wygląda obecna sytuacja? Najwięcej, bo aż trzy strzeżone miejsca do kąpieli ma gmina Trzcianka. Są to Nowa Plaża nad jeziorem Sarcze, przy ul. P. Skargi, Kąpielisko Stara Plaża nad jeziorem Sarcze, przy drodze wyjazdowej z Trzcianki na Wałcz oraz Kąpielisko „Logo” przy jeziorze Długie, niedaleko ul. Gorzowskiej. Jedno strzeżone kąpielisko znajduje się przy jeziorze Dużym w Lubaszu. Ze strzeżonego obiektu mogą też korzystać mieszkańcy Krzyża Wielkopolskiego, którzy mają do dyspozycji kąpielisko nad jeziorem Królewskim. Na każdym strzeżonym kąpielisku w powiecie w określonych godzinach pracuje 2 ratowników, najczęściej są to godziny od 10 do 18. Każdorazowo przed rozpoczęciem sezonu Powiatowa Stacja Sanitarno – Epidemiologiczna wykonuje badania wody pod kątem bezpieczeństwa kąpiących. W ocenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Czarnkowie wszystkie kąpieliska, które zostały poddane kontroli, mają wodę przydatną do kąpieli. Organizatorzy miejsc wyznaczonych dla kąpiących, mimo to, mają obowiązek dokonywać okresowych badań wody w trakcie sezonu, a wszelkie nieprawidłowości, jeśli wynikną, będą niezwłocznie usuwane. W przeciwnym razie Sanepid będzie mógł nawet zamknąć kąpielisko. Nadrzędnym celem partoli była identyfikacja obszarów niebezpiecznych dla ludności, prawidłowość oznakowania oraz ochrona środowiska, a także zadania o charakterze prewencyjnym.

Pozytywnie oceniono wszystkie kąpieliska, zwłaszcza te w Trzciance, które swoją atrakcyjność zawdzięczają towarzyszącej im infrastrukturze. A ta zmienia się rokrocznie z korzyścią dla mieszkańców i turystów. Na tzw. „Nowej plaży” obszar do kąpieli wytyczony jest przez oddane do użytku nowe pomosty pływające. Na akwenie wydzielony jest też brodzik dla dzieci. Przy kąpielisku jest Centrum Wędkarstwa, Turystyki Wodnej i Ratownictwa Wodnego, w którym można wypożyczyć sprzęt wodny. Duża, piaszczysta plaża stwarza doskonałe warunki do gry w plażową siatkówkę, a wydzielony na plaży betonowy plac umożliwia też grę w koszykówkę. Niewątpliwą atrakcją, zwłaszcza dla przyjezdnych turystów, jest Park Ryb Słodkowodnych, w którym oprócz ogromnych makiet 10 gatunków ryb słodkowodnych można też spotkać się oko w oko z wykonanymi w skali 1:1 makietami wilka, dzika i jelenia. Dużo emocji wzbudza też gigantyczny pająk „krzyżak”, który wisi na ogromnej pajęczynie rozwieszonej między drzewami. Przy „Starej plaży” najbardziej obleganą atrakcją jest park linowy oraz zewnętrzna siłownia i mini plac zabaw dla dzieci. Samo kąpielisko przylega do zalesionego obszaru, dzięki czemu łatwiej tu o cień. O ile trzcianeckie akweny są dobrze znane adeptom WOPR, o tyle te zlokalizowane w innych częściach powiatu są im dość obce. Warto zatem również lepiej poznać jezioro Duże w Lubaszu. Akwen jest otoczony lasami i ma ciekawe rynnowe ukształtowanie. Towarzysząca obiektowi infrastruktura w postaci bazy noclegowej, dużego placu zabaw dla dzieci i szerokiej, piaszczystej plaży stwarza doskonałe warunki do wypoczynku. Można tu także wypożyczyć sprzęt wodny i odbyć wodną przygodę. Kolejnym miejscem, w którym można zażyć bezpiecznej kąpieli, jest jezioro Królewskie w Krzyżu Wielkopolskim. Po wielu latach mieszkańcy tej gminy doczekali się kąpieliska spełniającego wymogi formalne, dotyczące bezpieczeństwa osób przebywających nad obszarami wodnymi. Dotyczy to przede wszystkim sposobu oznakowania i zabezpieczenia obszarów wodnych oraz wzorów znaków zakazu, nakazu oraz znaków informacyjnych i flag.

Jednak bez względu na rodzaj kąpieliska czy jego organizację pod względem obecności ratowników, należy pamiętać o podstawowych zasadach bezpieczeństwa i stosować zasadę ograniczonego zaufania, zwłaszcza w kwestii oceny głębokości akwenu. Ważne jest również, by unikać miejsc pełnych wodorostów i bezwzględnie nie skakać „na główkę” w miejscach, które nie zostały pod tym kątem rozpoznane. Nie należy pływać w wodzie, której temperatura wynosi 14 stopni Celsjusza i mniej, a także w czasie burzy lub przy ograniczonej widoczności np. mgły. Złym pomysłem jest też zabawa w podtapianie innych osób, spychanie ich do wody z pomostu itp. I choć oczywistym wydaje się, że niedopuszczalna jest kąpiel po spożyciu alkoholu, wciąż wielu lekceważy taki stan. Sezon w pełni, więc okazji do zażycia kąpieli jest wiele, a skoro są w powiecie kąpieliska strzeżone i patrolowane przez wyspecjalizowanych ratowników, zachęcamy do korzystania wyłącznie z nich, dla bezpieczeństwa własnego i innych.

Łukasz Wegner

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Na wstępie trochę historii. Pierwsza osada powstała w miejscu dzisiejszej Trzcianki prawdopodobnie już w XIII wieku i położona była przy średniowiecznym trakcie z Poznania do Kołobrzegu. Było to miejsce w którym krzyżowały się drogi lokalne, stąd nazwano je Rozdróżką.

Wśród niektórych historyków panuje przekonanie, że powstanie Trzcianki wywodzi się właśnie od nazwy tej wsi. Poza tym, dokument Bolesława Wstydliwego z 1245 roku, nadający Sędziwojowi z Czarnkowa obszary między Drawą a Gwdą, wymienia wśród trzech osad właśnie Rozdróżkę. Nazwa tej wsi pojawia się także w dokumentach wystawionych w 1323 r., 1546 r. i 1548 r. Pierwsze źródłowe poświadczenie istnienia Trzcianki pod nową nazwą Trzciana Łąka pochodzi z 1565 roku.

Wielu uważa, że początek miastu dała osada tkaczy – sukienników, która kształtowała się na przełomie XVII i XVIII wieku. Jej właścicielami byli wówczas Gembiccy, dbający usilnie o rozwój tej miejscowości. Świadczy o tym fakt tworzenia bardzo dogodnych warunków dla rozwoju warsztatów sukienniczych. Osada najprawdopodobniej była już wówczas miastem, świadczy o tym fakt, iż nadając w 1679 roku prawa sukiennikom, Andrzej Gembicki napisał „… w moim miasteczku Trzcianna Łąka…”.

3 marca 1731 roku król Polski August II Sas nadał Trzciance prawa miejskie wzorowane na Magdeburgu, od tego wydarzenia, data ta uważana jest za początek miasta.

W latach 1738-1755 Trzcianka stanowiła własność Stanisława Poniatowskiego (ojca ostatniego króla Polski). Wówczas zaczęto używać jako herbu miasta „znaku” Poniatowskich – „Ciołka”.

Intensywny rozwój w XVIII wieku wyznaczało sukiennictwo. Pod koniec tego stulecia w Trzciance funkcjonowało ponad dwieście warsztatów sukienniczych i pod tym względem miasto należało do największych ośrodków w Wielkopolsce. Pierwszy rozbiór Polski i związane z nim wytyczenie nowych granic państwowych, odcięło trzcianeckich sukienników od dotychczasowych rynków zbytu i spowodowało stopniowy upadek miasta. Ożywienie przyniósł dopiero krótki czas przynależności do Księstwa Warszawskiego.

W XIX i XX wieku Trzcianka leżała kolejno w obrębie Królestwa Pruskiego, a później Cesarstwa Niemieckiego, Republiki Weimarskiej i Niemiec hitlerowskich, będąc jednym z wielu prowincjonalnych miasteczek. W tym okresie powstały nowe zakłady przemysłowe m.in. wytwórnia cygar, macy, rytualnego chleba żydowskiego, odlewnia żeliwa, fabryka mebli i obróbki drewna. W okresie międzywojennym Trzcianka była stolicą powiatu noteckiego.

W dniu 27 stycznia 1945 roku do Trzcianki wkroczyły pierwsze jednostki Armii Czerwonej. Były to oddziały wchodzące w skład 9 Korpusu pancernego, dowodzonego przez gen. mjr Nikołaja Wiediemiejewa (2 Armii Pancernej I Frontu Białoruskiego). Ostatecznie, miasto wraz z regionem zostało wyzwolone 29 stycznia 1945 roku. Po 173 latach niewoli pruskiej, leżące w gruzach i prawie wyludnione miasto powróciło do Macierzy.

Już w lutym zaczęto zagospodarowywać odzyskaną ziemię. Początkowo pracami kierowała Komenda Wojskowa, na której czele stał oficer wojsk radzieckich major Borys Rubcow, a później polskie władze cywilne. Niemal nazajutrz po wyzwoleniu przybyli pierwsi osadnicy z różnych zakątków kraju. Powoli życie przybierało normalny kształt, zorganizowano Obwodowy Urząd Pocztowy, posterunek Milicji Obywatelskiej, mianowano burmistrza, a później inne potrzebne miastu placówki i instytucje.

Rok 1945 stanowił w dziejach Trzcianki cezurę o szczególnym znaczeniu, był to bowiem rok ponownych narodzin miasta, budowania go prawie od podstaw w aspekcie materialnym, ludzkim i ustrojowym.

Dziś Trzcianka jest siedzibą władz miejsko-gminnych, miastem przemysłowym, silnie oddziaływującym i obsługującym pobliskie wsie. Znajduje się tu wiele przedsiębiorstw różnych branży. W mieście sprawnie funkcjonuje sieć szkół, służba zdrowia, handel i usługi. Trzcianka jest także ważnym i atrakcyjnym miejscem wypoczynku, zwłaszcza letniego. Bliskość wielu jezior i lasów oraz dobra baza sprzyjają turystyce i rekreacji.

Jak dobrze spędzić czas w Trzciance?

Wśród wielu ciekawych zabytków z długą historią, takich jak: budynek Urzędu Miejskiego, budynek poczty w Trzciance, budynek Zespołu Szkół, czy neobarokowego kościoła pw. Św. Jana Chrzciciela istnieje wiele atrakcji turystycznych, na których warto skupić swoją uwagę.

Pierwsza z nich to Park Ryb Słodkowodnych, który znajduje się nad jeziorem Sarcz w Trzciance, przy drodze wojewódzkiej 178 (Poznań – Kołobrzeg). Z dala od hałasu i masowej turystyki można aktywnie spędzić wolny czas poznając budowę anatomiczną najbardziej charakterystycznych gatunków ryb słodkowodnych. Wzdłuż nowo wybudowanych ścieżek pieszo-rowerowych, ustawionych zostało 10 makiet gigantycznych ryb wykonanych ze szczególną precyzją. Z rozstawionych tablic edukacyjnych można się dowiedzieć wiele o gatunkach ryb, czy narzędziach rybackich. Ponadto, na terenie parku znajdują się trzy modele zwierząt leśnych: dzika, jelenia oraz wilka, sześć modeli grzybów: muchomor, koźlarz czerwony, borowik, gąska zielonka i dwie kurki. Osobom, które lubią obserwować drzewa, z pewnością ukaże się olbrzymi, ale łagodny i przyjazny pająk krzyżak. Park ma korzystne położenie, leży w bliskość jeziora i lasu. W sąsiedztwie znajdują się pomosty, slip do wodowania sprzętu wodnego, baza gastronomiczna i hotelowa, wypożyczalnia sprzętu wodnego, wiata z miejscem do grillowania oraz siłownia zewnętrzna i plac zabaw dla dzieci.

Inna ważna atrakcja to okazały pomnik przyrody w centrum miasta. Jest to platan klonolistny o wysokości 23 m i obwodzie pnia 389 cm, obok kamień upamiętniający 250-lecie nadania praw miejskich i budowniczych Trzcianki. Każdy kto tu przybędzie, powinien odwiedzić to miejsce.

Dodatkowo w Trzciance mamy zapewnione liczne atrakcje wodne, które gwarantują znakomity wypoczynek. Najważniejsze to jeziora. Pierwsze to Jezioro Bąblino. Dojazd z Trzcianki w kierunku Piły, przy stacji kolejowej Biała. Jego powierzchnia to 9,85 ha, długość: 625 m, szerokość: 220 m. Kolejne to Jezioro Moczytko, z Trzcianki jedziemy ok. 4 km w kierunku Białej. Jego powierzchnia to 7,20 ha, długość 515 m, szerokość: 260 m. Nie można pominąć Jeziora Sarcze. Z Trzcianki jedziemy ok. 2 km w kierunku Wałcza. Jego powierzchnia to 52,07 ha. Inny ważny akwen to Jezioro Długie ("Logo"). Jedziemy w kierunku Tuczna ok. 4 km. Powierzchnia to 61,9 ha. Trzeba również wspomnieć o Jeziorze Okunie. Z Trzcianki udajemy się ok. 1,5 km w kierunku Łomnicy. Jego powierzchnia to 9,77 ha, długość 510 m, szerokość: 240 m. Wreszcie jest także Jezioro Straduńskie. Z Trzcianki jedziemy przez wieś Straduń – ok. 6 km i przez wieś Smolarnia – 8 km. Powierzchnia to 94,7 ha. Wypoczynek nad jeziorami to dobrze spędzony czas. Możemy odpoczywać w dwojaki sposób – aktywnie, bądź zwyczajnie leżąc na pięknej plaży i korzystając z uroków przyrody. Ci, którzy nie lubią zbyt długo siedzieć w jednym miejscu, mogą skorzystać z rowerów wodnych, kajaków czy żaglówek. Są to atrakcje, które spodobają się przede wszystkim najmłodszym członkom rodziny. Nad jeziorami wyznaczone są również miejsca, gdzie można bezpiecznie pływać, bowiem teren znajduje się pod nadzorem ratownika wodnego. Jezioro to również doskonałe miejsce dla tych, którzy preferują pasywną formę wypoczynku. Piękne plaże, na których można zażywać kąpieli słonecznych są bowiem do ich dyspozycji. Dodatkowo krajobrazy nad jeziorami zachęcają do powolnych spacerów, podczas których można podziwiać okoliczną przyrodę. Turyści mają również do dyspozycji wiele dodatkowych atrakcji, takich jak: jazda na rowerze, jazda konna, zwiedzanie okolicznych zabytków. Dzięki temu możemy jeszcze bardziej urozmaicić sobie czas wakacji. Zachęcamy do odwiedzenia Trzcianki i korzystania z miejsc, w których można wypocząć!

Łukasz Wegner

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Rzeka Noteć jest częścią drogi wodnej E70. Zalicza się ona do najdłuższego w Polsce szlaku wodnego – Wielkiej Pętli Wielkopolski. To prawie 700 kilometrów dróg wodnych, które oplatają całą Wielkopolskę (przy okazji zahaczając o sąsiednie regiony). Warto zauważyć, że Pętla obejmuje dwie największe rzeki regionu: Wartę i Noteć, a także sieć kanałów (Kanał Bydgoski, Kanał Warta-Gopło, Kanał Górnonotecki) oraz szereg połączonych nimi jezior we wschodniej części Wielkopolski (w tym jezioro Gopło, Ślesińskie czy Mikorzyńskie). Cała trasa wodna wygląda przepięknie, szczególnie kiedy jest ona oglądana z łodzi, kajaka czy z pokładu barki. Przepiękne widoki i krajobrazy sprawiają, że każdy podziwia piękno przyrody i cudowne widoki. Nasz piękny region wzbudza zachwyt nawet wśród tych, którzy mieli już okazję go zwiedzić. Gdybyśmy chcieli spokojnie przepłynąć całą pętlę, to całość wodnej przygody trwałaby około dwóch tygodni.

Rejs po Wielkiej Pętli Wielkopolski zaskakuje różnorodnością doznań i widoków. Szlak pozwala na poznanie piękna przyrody Wielkopolski. Na trasie znajduje się zarówno miasto Poznań, jak i przepiękne obszary Puszczy Noteckiej oraz Nadwarciańskiego Parku Krajobrazowego. Nie można również pominąć doliny Noteci – jednego z ciekawszych miejsc do obserwacji ptaków. Ponadto rejs Notecią urozmaica 14 śluz, wiele z nich o ponad stuletniej historii, w tym unikatowa śluza w Krostkowie, jedyna ziemno - faszynowa konstrukcja w Polsce.

Mimo, że Wielka Pętla Wielkopolski tworzy zamknięty pierścień, to jest też doskonale skomunikowana z innymi drogami wodnymi. Od zachodu posiada przez Odrę połączenie ze szlakami wodnymi Niemiec, a przez Kanał Bydgoski z rzekami Drogi Wodnej E70. Dzięki Pętli można przepłynąć od Niemiec przez Wielkopolskę, dalej Kanałem Bydgoskim do Wisły i Gdańska.

Dobrze przygotowany szlak wodny powinien posiadać odpowiednią infrastrukturę, a tej na Wielkiej Pętli nie brakuje. Na wodniaków czeka kilkadziesiąt przystani i marin, zapewniających doskonałe miejsce do wypoczynku. Największe i najlepiej wyposażone przystanie znajdują się w Ślesinie, Koninie, Pyzdrach, Śremie, Czerwonaku, Drawsku i Czarnkowie. Jazda konna, przejażdżki drezyną, turystyka piesza czy zróżnicowane szlaki rowerowe – to tylko niektóre atrakcje znajdujące się w sąsiedztwie istniejących przystani.

Marina na Noteci w Czarnkowie służy dobrze nie tylko dla polskich turystów wodniaków. Coraz częściej możemy tu spotkać turystów z zagranicy. Wodniacy płynący szlakami wodnymi w Europie będą zadowoleni ze standardów, które spełnia czarnkowska przystań. Posiada ona nowoczesną infrastrukturę. Można tu skorzystać z bezpłatnego pola namiotowego, sanitariatów, pryszniców, zaopatrzyć się w wodę pitną. Można także rozpocząć wędrówkę, wodując łodzie i jachty. Wodniacy mogą tu opróżnić zbiorniki ściekowe, wymienić butle gazowe oraz podłączyć łódkę do instalacji elektrycznej. Osoby, które nie posiadają własnego sprzętu pływającego, mogą wypożyczyć w marinie kajaki i łodzie wiosłowe. Dodatkowo obiekty są strzeżone i monitorowane. Dla przypływających do Czarnkowa istnieje możliwość wypożyczenia rowerów i zwiedzenia miasta i okolic. Dodatkowo w przystani spotkamy bosmana, który służy wszelką pomocą dla turystów wodniaków, którzy zatrzymają się w Czarnkowie.

Druga ważna przystań w naszym powiecie to YNDZEL w Drawsku. Jest ona szczególnym miejscem, w którym wodniacy mogą odpocząć i uzupełnić potrzebne zapasy. Spełnia ona podobne standardy co Marina Czarnków. Posiada również rozbudowane zaplecze z nowoczesną i innowacyjną infrastrukturą. Jest także częścią Międzynarodowej Drogi Wodnej E70. W przystani mogą cumować statki o długości do 20 m i z maksymalnym zanurzeniem 1,5 m, jest tam także miejsce do jednoczesnego cumowania dla 30 średnich jednostek. Obiekt posiada sanitariaty, świetlicę z kuchnią oraz 10 miejsc noclegowych. Dostępne są również rowery miejskie i kajaki, które mogą być wykorzystane do spływów. Teren przystani to również dwie plaże – na półwyspie i lądzie, platforma widokowa, boisko do piłki plażowej, miejsce na ognisko. Jest to miejsce otwarte dla turystów z kraju i zagranicy, amatorów wodnego wypoczynku, ale również miejsce różnorodnych imprez rekreacyjno-sportowych. Ciekawym miejscem jest platforma widokowa w formie wyrzuconej na brzeg łodzi ze złamanym masztem. Umożliwia ona podziwianie panoramy Doliny Noteci. Czy warto odwiedzić te dwie wspaniałe przystanie w naszym powiecie? Z pewnością tak, jednak, żeby faktycznie wypocząć oraz doświadczyć piękna i uroku tych miejsc, to trzeba poświęcić trochę czasu. Szczególnie zrozumieją to wodniacy, których zachęcamy do korzystania z akwenów wodnych w naszym regionie.  

Łukasz Wegner

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Rodzinne wakacje nad Bałtykiem albo w malowniczych Tatrach? Weekendowy wypad z dzieciakami nad jezioro lub do wybranego miasta? A może – uwielbiany przez najmłodszych – wypoczynek na urokliwej polskiej wsi, pełen niecodziennych atrakcji? Nasz piękny kraj stwarza nieograniczone możliwości do familijnego wypoczynku i zwiedzania.

W okresie kryzysu wywołanego pandemią COVID-19 polskie rodziny i jednocześnie branżę turystyczną wspiera Polski Bon Turystyczny. Jego ważność została wydłużona do 30 września 2022 roku - to efekt nowelizacji tzw. ustawy covidowej, która weszła w życie na początku stycznia 2022 r. Na realizację programu Polski Bon Turystyczny zabezpieczono ponad 4 mld zł, a świadczeniem objęto ponad 7 mln dzieci.

Bon turystyczny to forma wsparcia dla polskich rodzin w sytuacji osłabienia gospodarki przez pandemię COVID-19. Wynosi jednorazowo 500 zł na każde dziecko do 18 r. życia oraz jedno dodatkowe świadczenie w formie uzupełnienia bonu, w wysokości 500 zł dla dzieci z orzeczeniem o niepełnosprawności.

Za pomocą bonu można dokonać płatności za usługi hotelarskie lub imprezy turystyczne realizowane przez przedsiębiorcę turystycznego lub organizację pożytku publicznego na terenie kraju. Bon można wykorzystać do opłacenia m.in.: pobytu w hotelu, pensjonacie, gospodarstwie agroturystycznym, czy na kolonii lub obozie harcerskim, a także obozie sportowym lub rekreacyjnym.

Jak go aktywować?

Bon turystyczny zostanie dla Ciebie wygenerowany w systemie teleinformatycznym, po zarejestrowaniu się na Platformie Usług Elektronicznych ZUS (PUE ZUS).

Bon, w formie unikalnego, 16-cyfrowego numeru, otrzymasz za pomocą wiadomości tekstowej na wskazany przez Ciebie numer telefonu lub adres poczty elektronicznej. Numer ten okazujesz podczas rezerwacji pobytu lub najpóźniej przy zakwaterowaniu.

Tutaj znajdziesz film instruktażowy , jak to zrobić krok po kroku.

Starostwo Powiatowe w Czarnkowie

Źródło:

PAP

https://bonturystyczny.polska.travel/

Źródło: Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Pile

Dzięki LKP widać, że można osiągnąć kompromis między najważniejszymi zadaniami leśnictwa: gospodarką leśną mającą na celu m.in. produkcję drewna, ochroną przyrody, badaniami naukowymi i szeroko rozumianą edukacją. Są dowodem, że trwale zrównoważona, wielofunkcyjna gospodarka leśna przeciwdziała zagrożeniom lasu, wynikającym z rozwoju cywilizacji.

Dowiedz się więcej o leśnych kompleksach promocyjnych

Na terenie Polski powołanych zostało 25 Leśnych Kompleksów Promocyjnych o łącznej powierzchni 1 273 693 ha.

Celem ustanowienia i działania leśnych kompleksów promocyjnych jest:

1)      promowanie prowadzonej przez Lasy Państwowe trwale zrównoważonej gospodarki leśnej rozumiane jako przekonywanie szerokich kręgów społecznych oraz kręgów decyzyjnych, iż trwale zrównoważona gospodarka leśna jest działalnością najbardziej prawidłową, uwzględniającą wszystkie aspekty zrównoważonego rozwoju oraz zintegrowaną poziomo z utrzymywaniem, kształtowaniem i pogłębianiem różnorodności biologicznej w lasach;

2)      promowanie i integrowanie celów trwale zrównoważonej gospodarki leśnej z aktywną ochroną zasobów przyrody w lasach wynikające z prowadzenia gospodarki leśnej zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju oraz wykorzystanie do prowadzenia ochrony przyrody sensu stricto;

3)      wszechstronne rozpoznanie i monitorowanie stanu biocenoz na obszarze LKP i warunków ich bytowania oraz trendów zmian zachodzących w biocenozach.

Na podstawie Zarządzenia nr 62 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 14 października 2004 r. w sprawie Leśnego Kompleksu Promocyjnego „Puszcza Notecka” ustanowiony został Leśny Kompleks Promocyjny „Puszcza Notecka”. Łączna powierzchnia LKP "Puszcza Notecka" wynosi 137 229 ha, a swoim zasięgiem obejmuje osiem nadleśnictw trzech Regionalnych Dyrekcji Lasów Państwowych.

Źródło: Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Pile

Leży między miejscowością Wieleń, a ujściem rzeki Gwdy i zajmuje powierzchnię 16 058,10 ha, a jej szerokość waha się od ok. 500 m do 3,5 km. Pokrywają ją łąki zalewowe, torfowiska niskie, pośród których występują kanały i rowy odwadniające, niegdysiejsze koryta rzeczne oraz wypełnione wodą doły potorfowe. Ekosystem zależy od rocznego cyklu zmian poziomu wód. Licznie występują tu różnego rodzaju zakrzaczenia i zadrzewienia. Siedliska leśne stanowią obecnie ok. 4% powierzchni obszaru.

Jest to ostoja ptasia o randze międzynarodowej, w której stwierdzono występowanie licznych gatunków ptaków. W okresie lęgowym obszar zasiedla co najmniej 1% krajowej populacji podróżniczka, kulika wielkiego oraz w znacznej ilości występuje też bąk, bocian biały, dziwonia, derkacz, remiz, rybitwa czarna, rzeczna, zimorodek, czajka, wiele kaczek i perkozów, a w okresie wędrówek – tysiące osobników gęsi zbożowej i białoczelnej. Z gatunków drapieżnych, które mają tu swoje tereny łowieckie, spotyka się takie gatunki jak: bielik, kania ruda i czarna, myszołów, błotniak łąkowy i stawowy, pustułka, orlik krzykliwy. Spośród ssaków najważniejszym gatunkiem obszaru jest bóbr.

Nadnoteckie Łęgi znajdują się na północ od Piły. Główne drogi, jakimi możemy się poruszać po obszarze to 180, 181 i 182. Główne miasta to Czarnków, Wieleń i Trzcianka. Do każdego z tych miast dojedziemy autobusem, do Wielenia i Trzcianki także koleją. W każdej z tych miejscowości można skorzystać z usług gastronomicznych i noclegowych, również okoliczne wioski dysponują takimi usługami. Atrakcje znajdą tu miłośnicy historii ze względu na dużą liczbę mało znanych zabytków. Na terenach można uprawiać turystykę konną, kajakową, pieszą i rowerową – trasa rowerowa EURO ROUTE R1. Swoje miejsce znajdą tu wędkarze, żeglarze i ornitolodzy. Możliwość zorganizowania konferencji i różnego rodzaju imprez okolicznościowych. W pobliskich miejscowościach organizowane jest wiele imprez mających na celu przybliżyć turystom jak i miejscowej ludności Nadnoteckie Łęgi. Najbliższy oddział PTTK znajduje się w Pile.

Źródło: https://www.facebook.com/Nadlesnictwo.Sarbia/

Fot. Mateusz Schubert

Dąb Arendt w 2019 r. został zgłoszony do konkursu organizowanego przez Klub Gaja – polską organizację ekologiczną, przede wszystkim dlatego, że jak czytamy na stronie internetowej: „(…) promuje postawy szacunku dla przyrody oraz pokazuje przykłady ciekawych związków pomiędzy kulturą i historią lokalnej społeczności, a drzewem, które jest przez nią szczególnie doceniane.

Arendt doczekał się nawet, niedawno odsłoniętego, własnego pomnika. źródło fot. gmina Wieleń

Po zakończeniu inwestycji, miejsce to będzie dość bogate w zieleń i przestrzeń pozwalającą na aktywne spędzanie czasu.

Mural ma zachęcać przyjezdnych do odwiedzenia Parku Ryb Słodkowodnych. Głównym założeniem przy jego projektowaniu była promocja historii rybackich gminy Trzcianka, charakterystyka pracy rybaka czy idei ekologii i przyrody oraz aktywnego spędzania czasu nad wodą. Inspiracji do stworzenia tego niezwykłego dzieła  poszukiwano wspólnie na zdjęciach i pocztówkach przedstawiający różne miejsca w okolicach trzcianeckich jezior. Celem przekazu było zachęcenie do zwiększonej aktywności, a także podkreślenie walorów Trzcianki. Z murala można także odczytać wskazówki, jak dojechać do Parku.

Hasło, którym opatrzono mural też nie jest przypadkowe. Pomysłowo sparafrazowana łacińska maksyma Karpe diem (żyj chwilą) na Karpie diem, nadaje jej kontekst wędkarski, a zarazem wywołuje uśmiech na twarzy odbiorcy muralu. Jak wyjaśniają pomysłodawcy przedsięwzięcia, hasło jest częścią strategii komunikacji werbalnej, jaka została stworzona w ramach Systemu Identyfikacji Wizualnej i nawiązuje bezpośrednio do hasła "Trzcianka. Trudno wymówić, łatwo polubić".

link do filmu  o historii i zabytkach powiatu